His Secret Wife (Completed)

Chapter 03: Flirt

Chapter 03: FLIRT

I slowly opened my eyes, a blurry white ceiling welcomed me. I wandered my gaze around the white room. There's no doubt that I'm the hospital.

Bumungad din sa akin sina Manang at Nikki na nag-aalala. I was thankful that they're here with me. Kaya lang agad ding umalis si Nikki dahil kinakailangan niyang makauwi.

Nilingon ko naman agad si Manang. "Manang, alam po ba ni Sean na nandito ako?"

"Oo, alam niya. Sinabi ko kanina bago ako umalis papunta dito," sagot ni Manang at nagbalat ng prutas.

"Dadalaw daw po ba siya?" I hopefully asked.

"Hindi ko lang alam, Sandra. May kasama rin kasi siyang babae sa bahay nang sabihin ko sakanya kaya hindi ako sigurong pupunta siya."

Parang may malaking kamay na pumipiga sa puso ko. Pinipiga na yata ang lahat ng sakit na pwede kong maramdaman. Pagod na akong umasa at masaktan. Sana maging manhid na ako kahit ngayon lang.

Umalis si Manang upang bumili ng makakain pagkatapos niyang balatan at hiwain ang mga prutas. Ayoko kasi ng lasa ng pagkain na galing sa ospital.

I just ate the fruits while waiting for a descent food when the door suddenly opened.

Natigilan ako ng makitang si Sean ang pumasok sa kwarto. Hindi pa ako makapaniwala noong una, ngunit nang makita siyang papalapit sa akin ay nabuhayan ako agad ng loob. Ibig sabihin, hindi natuloy ang anumang balak nilang gawin ng babaeng inuwi niya sa bahay.

Pwedeng-pwede na akong umuwi kaagad.

A smile escaped from my lips. "Sean..."

"Where's the flashdrive? I need to read everything tonight."

My smile instantly vanished. I thought he came here to check on how I was, but I'm wrong. He really don't care about me.

"Nandoon sa bulsa ng bag ko."

Hindi na siya umimik at tahimik na kinuha ang  flashdrive sa bag ko.

Pumasok ang doktor sa kwarto. Dumako agad ang mga mata niya kay Sean na napalingon din sa kanya dahil sa bigla nitong pagdating.

"Husband, Sir?" Tanong ng doktor.

Tiningnan ko si Sean habang hinihintay ang magiging sagot niya.

My heart sank more tragic than the Titanic when he answered.

"I'm not," may diing sabi nito.

Nag iwas na lang ako ng tingin at tiningnan na lang ang doktor, habang nagpipigil umiyak.

"Well, Miss Sarmiento..." Lumipat ang tingin ng doktor sa akin at saka lumapit.

The doktor told me the reasons why I fainted. He also told me that I'm fine but needed a lot of rest. I can be discharge anytime.

"Excuse me, Sir. Since you're already here, pakipainom naman po ito sa kanya ngayon, thanks."

Nang makalabas na ang doktor, wala ng nagawa si Sean kundi ang sundin ang sinabi ng doktor. Nagsalin ito ng tubig sa baso at iniabot sa 'kin ang gamot. Pagkainom ko ng gamot naglakad na siya papunta sa pinto.

"Sean..." tawag ko sa kanya bago pa siya makalabas.

I just want to thank him kahit na sa simpleng ginawa niya para sa akin ngayon. It's enough to complete my day.

Bago pa ako makapagpasalamat, inunahan niya na ako sa pagsasalita nang hindi humaharap sa akin.

"You don't have to thank me. I just have to do it. I have no choice. And besides, alam kong isa ako sa dahilan kung bakit ka nandito ngayon. I'm just trying to get rid of guilt. I'll go now."