Nasip/Texting

29- Neşid

Bu bölüm biricik Manolyamaaaa 💖💖💖💖 ozurdilerimfilistin
İyi ki varsın 🤍♥️💖 sen olmasan bu kitap ilerlemez Galiba snsjjznsj

*
*
*

İnsanların kalpleri değişik özelliklere ev sahipliği yapabiliyordu. Kimi insanların kalbi kördüğüm misali karmaşık olduğu halde minik bir düğüm gibi kolaylıkla çözülebilirken, kimi insanlar da minicik bir düğümü kördüğüm haline getirebiliyorlardı.

Kalp karmaşıktı... Hem de çok...

Anlaması zor... Anlatması zor... Çözmesi daha da zor...

Ben kalbimi anlamıştım... Kabullenmesi zor da olsa ben istemeden kalbimi birine kendi ellerim ile teslim etmiştim. Peki ya çözüm...?

Hiçbir şey anlamak ile bitmiyordu. Anlamıştım anlamasına ama nasıl çözecektim bu düğümü?

Kalbim de minik bir düğüm vardı... Fakat bu düğüm ne şekilde çözülebilirdi? Nasıl çözülmeliydi?

Yahut çözülmeli miydi?

Asıl önemli olan soru buydu. Çözmeye çalışırken kördüğüm oluşturursam ne olurdu? Çözmeye çalıştıkça daha da düğüm olursa? O zaman baş edebilir miydim?

Çözmek yerine kurtulmayı denemek...

Bu düğümü tamamen yok ederek kurtulabilir miydim? O vakit kalbimde ki bu sızı azalır mıydı? Yahut tamamen kaybolur muydu?

Sıkıntıyla içime dolup taşan havayı özgür bıraktığım da bakışlarım aynada ki yansımamla kesişti. Kendi yansımamı gördüğüm de yüzümde oluşan buruk tebessüme engel olamadım. Yavaş yavaş kendimi incelediğim de zihnim de Erva'nın cümleleri dolaşıyordu. "Tam tesettürlü olmayabilirim ama..." Tam tesettürlü olmak... Tam tesettür...

Tam tesettür ne demekti ki... Onun hakkında en ufak fikrim bile yoktu. Ben...

"Ben tesettürlü müyüm?"

Farkında olmadan sesli sorduğum soruya gözlerim cevap vermişti. Göz bebeklerim önce elbisem de oyalanmıştı. Beli oturtmalı olan... Hafif sim detaylı indigo elbisem de...

Ardından yön değiştirip yukarıya yükselmişti. Gözlerimin maviliğini ortaya çıkaran... Gözlerimle aynı tonda ki mavi şalıma...

Bunlar tesettür müydü?

Aklımda aniden oluşan duygulara bir anlam veremezken başımı hızla sağa sola salladım. Bu düşünceleri susturmak istemiyordum. Ancak şuan düşünmek yalnızca kafamı karıştıracaktı.

Ve kalbim karışıkken kafa karışıklığı ile baş edebileceğimi zannetmiyordum...

Bakışlarım oda da dolaştığın da aklıma dolaba koyduğum abaya geldi. Abaya'yı alıp kenar da ki koltuğun üzerine kırışmayacak şekilde indirdim. Kafam fazla doluydu. Düğünden sonra bir de abaya'yı aramakla uğraşmak istemiyordum. Göz önünde dursun.

Son bir defa etrafa baktığım da odanın ışığını kapatıp odadan çıktım. Kızların hepsi aşağı inmişti. Bir ben odada kalmıştım.

Düğün salonu üç katlıydı. En alt kat erkekler için ayrılırken ikinci kat kadınların duracağı kısımdı. Bir de en üst kat var. Gelin odası, mescit ve bir iki boş odadan oluşan bir koridordan ibaretti burası. Gelin odası hemen merdivenlerin sağ tarafında olduğu için koridorun devamına hiç görmemiştim. Yalnızca akşam vakti namaz için mescide gittiğim de göz gezdirmiştim. Ama tuhaf bir şekilde bu koridor içimi daraltıyordu... İçimde ki anlamsız hissi açığa çıkarıyordu...