Would be mine, forever?

Chapter_5{Unicode}

ဒီလိုကျွန်တော့်ဘဝကြီးကိုယောကျာ်းတယောက်နဲ့အရူးတပိုင်းချစ်မြတ်နိုးစေဖို့အခွင့်ပေးခဲ့တာလည်းဂုဏ်ကြိုက်ပါးပါးကြောင့်ဘဲမလား။သိပ်ရယ်ရတာပဲနိဒါန်းတော့ပျိုးပေးပြီးနိဂုံးတော့သေသေသပ်သပ်မချုပ်ပေးလို့
အတိတ်တို့စတင်ခိုနားရာ

"POOH~"

ပါပါးခေါ်သံကြောင့်ငေးကြည့်လက်စရင်ထိုးလေးကိုစားပွဲပေါ်ပြန်ထားရင်းအခန်းထဲကထွက်လာတော့..ဧည့်ခန်းထဲမှာဆီးမြင်လိုက်ရတဲ့မျက်နှာတစ်စုံကြောင့်ပြန်ဘဲလှည့်ထွက်ခဲ့ရတော့မလို။

"သား...လာလေ"

အနည်းငယ်အပေါ်တွန့်ကွေးနေတဲ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့သူထိုင်ခုံမှာလာထိုင်သည်အထိငေးကြည့်နေလူကတခြားလူမဟုတ်။

"သား..ဒါကမြို့ဝန်မင်းMr.HEADရဲ့သားကြီးMr.NARAVITလို့မှတ်ထားရမယ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပါအုံး"

သူပါပါးကိုတချက်လှည့်ကြည့်ပြီးသူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှေ့ကလူကိုလက်ဝါးနှစ်ချပ်ကပ်ခေါင်းငုံ့လိုက်တော့
ခေါင်းခါရင်းပြုံးနေပြန်တာတဲ့လေ။
အရင်နေ့တွေက,ကပွဲမှာနောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည့်လူတစ်ယောက်ကအခုသူ့ရှေ့မှာရှိနေတဲ့အကြီးအကဲတယောက်ရဲ့သားဖြစ်နေတာတဲ့လေ။
ဘယ်လိုတွေတောင်ဆန်းကြယ်နေလိုက်သလဲ။ဒါတောင်ခါးပိုက်နှိုက်၊ခိုးသားလို့သူ့ကိုထင်မှတ်နေခဲ့တဲ့ကိုယ်ပါ။

"ဒါကကျွန်တော့သားငယ်လေးPOOHလောလောဆယ်အင်္ဂလန်ကိုပညာသင်စေဖို့ပြင်ဆင်နေတာပေါ့၊သိပ်ကိုအားကိုးရတဲ့လူလေးပါ"

ပါပါးစကားကြောင့်မဆိုးချင်တဲ့ချောင်းကိုတမင်လုပ်ဆိုးရပါသေးသည်။
သိပ်အားကိုးရတယ်၊ကျွန်တော်ကလား၊ဟက်..ဘယ်လိုတွေတောင်အမှန်ကိုမကြိုက်ရတာလဲ။မာမားမရှိတော့ကတည်းကပါပါးဂုဏ်သိက္ခာတရားတွေကိုသိပ်ဂရုစိုက်လာတာ၊ထားပါတော့ဒါကသခင်မ,မရှိတဲ့စံအိမ်ကညှိုးနွမ်းနေမှာ၊လူပြောမကောင်းမှာစိုးလို့ပါပါးဒီလိုလုပ်နေခဲ့တာနားလည်ခဲ့ပါတယ်၊
အချိန်တိုင်းဘဝကိုလွတ်လွတ်လပ်လပ်နေချင်တဲ့ကျွန်တော့်ကိုဖိအားတွေပေးခဲ့တာရော။
မြက်နုတပင်မပေါက်သေးတဲ့မာမားအုတ်ဂူကိုပါပါးလစ်လျူရှုပြီးနောက်အိမ်ထောင်တည်လိုက်တာရော...
ကျွန်တော်အပေါ်ကိုအရင်ကလောက်မနွေးထွေးတော့တာတွေရော...
ကျွန်တော်ဘာလုပ်လုပ်အသုံးမကျဘူးပြောပြီးကျွန်တော့်ကိုကလေးဆန်စွာအခန်းထဲ၇ရက်တိတိသိမ်းထားခဲ့တာတွေရော...
သိပ်ရယ်ရတယ်နော်ပါပါးက။
ဒါတောင်သူစိမ်းအရှေ့မှာကျွန်တော်ကသိပ်ကိုအားကိုးစရာဖြစ်သွားတယ်ပေါ့။