(ZAWGYI VERSION)
"ေရွာင္းက်န္႔!! စပ္တယ္ကြ ျဖည္းျဖည္းထည့္"
"ဒါေလးေတာင္ သည္းမခံနိုင္ဘူးလား !ငါထည့္တာျဖည္းျဖည္းေလးကို"
"ျဖည္းျဖည္းလုပ္ေလ !! ဘယ္တုန္းကတည္းက မေက်နပ္ခ်က္ေတြနဲ႔လုပ္ေနလဲ မသိဘူး ၊ စပ္တယ္ ေလနဲ႔ မႈတ္ေပးစမ္း"
"အရက္ျပန္ေလးထိတာကို အျဖစ္သည္းေနလိုက္တာ မင္းကိုယူမဲ့မိန္းမအတြက္ေတာ့ ရင္ေလးတယ္ "
ဝမ္ရိေပၚက ခပ္ေထ့ေထ့ရယ္ကာ
"ရင္ေလးတယ္ဆိုရေအာင္ မင္းမွာရင္ရွိလို႔လား"
ထိုအခါ ေရွာင္းက်န္႔က ရင္ဘက္ကို ေကာ့ျပရင္း ဆိုေလသည္။
"သိခ်င္ရင္ စမ္းၾကည့္လိုက္"
ဝမ္ရိေပၚက မ်က္နွာမဲ့ၿပီး ေဆးထည့္တာကိုသာ ၿီိငိမ္ခံေတာ့သည္။
"ေတာ္ၿပီ ေဆးကိုသာ ေသခ်ာထည့္ေပးေတာ့"
ရန္ပြဲအၿပီး နွစ္ေယာက္စလံုး ဒဏ္ရာအသီးသီးရရွိသြားေလသည္။တစ္ဖက္က ၃ေယာက္ကလည္း ဒဏ္ရာမ်ားရရွိသြားကာ အင္တင္တင္နွင့္ျပန္သြားၿပီးေရွာင္းက်န္႔တို႔မ်က္နွာေတြမွာလည္း ဖူးေယာင္ကုန္၏။
ေရွာင္းက်န္႔က ေက်ာင္းေဆးေပးခန္းမွ ေဆးေသတၱာကို ယူကာ သူ႔အားကူညီခဲ့၍ ဒဏ္ရာရရွိခဲ့ေသာ ဝမ္ရိေပၚကို ေဆးထည့္ေပးေနရသည္။
ပါးအနည္းငယ္ဖူးေယာင္သြားေသာ ဝမ္ရိေပၚ၏ မ်က္နွာက နည္းနည္းရယ္ခ်င္စရာေကာင္းသည္။နဂိုကတည္းက ပါးေဖာင္းသည့္ဝမ္ရိေပၚက အခုေတာ့ ပ်ားတုပ္ထားသလို ျဖစ္ေနေလသည္။
ေရွာင္းက်န္႔မွာ ဖူးေယာင္ေနသည့္ဝမ္ရိေပၚ၏ ပါးကိုၾကည့္ကာ ရယ္ခ်င္ေသာ္လည္း မရယ္ရက္။သူ႔အား ကူညီေပး၍ ရသြားေသာ ဒဏ္ရာမို႔ ရယ္ခ်င္စိတ္ကိုထိန္းခ်ဳပ္ထားရသည္။
သို႔ေသာ္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ မ်က္နွာပိုးမေသ၍ မ်က္နွာက ၿပံဳးစိစိျဖစ္ေနေသး၏။ သို႔ေသာ္ နႈတ္ခမ္းေထာင့္မွ ဒဏ္ရာက သူ႔ကို အသိဝင္ေစသည္။
တင္းခနဲ႔ျဖစ္သြားကာ အနာကိုခြဲလိုက္သလိုျဖစ္သြား၍ ေရွာင္းက်န္႔ ညည္းညဴလိုက္မိသည္။
