Special Extra

6.2K 445 147
                                        

Unicode

"တစ်ပုံပဲ .. နောက်ထပ်တစ်ပုံပဲလေ"

Eiffel Tower ကို နောက်ခံထားပြီး ထယ်ယောင်း အပျော်ကြီးပျော်ကာ ဓာတ်ပုံတွေအများကြီးရိုက်ချင်ပေမယ့် ရိုက်ပေးနေတဲ့လူရဲ့မျက်နှာကတော့ အနည်းငယ်မျှ မအီမသာဖြစ်စပြုလာသည်။

"တော်တော့လေ ဒေါက်တာရယ် .. ခင်ဗျားကို လူတွေ တအားကြည့်နေကြတာ"

"အိုးး .. ကြည့်ပါစေပေါ့ ဘာဖြစ်လဲ .. ရိုက်ပေးပါ .. မစ္စတာကလဲ တစ်ပုံပဲလေ .. နော်"

သူ သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ချကာ ဖျတ်ခနဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရိုက်ပြီးနောက် ..

"တော်လောက်ပြီ .. တစ်ခုခုသွားစားရအောင်"

"ဟား .. ဘာပို့စ်မှတောင် မပေးရသေးဘူး"

"တော်တော့ ဒေါက်တာ .. တော်ပြီ"

ထယ်ယောင်းလက်ကို သူ အတင်းဆွဲကာ ကားဆီဆွဲခေါ်လာတာကြောင့် ထယ်ယောင်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပဲ လိုက်လာရသည်။

ဘာကြောင့်ဒီလို သူ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဓာတ်ပုံလေးရိုက်ခိုင်းတာကို စိတ်မရှည်ဖြစ်နေတာလား။

"ဘာလဲ .. မင်းက .. စိတ်မရှည်တာလား"

ကားပေါ်ရောက်လျှင် ထယ်ယောင်းမေးလိုက်တော့ သူက ..

"မဟုတ်ပါဘူး .. ခင်ဗျားအပေါ် စိတ်မရှည်တာမျိုး ကျုပ် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိဖူးဘူး"

"ဒါဆို ဘာလို့ လက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်နေတာလဲ .. ငါ Eiffel Tower နဲ့ ရိုက်ချင်လို့ပါဆို .. ခုတော့ ဝါးနေတာပဲ ပုံက"

စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ ထယ်ယောင်းပြောလိုက်တော့ သူက ထယ်ယောင်းပါးလေးကို ဖွဖွလာညှစ်ကာ

"ကျုပ်တို့ ဒီမှာ တစ်သက်လုံးနေရမှာပါ ဒေါက်တာရယ် .. မလောပါနဲ့လား .. ခင်ဗျား ဓာတ်ပုံတွေ စိတ်ကြိုက်ရိုက်လို့ရအောင် ကျုပ်စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"

"တော်ပြီ .. ပြောကို မပြောချင်တော့ဘူး"

ထယ်ယောင်းတို့နှစ်ယောက် အခုမှ ပါရီကိုရောက်တာ ၂ ရက်ပဲရှိသေးသည်။

သူ့အတွက်တော့ ဘယ်လိုနေလဲမသိပေမယ့် အခုမှ ပါရီကိုရောက်ဖူးတဲ့ ထယ်ယောင်းအဖို့ မြင်မြင်သမျှဟာ အသစ်အဆန်းတွေ။

MR's DOCTORStories to obsess over. Discover now