PART-1[Unicode]

3.1K 37 0
                                        

#ဤဝတ္ထုသည်ဝါသနာနှင့်စိတ်ကူးယဥ်သပ်သပ်ဖြစ်ပါသည်။#

တိတ်ဆိတ်ခြင်းကြားထဲတွင်ခြေသဲ့သဲ့တို့က မြဇူးခေ ရဲ့အာရုံထဲရောက်လာသည်။မျက်လုံးကိုကြိုးစားဖွင့်ကြည့်တော့မျက်စိရှေ့မှာမြင်နေရသည်ကအဒေါ်ဖြစ်သူ။ရှိသမျှအားနဲ့လက်နှစ်ဖက်ကိုရှေ့ဆန့်လိုက်ရင်းခေါ်မိသည်။

"ဒေါ်လေး.."

ဇူး အားနွေးထွေးသောမျက်လုံးများနှင့်သာအမြဲကြည့်ခဲ့တဲ့ဒေါ်လေးကအခုတော့ဇူးအပေါ်နားမလည်တဲ့စိတ်တွေနဲ့အေးစက်စွာကြည့်နေခဲ့သည်။ထို့နောက်ဒေါ်လေးထံမှ ပြောလာသောစကားတစ်ခွန်း။

"ဒေါ်လေးရဲ့ဇူးငယ်ကအဲ့ဒီအငြိုးတွေကိုရင်မှာပိုက်ထားဆဲကိုး..အမုန်းတွေနဲ့အချင်းချင်းတုန့်ပြန်ဖို့ကြိုးစားနေမယ်ဆိုရင် ဇူးငယ်ကိုဒေါ်လေးမုန်းမိလိမ့်မယ်ကွယ်"

"ဟင့်အင်း ဒေါ်လေးဇူးကိုမမုန်းရဘူး ဟင့်အင်း အဲ့လိုမဖြစ်ရဘူး"

နှလုံးအိမ်မှကျယ်လောင်သံနှင့်အတူ နိုးထနိုင်ခဲ့ပြီ။ဘယ်ဘက်ရင်ဘက်ကိုဖိထားရင်း ချွေးစေးတွေနဲ့အတူမောရှိုက်စွာပြောမိ၏။

"အို..ဒါအိပ်မက်ကိုး"

သေချာပါတယ်။ဇူးရဲ့ဒေါ်လေးကဘယ်တုန်းကမှမိမိကိုမနာကျင်စေခဲ့ဘူး။မုန်းမယ်ဆိုလည်းမုန်းလိုက်ပါတော့ဒေါ်လေးရယ် အဲ့ဒီ့အကြောင်းရာတွေကိုမေ့ပျောက်ရင်းခွင့်လွှတ်ပြီးနေသွားရအောင် ဒေါ်လေးတူမက အရင်လိုစိတ်သဘောထားပြည့်ဝတဲ့မိန်းကလေးမှမဟုတ်တော့တာ။

မိုးလင်းခါနီးမှရှာချလာတဲ့မိုးဖွဲဖွဲကလွမ်းမောချင်စရာ။အိပ်ရာပေါ်ကထလေတော့ ခြေထောက်နှစ်ဖက််ကလေးလံစွာပင်စေခိုင်းသူရဲ့နောက်သို့လိုက်ပါရလေသည်။မနက်ပိုင်းတစ်ကိုယ်ရည်လုပ်ငန်းတွေအပြီးစီးလုပ်ပြီး ဗီရိုကျယ်ကြီးထဲကအပြာရင့်ရောင် ချည်သားပတ်ထမိန်နှင့်တွဲဖက်ထားသောအဖြူပေါ်အပြာစင်းဖောက်ထားတဲ့ရင်ဖုံးခါးတိုလက်မောင်းပြတ်လေးအားရွေးချယ်ဝတ်ဆင်လိုက်၏။ဒီနောက်ပိုင်း ထိုသူမုန်းပါတယ်ဆိုတဲ့အရောင်တွေ၊အဆင်တန်ဆာတွေကိုသာ ဆင်မြန်းနေမိသည်။

A golden strangerWhere stories live. Discover now