Kimlik

58. Bölüm

Birkaç saat geçmişti. Eren ve Egemen'den bir haber bekliyorduk. Ablam uyanmıştı. Uyandığından beri de hiç durmadan ağlıyordu. Binnur Hanım hâlâ odasındaydı. Bende çok iyi sayılmazdım. Bir süredir olmayan bulantılarım geri gelmişti. Bu bebek en olmadık anlarda zorluyordu beni.

Kapı çalınca koşarak açtım. Eren ve Egemen gelmişti. "Ne oldu? Buldunuz mu bir şey?" Diye sordum. "Görüntüleri bulduk. Ama henüz incelemedik. Görüntüleri almak biraz zor oldu." Egemen sehpanın üzerine laptopunu kurdu. Bir USB taktı. Kameralar ablamın evinin önünü gösteriyordu. Yarım saat sonrasına sardı görüntüyü Egemen. Dayım evden Su'yla çıkıyordu. Eren arabanın plakasını bir kağıda not etti. Ardından ayağa kalkıp telefonundan bir numara çevirdi. "Alo, Önder. Şimdi sana bir plaka vereceğim bana acilen yerini bulmalısın..."

Bora'ya daha çok sokuldum. "Bulacağız Su'yu di mi?" Diye sordum kısık bir sesle. "Bulacağız. Merak etme." Saçlarımın arasına bir öpücük kondurdu. "Eren ne zaman bulurlarmış?" Diye sordu Egemen, telefonu kapatan Eren'e bakarak. "Bir saati bulur diyor abi." Başımı kaldırıp Eren'e diktim gözlerimi. "O kadar vaktimiz yok. Bir an önce bulmalıyız. Öyle söyle Eren." Eren gözlerini kırptı. "Söyledim zaten. Söyledim, ama yinede ne kadar sürede çıkar bilmiyorum." Elimi saçlarımdan geçirdim oflayarak. Gerginlikten olmalı ki bir anda midem bulanmaya başlamıştı. Hızlı adımlarla tuvalete ilerledim. Birkaç dakika sonra arkamdan Bora geldi. Bütün içimi dışıma çıkartmıştım. Ama yinede midem de bir ağrı, bir kasılma vardı. Sebebini hepimiz iyi biliyorduk, gerginlik...

"Daha iyi misin sevgilim? Gel elini yüzünü yıkayalım..." Bora kolumdan tutarak musluğa götürdü beni. Elini ıslatıp alnımdan başlayarak yanaklarıma sürdü. Boynumu da ıslattı. Derin bir nefes aldım. "Çok gerildin. Uyu biraz yukarıda. Dinlen." Başımı iki yana salladım. "Hayır, olmaz. Her an bir şey olabilir." Arkamdan gelen sesle irkilmiştim, "Bora haklı, biraz uyusan iyi olur Nilperi." Ablama döndüm. Yanına gidip sıkıca sarıldım. "Su'yu bulmadan uyuyamam." Diye mırıldandım. "Uyumak zorundasın, bebeğin için. Ben nasıl bebeğim için ayaktaysam sende bebeğin için ayakta olacaksın." Geri çekildim. Ablamın gözleri o kadar şişmişti ki kendi gözü görünmüyordu neredeyse. "Su'yu bulacağız abla." Bir eli kolumu okşadı. "Bir saate anca diyorlar, uyu biraz." Gözlerimi kırptım. "Tamam."

Tuvaletten çıkıp Bora'yla beraber yukarı çıktık. Yorgun bir halde yatağa oturdum. Bora dolaptan pijamalarımı çıkardı. Ardından yanıma gelip ilk önce tişörtümü çıkartıp pijama üstümü giydirdi. Daha sonra pantolonum için ayağa çekti beni. Dudaklarıma öpücük bırakmayı da ihmal etmedi. Pantolonumu da çıkarınca pijama altımı giydim. Yorganı açıp içine kıvrıldım. Alnımı öptü. Gidecekken elini tuttum. "Gitme, uyuyana kadar burada kal." Gülümseyip yanıma yattı. Başım göğsündeki yerini bulmuştu hemen. O kadar yorgun hissediyordum ki Bora'nın kokusuyla mayışıp birkaç dakika içinde uykuya dalmıştım bile.

*

Saat öğlen 2, 2.30 arası uyanmıştım. Uykudan tamamen ayılamadan hızla aşağı inmiştim. Haliyle sersem gibiydim. Bir saat çoktan geçmişti. Ama sonuç 15 dakika önce gelmişti. Hepimiz diken üstündeydik.

"Ne oldu? Neredeymiş araba?" Diye sordum elimdeki su bardağını sehpaya bırakarak. "Bulduk arabayı. Sarıyer'de bir ara sokakta gözüküyor. Birazdan gideceğiz bakmaya. Gelecek misin?" Diye sordu Eren. Ama Bora benden önce atlamıştı, "Hayır." Kaşlarımı çatarak ayağa kalktım. "Bakma sen Bora'ya Eren, geliyorum." Kimseyi dinlemeden yukarı çıkarken arkamdan Bora geliyordu. Odaya girdiğimizde her zamanki gibi bana aynı nutuğu çekmeye başlamıştı. "Olmaz Nilperi. Gelmiyorsun. Hamilesin sen. Ya başına bir şey gelirse?" Bense çoktan üstümü giyinmeye başlamıştım. "Ne olmuş hamileysem? Niye herkes hamile olmama bu kadar takmış durumda? Evet, hamileyim. İsterseniz yataktan hiç çıkmayayım, bütün gün ölü gibi yatayım." Dedim isyankar bir tonda. Bazen çok daralıyordum. "Evet. Bütün gün yatakta yat. Ayağa bile kalkma. Korkuyorum, senin için, sizin için. Ödüm kopuyor."