"ဘယ္သူလဲ.."
မႈန္ဝါးဝါးပံုရိပ္ေတြၾကားလမ္းေပ်ာက္၍ေျပးလႊားေနမိတဲ့သူ...
"Pooh...ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္
ျပန္လာခဲ့ပါ"
"ဟင္း"
အသက္မဲ့ေသာအၿပံဳးထက္ကမ်က္ရည္ေၾကာင့္သူပိုနာက်င္ရပါသည္။
အၿပံဳးေဖ်ာေဖ်ာ့တို႔ႏွင့္ေနာက္ဆုတ္ေနတဲ့ေျခလွမ္းေတြေနာက္မွာကအတိမ္အနက္မသိရေသာသမုဒၵရာ
သူတို႔မ်ားစြာႀကိဳးစားခဲ့ၿပီးမွတဲ့လား
ဘာလဲ..ကံတရားကလွၫ့္စားရတာကိုႏွစ္ၿခိဳက္တယ္ထင္တယ္ေနာ္...
"Pooh..မင္းအဲ့လိုလုပ္ရင္ကိုယ္မုန္းပစ္မွာေနာ္..pooh"
ေတာင့္ခံႏိုင္မႈမရိွေတာ့ေသာဒူးေတြကယိုင္လုလု
ခုတ္ေမာင္းေနေသာသေဘာစၤက္သံေတြၾကားကငိုသံတခ်ိဳ႕
အခုထိသူ႔အေပၚမလိမၼာတဲ့ေကာင္ေလးကသူ႔အသည္းကိုတစစီေႁခြနင္းပစ္လိုက္ၿပီ~~
"Poohhhh!"
ေနေရာင္ျခည္ခပ္ေအးေအးကမနက္ပိုင္းအာရုဏ္ဆိုတာအသိေပးလ်က္ျပတင္းမွန္မျွဖတ္ကာအခန္းတြင္းဝင္ေရာက္လာျခင္းေၾကာင့္တေၾကာင္း
သူအမုန္းဆံုးအိမ္မက္ေၾကာင့္လည္းတေၾကာင္း
ပိုင္ဆိုင္ခါနီးအရာကိုလက္လႊတ္လိုက္ရသၫ့္ဆို႔နင့္နင့္ခံစားခ်က္ေၾကာင့္လည္းတေၾကာင္း
မသိဖူးမၾကားဖူးေသာ္လည္းလြန္စြာရင္းႏွီးေနသၫ့္နာမည္ေလးအားေအာ္ဟစ္မိရင္းႏိုးထလာခဲ့သည္။
ထံုးစံအတိုင္းအိပ္ယာေပၚကဆင္းၿပီးတဖက္ၿခံဘက္ျပတင္းေပါက္လိုက္ကာေလးလွစ္ကနဲဖြင့္ၾကၫ့္ေတာ့အပင္ေတြေရပိုက္နဲ႔ျဖန္းေနတဲ့တေယာက္ကိုထိပ္တိုက္ျမင္မိတာပင္။
မေန့ကေတာ့သူတို႔သားအဖႏွစ္ေယာက္အေပၚစိန္ေခၚမႈေတြဟစ္ေႂကြးၿပီးခဲ့တဲ့ေကာင္ေလးမဟုတ္သလို~
မင္းကမျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာေတြကိုစိန္ေခၚခဲ့တာဘဲေကာင္ေလးေရ
ေဖႀကီးကိုသူနည္းနည္းသက္ၫွာဖို႔ေျပာေတာ့ထူးဆန္းတဲ့အၾကၫ့္ေတြနဲ႔ၾကၫ့္ခံရေသးတာသူက
သိပ္ေခါင္းမာတဲ့ေကာင္ေလးကသန္းခ်ီတဲ့အေႂကြးေတြကို3လနဲ႔ဘယ္လိုရေအာင္ရွာမွာလဲ
YOU ARE READING
Would be mine, forever?
Fanfictionpondphuwin fan fic mm_sub {Zawgyi+Unicode} ONGOING... (PAUSED)
