third person

Ⅰ

!Başlamadan önce!
Bu fic hiçbir edebî değer güdülmeksizin yazılmaktadır. Yazım yanlışlarım için şimdiden özür dilerim.

"gözlerin gözlerime değince
felâketim olurdu ağlardım
...

Saçma insanların saçmalamalarıyla ezilen bir ruhum ben. O saçmalıklara tahammülü kalmamış ve kendisi de saçmalamaya, daha çok delirmeye başlamış taklit yapan bir ruh. Ama hepimiz, hayatımızın bir noktasından sonra böyle birine dönüşmüyor muyuz? Çok iyi oyunculara..?

Ben, Kim Jungkook. Kim Taehyung'un eşi; zorla evlendiği kişi. Asla sevmediği hayat arkadaşı. Yüz vermediği aynası. Ben 3. şahıstım. Onun sevgilisi ile arasında duvardım. Bir Çin seddiydim.

Kendimi onun soyadıyla anıp asla onun gözünde bir yer edinemedim.

İnterseksüeldim. Bir rahmim olduğunu öğrendiğimde 13 yaşındaydım. Yaşıt olduğum erkeklerden farklı olarak regl dönemi yaşadığında ailem durumu anlamıştı. Hiç yargılamadılar beni. Her zaman bir interseksüel olduğumu ve bunun benim normalin olduğunu söylediler. Normaldim. Tanrı beni böyle yaratmayı seçmişti. Tanrının seçimlerine karşı çıkamazdık.

Ailem zaten hep bu durumu biliyor ancak benim yaşayarak öğrenmem için lafını etmemişti. Anlıyordum.

Üniversiteye başladığımda ailem benim için uygun kişilere bakmaya başladı. En uygun kişi ise babamın çocukluk arkadaşının oğluydu. Taehyung ile böyle tanıştık. Ailesi onu benimle evlenmeye zorlamıştı. Böylece iki aile arasında akrabalık bağları oluşacaktı.

Ergenlik hatalarımla boğuşurken bir de üstüne koca bir saçmalığın içine girmiş, birbirine dolanan kader iplerimi çözmeye çalışırken o karışıklığın üzerine başka bir karışık yumağın düşmesini engelleyememiştim.

Fransızca öğretmeniydi Taehyung. Babasının üniversitesinde öğretmenlik yapıyordu. Eser çevirileri yapıyordu. Çevirdiği eserlerin çoğunun aşkla alakalı olması ise ayrı bi' komediydi. Tabii, âşıklar şehrine ev sahipliği yapan ülkenin kaleminden ne beklenirdi ki başka...

Biz evliydik ama Taehyung benim sevgili olmamıştı. O bir kadına âşıktı. Bence tamamen körlüğündendi bu.

Eunmi. Lee Eunmi. Beni 3. şahıs yapan kadın. Bu ilişkide ben 3. şahıstım. İstenmeyen bendim. Ben de istemezdim, üçüncü şahıs olmayı. Asıl üçüncü oydu ama gözü kapkara boyanmış kocam bunu fark edemiyordu. Oydu belki de bizim aramızda duran.

O kadın onu kandırıyordu, ama o bunu söylediğimde kıskanıyorum deyip kavga etmişti benimle. Psikologdum. Elbette ki o davranışlardan yalan söylediği ve bir işler peşinde olduğunu anlıyordum.

Taehyung evlendiğimiz gün bana sevgilisi olduğunu ve beni hiç sevmeyeceğini, ondan vazgeçmeyeceğim söylemişti. Gay olmadığını duyurmuştu resmen tüm hücrelerime. Söylemekten kastım resmen işkence gibi kafama sokmuştu bu durumu. Ben 3. şahıstım. Ben 3. şahıstım.

Ben 3. şahıs olmakla kalmamıştım. Aynı zamanda dipsiz bir kuyuya çekilmiş ve gittikçe daha da çok düşüyordum. Bu dipsiz kuyu Taehyung'un aşkıydı. Ben aptallık etmiş ve âşık olmuştum ona. Başkasının sevgilisine sevdalı olmuştum.

Şimdi ise oturmuş penceremden başka hayatlara, onun hayatına bakıyordum. Bencil davrandığımın farkındayım, ama bunlar sadece benim iç diyaloglarım. Siz okuyorsunuz diye düşüncelerimi sakınmayacağım içimde.

Yine bir akşamüstü açtığım diziyi izleyip bir yandan da ağlarken kapı kilidinin sesini duydum. Kafamı arkama doğru çevirdiğimde ayakkabılarını çıkarttığını gördüm. Oturduğum koltuktan kalktığım gibi dibinde bittim. Elimin tersiyle gözyaşlarını silip ceketini çıkarttım ve portmantoya gittim. Ceketi asıp yanına geldiğimde boş gözleri yanaklarıma çarptı.

"Ağladın mı sen yine? Ne sulu gözsün." deyip ofladı. Resmen benimle uğraşmak istemediğini belli ediyordu. Hiçbir şey demedim ve mutfakta yemek olduğunu söyleyip yiyip yemeyeceğini sordum. Hayır demişti her zamanki gibi. Yemeklerimin zehir gibi olduğunu söylerdi. Oysaki ben 12 yaşımdan beri annemle yemek yapardım ve yemeklerim hep beğenilirdi.

Oturma odasına geçip kitaplıkta şu sıralar okuduğum kitabımı alıp koltuğun kenarına geçtim. Gözlüklerimi takip yavaş yavaş kitabımı okumaya başladım.

Taehyung ise içerideki çalışma odasına geçip kapıyı kapattı. Daha sonra onu görmedim. Fransızca bir aşk şiirleri kitabının çevirisini yapıyordu.

...

Sabah uyandığımda gözümdeki gözlüklerden dolayı burun kemerimde oluşan ağrıyı umursamamaya çalıştım. Çok zor değil ki insanın üzerine bir çarşaf örtmek. Ama doğru, o zaten benim üstümü örteli çok oluyordu.

Uyuyakaldığım koltuktan kalktım ve elimdeki kitabı kapatıp kitaplıkta herhangi bir yere koydum. Lavaboya gittim ve elimi yüzümü yıkadım. Saçlarım gitgide daha çok uzuyordu. Güzel görünüyordum, kendi düşüncemde. Gülümsedim ve elimi yüzüm kurulayıp çıktım lavabodan. Kendi odama gidip üstümü değiştirdim. Dümdüz bir şort ve tişört. Gayet uygundu.

Aşağıya indiğimde biraz dağınıklık vardı. Etrafı hızla toparladım ve mutfağa geçtim. Zaten sabahları çok yemezdim. Bir salata yapıp yiyecektim.

Salatayı bitirdiğim gibi benim alanıma geçtim. Kendi yalnızlığımı paylaştığım odama geçtim. Taehyung bu odaya girmezdi. Bense her zaman kilitli tutardım kapıyı. Belki girer diye. Çarşafları altına aldığım tuvalin üstünü açtım. Yarım bıraktığım çizimi tamamlama zamanıydı.

Çizerdim. Duygularımı çizerdim. Hissettiklerimi çizerdim. Tuvaller benim duygularımla kararıverirdi.

Çizimime bir süre daha devam ettim. Sonra saatin akşamüzeri olduğunu görünce tekrardan tuvalin üstünü örtüp kalktım. Aşağıya inip yemek yapmayacaktım çünkü zaten dün yaptığım yemekler yenmemişti. Yemezdi benim yemeklerimi.

Bunların hepsini sırf ben biraz daha yaralanayım, biraz daha kanayayım diye yaptığına emindim. Bir kadının parmaklarında dans ediyordu hiç bilmeden

Tekrar açtığım diziyle birlikte ağlıyordum. Dizide ağlanacak bir şey yoktu ama ben ağlardım. Ağlardım kendi halime.

...
beni sevmiyordun bilirdim
bir sevdiğin vardı duyardım
çöp gibi bir oğlan ipince
hayırsızın biriydi fikrimce"

👤

3. Şahsın şiirinden etkilenip yazdığım bir fic ama sadece bu şiirden mısralar olmayacak. Attila İlhan şiirlerinden mısralar olacak bölüm başlarında.

Nise💙🦋