Uzun süre sonra yine ben, özlediyseniz bir kalp alayım.
Evet, malum gezimiz vardı devam edelim oradan.
Cuma, cumartesi ve pazar. Günlerden pazar anlayacağınız üzere. Anlamadıysanızda çok şey yapmayın.
O gezi için valizime yerleştireceğim kıyafetleri ayarlıyordum ve bir yandan da Gündüz ile görüntülü konuşuyor, kendisi de benimle birlikte kendi valizini hazırlıyordu.
"Minik, listeyi kontrol ediyorum." Ona dikkat kesilerek kafamı kaldırıp ekrana baktım.
"Dinliyorum sırık." Teker teker koymamız gereken şeyleri sayıyordu.
"Dur, pijama takımını koymadım." Bana güldüğünde dişlerini sökmem gerektiğini bir kez daha kendime hatırlattım. Zalim çok güzel gülüyor, benim kalbimden haberi yok tabi.
Yatağın kenarında duran pijama takımını alıp onuda boş bir alana koydum. Koymadım, gelişi güzel fırlattım.
"Sey," geliyor, hazır mısınız?
"Hm." Bana bakan gözlerine odaklandığımda görmek istemediğim, yok olmadı. Bir şey gördüm işte, sizde görüceksiniz zaten.
"Bu bana yapılır mı zalim?" Elinde tuttuğu siyah kedi fazlasıyla bizim Dumana benziyordu.
"İsmi yok." Gülümseyip telefonu elime aldım. Gülümseme sebebim isminin olmamasına değil, tipiydi.
"Pencerenin önüne gelsene." Kafasını sallayıp kucağındaki minik kediyle pencerenin önünde durdu. Onları daha net gördüğümde görünenden daha küçük olması beni şaşırtmıştı.
"Çok küçük, annesi yok mu?" Telefonunu camın önüne koyup kediyi daha iyi tutabilmek için elinin altına bir yastık aldı.
"Bırakıp gitmiş, onu bulduğumda ölmek üzereydi." Onu iyileştirip sıcak bir yuva verdiği için teşekkür ettim. Seviyorum bu çocuğu...
"Şu valizi tamamlayalım yanına gelirim, o zaman birlikte düşünürüz ona hangi ismi vereceğimizi." Bana göz kırpıp ölme sebebim olmasına bir adım daha attı.
"Sümeyye sultanın seni salacağını zannetmiyorum." Annemi annesi olarak kabullenişine hâlâ alışamamıştım.
"Benden bahsediyoruz Gündüz bey, Sümeyye Yaprağın kızıyım ben." Mantık arıyorum cümlede o bile yok anasını satayım.
"Bu kadar belli etme bari." Ne demek istediğini anlamamıştım.
"Neyi belli etmeyeyim."
"Benim sevgilim olduğunu."
"Öliyem yardım edin." Gülerek kendimi yatağın üzerine bıraktım.
O valiz kendi kendine hazırlanmayacak, beni buradan kimse kaldırmayacak. Sonuç, plan iptal.
"Kalk minik, daha yanıma geliceksin." Evet bir de o var.
Yerimden kalkıp son hız valizi hazırlayıp çektiğim fermuarı ile başarımı ilan ettim. Gündüz ile konuşmamızı az önce bitirmiştim. Saat 15:34 ve beni bekleyen bir sevgilim var.
Anacuğumun yanına gidip ondan izin alarak Gündüz ile ders çalışacağımızı hatta Meltem ile Geceninde bize katılacağını söyledim. Bundan haberi olmayan ben, son anda aklıma geldi.
Söyledim gitti.
Askılıktan aldığım montumu giyinip ayağıma geçirdiğim terliklerle karşı eve hücum ettim. YA ALLAH BİSMİLLAH, savaşa giyoz hazırlanın.
Kapıyı açan Gündüz'e bakıp arkasında kimsenin olmadığını teğet etmek için koridora doğru baktım. Ulan evde kimse yok, seste gelmiyor. Fesatlık online.
"Kendimi eve atılan kişi gibi hissediyorum şu an." Kahkaha atarak güldüğünde sokaktan geçen amca bize baktı.
"Gir şu eve, rezil olduk zaten." Onu sürükleyerek eve soktuğumda kapıyı kapatıp üzerimdeki montu çıkartıp astım. Birlikte odasına çıktığımızda nedense bende bir heyecan oluştu. Ulan sevdiğim çocuğun odasını göreceğim bundan büyük olay mı olur?
Kapıyı açıp beni öncelik verdiğinde içeriye girip odaya göz attım. Mavinin tonu ve siyah tonlarında dizayn ettiği oda hoşuma kaçmıştı.
"Siyah yatak, mavi boyayla boyanmış duvar. Bunları geçtim, bu." Gösterdiğim yere baktığında dudağının kenarı kıvrıldı.
"Fikir Geceye ait ama tamamen benim eserim." Baktığımız şey benim resmimdi ve duvarın bir kısmını kaplayacak şekilde çizilmişti.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
(Tam olarak böyle bir resim)
Gözlerimin önüne çekilen puslu bir perdeyle yanağımda, gözümden akan bir damla gözyaşı süzüldü.
"Seni seviyorum..." söylediğim cümle artık benim bir parçamdı.
