၁ပတ်ခန့်ကြာတော့ Wonwooသက်သာလာတာကြောင့် ဆေးရုံဆင်းခဲ့ကြတယ်။ အဲ့နေ့ညနေမှာပဲ Mingyuတို့ မိသားစုဟာ ရွာကနေ ပြန်ရောက်လာတယ်။ Wonwooကိစ္စကတော့Kevinနဲ့ ထိပ်တိုက်ရှင်းလျှင် အခြေအနေ ပိုဆိုးမည်စိုးကာ ခနငြိမ်ထားရတယ်။ Mingyuအဖေနဲ့တော့ တွေ့ပြီး ဖြေရှင်းရန်တော့ အစီအစဥ်ရှိလေတယ်။
Wonwooကိစ္စကို Mingyuလုံး၀မသိအောင် ဖုံးထားလိုက်ပြီး Mingyuပြန်ရောက်မလာခင် ဆက်ဆံရေးကို Wonwooဘက်ကပဲ အရင် အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။ သို့သော် Mingyuက တော်တော်နဲ့ လက်မခံပဲ တောက်လျှောက် phတွေပဲခေါ်နေခဲ့တာကြောင့် Wonwooဘက်ကနေ Blထားလိုက်ရသည်အထိပင်။ နောက်ဆုံး ရွာကပြန်ရောက်တော့ Wonwooဆီကိုသာ အရင်ရောက်ချလာလေတယ်။
"ကိုကို!"
Wonwooအခန်းထဲ နားနေစဥ် အတင်း၀င်လာတဲ့ Mingyuက ဒေါသထွက်နေသည့် အရိပ်အယောင်တို့က အပြည့်ပင်။ ကုတင်ပေါ်မှာ စာအုပ်ဖတ်နေတဲ့ Wonwooနား ရောက်လာကာ ဖတ်နေတဲ့ စာအုပ်ကို ဆွဲယူပြီး ဘေးဘက်ပစ်လိုက်တယ်။
"ရုတ်တရက်ကြီး လမ်းခွဲတယ်တဲ့လား! ကျွန်တော်ဘာမှားခဲ့လို့လဲ ဟင် ပြောပါ ကိုကိုရယ်"
ကုတင်ပေါ် တစ်၀က်ထိုင်လျက်လှဲနေတဲ့ Wonwooနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကာ ပုခုံးကို လက်၂ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားရင်း မေးနေတဲ့ Mingyu။ သို့သော် Wonwooကတော့ အသက်မရှိသလို သွေးအေးအေး မျက်နှာထားနဲ့သာ ဖြေလာလေတယ်။
"မင်းလို ကလေးနဲ့ ဆက်မပတ်သတ်ချင်လို့ကွာ ငါ့ကို လာမရှုပ်စမ်းနဲ့ ဖယ်"
"မရဘူး ဘာအကြောင်းပြချက် ရေရေရာရာမရှိပဲ ကျွန်တော် လမ်းခွဲမပေးနိုင်ဘူး"
"မင်း လမ်းမခွဲလည်း ငါလမ်းခွဲတယ် နောက် ငါ့အိမ်ကို လက်လွတ်စပယ် မလာခဲ့နဲ့"
ပြောလို့ပြီးတာနဲ့ Wonwooက Mingyuကို လက်မောင်းကနေ ဆွဲကာ အခန်းအပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ရန် လုပ်လေတယ်။ Mingyuက တောင့်ခံကာ Wonwooကို ဆွဲဖက်လိုက်တယ်။
"ကိုကိုရယ် တောင်းပန်ပါတယ်နော် ကျွန်တော် မှားသည်ဖြစ်စေ မမှားသည်ဖြစ်စေ တောင်းပန်တာမလို့ လမ်းတော့ မခွဲပါနဲ့"
