Nasip/Texting

24- Market

Bu bölümü bana kitap yazmak hakkında bilgiler veren, yazmam da bana büyük katkısı olan, bir abla misali bana tavsiyelerde bulunan biricik, Minnoş, güzeller güzeli yazarıma ithaf ediyorum. SENİ ÇOK SEVİYORUM KALP YAZARIM 💞 İYİ Kİ VARSIN ♥️ Skut53♥️

*

*

*

"..."

"Tamam anne, uzaklaşmadık zaten. İki sokak aşağıda ki markete geldik. Sakin ol endişelenme."

"..."

"Tamaaaamm. Bak Erva da yanımda korkma artık ne olur. 10-15 dakikaya geliyoruz."

"..."

"Tamam annem. Seni seviyorum görüşürüz"

Nihayet telefon kapanınca başımı gökyüzüne doğru kaldırıp tüm havayı içime doldurmak istercesine derin bir nefes aldım. Cidden çok bunalmıştım artık. Evden çıkalı henüz 10 dakika bile olmadan bu dördüncü arayışıydı. Zaten evden çıkmam için zar zor izin almıştı kızlar ama izin verdiğine pişman olmak üzereydim.

Annem önceden de beni fazlaca sıkardı, o kadar sıkması yetmezmiş gibi şu yangın olayından sonra daha da artmıştı...

Artık nefeslerimi sayacak, adımlarımı takip edecek hâle gelmişti. Bir yandan annem bir yandan Yahya... Af Allah'ım

"Ne oldu? Semra teyze mi yine?"

Erva'nın sorusuna yalnızca başımı sallayarak cevap verdim. Ne diyebilirdim ki?

"O da haklı... Sabret biraz olay henüz taze, zamanla azalacaktır bu baskısı."

"İnşallah..." Diye cevap verdikten sonra yine ve yeniden derin bir nefes aldım.

Yangının üzerinden henüz bir hafta geçmişti. Hastanede bir kaç gün kalmış daha sonra taburcu olmuştum. Hastane de kaldığım süre boyunca kızlar hiç eksik olmamış hep yanımda durmuşlardı. Defalarca gerek yok desem de dinletememiştim kendimi. Hatta gece bile kalmak istemişlerdi ama annem bırakır mı?

Ah annem ah... İhtiyaç haricî bir dakika bile çıktın mı odamdan...

Zorda olsa hastane günlerini atlatmıştık Elhamdülillah.

Bir de şöyle bir gerçek vardı ki düğüne çok az kalmıştı... Yalnızca 4 gün... Ve şuan benim yüzümden çoğu şey eksikmiş gibi hissediyordum. Asude teyze defalarca herşeyin eksiksiz olduğunu, hazırlıkların bitmek üzere olduğunu söylese de içim rahat etmiyordu. İçimde bir yerlerde saklanan o ses sürekli bana "Senin yüzünden, herşey senin yüzünden" diye fısıldıyor, beni bir türlü rahat bırakmıyordu.

"Rüveyda?"

"Hı?"

"Markete geldik hatta geçiyorsun. Kaç defadır sesleniyorum nerelere daldın bu kadar?"

Erva'nın söylediği ile etrafa bakınınca marketin önünden geçmiş dümdüz ilerlediğimi yeni fark etmiştim.

" Önemli bişey değil ya öyle düşüncelere dalmışım fark etmedim marketi."

"Çokta filozofçuluk yapma bence yoksa zavallı burnun direk ile pek anlaşamayacak gibi"

"Ney!?"

Gülerek söylediği cümleyi anlamaya çalışırken önümde ki direği fark etmem ve ona çarpmamak için yana kaymaya çalışırken ayağımın kayması ve yere düşmem bir anda olmuştu.

"ERVA YA"

"Bana niye BAĞIRIYORSUN ya ben uyardım seni"

Bana bakarak gülen Erva hanıma "Sen dur" isimli bakışlarımı hediye ettikten sonra ayaklanmaya çalıştım. Sadece çalıştım diyorum çünkü giydiğim elbisenin eteğine bastığım için tekrar ve tekrar aynı yere oturmuş bulundum. Benim bu halime gülen Erva'ya bakıp;