ဒီလိုကြၽန္ေတာ့္ဘဝႀကီးကိုေယာက်ာ္းတေယာက္နဲ႔အရူးတပိုင္းခ်စ္ျမတ္နိုးေစဖို႔အခြင့္ေပးခဲ့တာလည္းဂုဏ္ႀကိဳက္ပါးပါးေၾကာင့္ဘဲမလား။သိပ္ရယ္ရတာပဲနိဒါန္းေတာ့ပ်ိဳးေပးၿပီးနိဂုံးေတာ့ေသေသသပ္သပ္မခ်ဳပ္ေပးလို႔
အတိတ္တို႔စတင္ခိုနားရာ
"POOH~"
ပါပါးေခၚသံေၾကာင့္ေငးၾကည့္လက္စရင္ထိုးေလးကိုစားပြဲေပၚျပန္ထားရင္းအခန္းထဲကထြက္လာေတာ့..ဧည့္ခန္းထဲမွာဆီးျမင္လိုက္ရတဲ့မ်က္ႏွာတစ္စံုေၾကာင့္ျပန္ဘဲလွည့္ထြက္ခဲ့ရေတာ့မလို။
"သား...လာေလ"
အနည္းငယ္အေပၚတြန္႔ေကြးေနတဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔သူထိုင္ခံုမွာလာထိုင္သည္အထိေငးၾကည့္ေနလူကတျခားလူမဟုတ္။
"သား..ဒါကၿမိဳ႕ဝန္မင္းMr.HEADရဲ႕သားႀကီးMr.NARAVITလို႔မွတ္ထားရမယ္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါအံုး"
သူပါပါးကိုတခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီးသူ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေရွ႕ကလူကိုလက္ဝါးႏွစ္ခ်ပ္ကပ္ေခါင္းငံု႔လိုက္ေတာ့
ေခါင္းခါရင္းျပံဳးေနျပန္တာတဲ့ေလ။
အရင္ေန႔ေတြက,ကပြဲမွာေနာက္ဆံုးေတြ႕ခဲ့သည့္လူတစ္ေယာက္ကအခုသူ႔ေရွ႕မွာရွိေနတဲ့အႀကီးအကဲတေယာက္ရဲ႕သားျဖစ္ေနတာတဲ့ေလ။
ဘယ္လိုေတြေတာင္ဆန္းၾကယ္ေနလိုက္သလဲ။ဒါေတာင္ခါးပိုက္ႏႈိက္၊ခိုးသားလို႔သူ႔ကိုထင္မွတ္ေနခဲ့တဲ့ကိုယ္ပါ။
"ဒါကကြ်န္ေတာ့သားငယ္ေလးPOOHေလာေလာဆယ္အဂၤလန္ကိုပညာသင္ေစဖို႔ျပင္ဆင္ေနတာေပါ့၊သိပ္ကိုအားကိုးရတဲ့လူေလးပါ"
ပါပါးစကားေၾကာင့္မဆိုးခ်င္တဲ့ေခ်ာင္းကိုတမင္လုပ္ဆိုးရပါေသးသည္။
သိပ္အားကိုးရတယ္၊ကြ်န္ေတာ္ကလား၊ဟက္..ဘယ္လိုေတြေတာင္အမွန္ကိုမႀကိဳက္ရတာလဲ။မာမားမရွိေတာ့ကတည္းကပါပါးဂုဏ္သိကၡာတရားေတြကိုသိပ္ဂရုစိုက္လာတာ၊ထားပါေတာ့ဒါကသခင္မ,မရွိတဲ့စံအိမ္ကညႇိုးႏြမ္းေနမွာ၊လူေျပာမေကာင္းမွာစိုးလို႔ပါပါးဒီလိုလုပ္ေနခဲ့တာနားလည္ခဲ့ပါတယ္၊
အခ်ိန္တိုင္းဘဝကိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခ်င္တဲ့ကြ်န္ေတာ့္ကိုဖိအားေတြေပးခဲ့တာေရာ။
ျမက္ႏုတပင္မေပါက္ေသးတဲ့မာမားအုတ္ဂူကိုပါပါးလစ္လ်ဴရႈၿပီးေနာက္အိမ္ေထာင္တည္လိုက္တာေရာ...
ကြ်န္ေတာ္အေပၚကိုအရင္ကေလာက္မေႏြးေထြးေတာ့တာေတြေရာ...
ကြ်န္ေတာ္ဘာလုပ္လုပ္အသံုးမက်ဘူးေျပာၿပီးကြ်န္ေတာ့္ကိုကေလးဆန္စြာအခန္းထဲ၇ရက္တိတိသိမ္းထားခဲ့တာေတြေရာ...
သိပ္ရယ္ရတယ္ေနာ္ပါပါးက။
ဒါေတာင္သူစိမ္းအေရွ႕မွာကြ်န္ေတာ္ကသိပ္ကိုအားကိုးစရာျဖစ္သြားတယ္ေပါ့။
YOU ARE READING
Would be mine, forever?
Fanfictionpondphuwin fan fic mm_sub {Zawgyi+Unicode} ONGOING... (PAUSED)
