"မားဘာေၾကာင့္လြယ္လြယ္လက္ေလ်ာ့လိုက္တာဘာလို႔လဲ
ကြ်န္ေတာ္ဒီေလာက္ႀကိဳးစားေနတာဘာေၾကာင့္လို႔ထင္ေနတာလဲဟင္
မလံုေလာက္လို႔လား..ဟင္
ကြ်န္ေတာ္အခ်ိန္ပိုေတြပါဆင္းရင္ေရာၿပီးေတာ့"
မားရဲ႕မ်က္ဝန္းအတြင္းရစ္သိုင္းစျပဳလာတဲ့အရည္ၾကည္တို႔ေၾကာင့္စကားလံုးတို႔ကတန္႔သြားရ၏
"သား..မားတကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္
မားအစတည္းေတြးထားတာမျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔သားတေယာက္ထဲနဲ႔ေလ"
"မားးကကြ်န္ေတာ့္ကိုမယံုၾကည္တာပဲ
အဲ့ဆိုေတာ့ကြ်န္ေတာ္လည္းဘာလို႔ဒီမွာရွိေနရမွာလဲ"
မားေျပာေတာ့ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘိုးဘြားေတြအဆင့္ဆင့္လက္ကမ္းထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကတာဆို။
သားလက္ထက္မွာလည္းေသခ်ာထိန္းသိမ္းရမယ္ဆို
အခုေတာ့အဲ့စကားကအလကားပဲလားမားး
အဲ့ေလာက္ကိုအားကိုးမထိုက္ေတာ့ဘူးလား။
"ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္...ဘတ္သန္းခ်ီတဲ့အေႂကြးေတြကိုဆပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကြ်န္ေတာ့္အခိ်န္ပိုင္းအလုပ္ကအသံုးမဝင္မွန္း၊ဒါေပမဲ့ကြ်န္ေတာ္ကမိသားစုရဲ႕သားအေနနဲ႔တေနရာရာကေနေတာ့ဝင္ကူေပးခ်င္တယ္ေလ
အဲ့ဒီအခြင့္ေရးေတြကိုေတာ့မားကေပးႏိုင္မယ္ထင္ထားတာကို"
ကြ်န္ေတာ့္စကားေၾကာင့္မားအေျဖမရွိႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕တိတ္ဆိတ္သြားတာေလ။
"ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းဆက္မတက္ဘဲေနလိုက္မယ္ေလဒါဆို"
မားကသူ႔ကိုေႂကြလုခါနီးမ်က္ရည္စေတြနဲ႔ေခါင္းေတြခါယမ္းျပေနတာ။
ဒါသူမားကိုေလွာင္ေျပာေနမွန္းသိတာေပါ့။
မားသူ႔ကိုအျဖစ္ေစခ်င္ဆံုးကေက်ာင္းသားဘဝကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးျဖတ္သန္းၿပီးဘြဲ႕ဓာတ္ပံုႀကီးမွာအတူတူဓာတ္ပံုရုိက္ခ်င္တာ။
ဒါေၾကာင့္လည္းသားအတြက္ရွယ္ယာေတြထိုးဝယ္ၿပီးေနာက္ဆံုးအရႈံးေပၚကာအတိုးေတြႏွင့္အေႂကြးတင္ရသည္ထိ
"သား...မားတခုေျပာခ်င္တယ္
မားတို႔အတြက္ဒီအိမ္ႀကီးကအေရးႀကီးေပမဲ့သားကမားအတြက္ပိုအေရးႀကီးတယ္၊အဲ့ေတာ့မားဘာေျပာမလဲသားသိမွာပါ
မားတို႔လက္ေလ်ာ့လိုက္ၾကရေအာင္..ေနာ္"
YOU ARE READING
Would be mine, forever?
Fanficpondphuwin fan fic mm_sub {Zawgyi+Unicode} ONGOING... (PAUSED)
