မနက္စာ ထမင္းစားဝိုင္းတြင္ျဖစ္သည္။ေဒၚေကစသာခိုင္တြင္ေတာ့ေနမေကာင္းသည့္အတြက္ထြက္မစားနိုင္။ျမဇူးတို႔ေလးေယာက္သာရွိေန၏။
ျမဇူးပန္းကန္ထဲသို႔ ဟင္းထည့္ေပးေသာနိုင္းမတၳ ႏွင့္အခ်င္းခ်င္းၿပဳံးျပေနၾကေသာ ျမဇူးတို႔အားၾကည့္ကာမိုင္းနတၳမွ
"မင္းတို႔လင္မယားအဆင္ေျပေနပုံပဲ ဟုတ္လား?"
"ဘယ္တုန္းကအဆင္မေျပလို႔လဲ"
ညီျဖစ္သူ၏ျပန္ေျဖပုံေၾကာင့္ နတၳတစ္ခ်က္ရီလိုက္ကာ အိတ္ကပ္ထဲမွ လက္မွတ္တစ္ေစာင္အားထုတ္၍စားပြဲေပၚတြင္ခ်ေပးလိုက္၏။
"လက္ထက္ၿပီးကတည္းက ဟန္းနီးမြန္းမထြက္ရေသးဘူးမလား ဒါငါစီစဥ္ထားေပးတာ သြားလိုက္ၾက.ဟုတ္ၿပီလား"
နိုင္းမွထိုလက္မွတ္အားယူၾကည့္ေတာ့ ပုဂံ
ခရီးစဥ္အတြက္စီစဥ္ထားျခင္းပင္။
"ေက်းဇူးပါ ခဲအို၊ တစ္လက္စတည္း ခရီးကျပန္လာရင္ အိမ္ခြဲေနရင္ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားေနတာ"
ျမဇူး၏အေျပာေၾကာင့္ ႏွိုင္းသတၱေရမွ စားပြဲခုံအားလက္ႏွင့္ထုလိုက္ရင္း အလန့္တၾကားႏွင့္
"မျဖစ္ဘူး! ကိုကိုတို႔အိမ္ခြဲေနလို႔မရဘူးေနာ္ "
"ဘာလို႔လဲ ေရေရရဲ႕ မမတို႔က ဒီမွာပဲဆက္ေနလို႔မရဘူးေလ "
"ရွင္ဘာမွ ဝင္မေျပာနဲ႕ ကိုကို႔ မသြားရဘူးေနာ္"
"ေရေရ႕အေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္ေလ ၊ မိန္းမနဲ႕ညီမ မတည့္မွေတာ့ ကိုကိုကဘယ္လိုလုပ္ေပးရမွာလဲ"
"ေရေရ မမနဲ႕တည့္ေအာင္ေနပါ့မယ္ ကိုကိုဒီအိမ္ကေနထြက္မသြားပါနဲ႕ ေနာ္.."
ညီမျဖစ္သူ၏ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ ဇနီးသည္အားတစ္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္ႏွင့္
"ေကာင္းပါၿပီ ေရေရရယ္ မသြားေတာ့ပါဘူး"
ထိုမွခဏၿငိမ္သြားရင္း ျမဇူးမွစကားစလိုက္သည္။
"ဒီေန႕ အလုပ္ကျပန္လာရင္ အားလုံးကိုေျပာစရာရွိတာေၾကာင့္ လူစုံေနေစခ်င္တယ္၊ အထူးသျဖင့္ ေရေရေပါ့"
YOU ARE READING
A golden stranger
Actionငယ်ရွယ်စဥ်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အချစ်တစ်ခုကြောင့်ဘဝတစ်ခုလုံးနစ်မွန်းခဲ့ရတဲ့မိန်းမပျိုလေး မြဇူးခေ၊ မိမိသဘောကျနှစ်သက်သောမိန်းကလေးအားမိသားစုကြောင့်အထင်လွဲမှုနှင့်ပစ်ပယ်ခဲ့ရသော နိုင်းမတ္ထ၊ အစ်ကိုဖြစ်သူကိုဘယ်သူ့လက်ထဲမှမထည့်နိုင်ပဲသဝန်တိုလွန်းတဲ့နိုင်းသတ္တရေ၊ အချစ...
