Sachitra
පහළට බැහැලා ආපු මම මුලින්ම හෙව්වෙ දිව්යාව.මොකද මං දන්නවා නව්යා මේ ඉන්න තත්ත්වෙ උඩ එයාට දෙයක් තේරුම් කරන්න පුළුවන් දිව්යාට විතරයි කියලා.
"දිව්යා,පොඩ්ඩකට මෙහෙ එන්න" ඈතින් හිටපු දිව්යාට අත වනලා මං කතා කලා..
"ඕ කියන්න සචිත්ර" අතේ පුරා තිබුණ බඩු ටික බිමින් තියන ගමන් දිව්යා මට කතා කලා.
"ම්-මේ
මේකයි,නව්යා වැටුණානෙ උඩ.ඔළුව වැදුනා...පොඩ්ඩක සැරයි ඒ වැදිච්ච පාර.
ඔයාට එන්න කිව්වා අයිස් ටිකක් එක්ක.පුළුවන්ද?" මං පුළුවන් ද කියලා ඇහුවෙ දිව්යා ලොකු බාරදූර වැඩක යෙදිලා හිටි බව තේරුණ නිසා..
"අනේ හලෝ,මං ආයෙ ම සචින් එක්ක යන්න ඕන,මේ බඩු ටික විතරක් නෙමෙයි ගේන්න තියෙන්නෙ.සචින් ඔක්කොම පටලවලා අනේ..
ඔයා ගෙනියන්නකෝ අනේ අයිස් ටික.හස්බන්ඩා ඉද්දි අපි මොකටද?" පිටට තට්ටුවකුත් දාගෙන දිව්යා එළියට ගියේ ඉතිරි වැඩ ටික කරගන්න.
"ඔයාට තේරෙන්නෑ දිව්යා,එයා මං එක්ක තරහෙන් ඉන්නෙ.!" ඈතට යන දිව්යා දිහා බලාගෙන ම කිව්වෙ සෝෆා එක උඩට වැටෙන ගමන්.
ඒත් එක පාරම චන්දිමා ඇන්ටි දැක්කාම මතක් උනා නව්යා මට කිව්වෙ 'අම්මාව හරි අක්කාව හරි එවන්න' කියලා බව.මං සට ගාලා නැගිටලා ගියේ එළියෙ හිටපු පරපුරට තේ ගෙනියන චන්දිමා ඇන්ටි ළඟට.
"කෝ දෙන්න ඕක මට," එහෙම කියලා මං ඇන්ටිගෙ අතේ තිබුණ tray එක මගෙ අතට ගත්තා.
"අ-
අයියෝ ළමයො මොකක්ද ඔය කරන්නෙ??තව පොඩ්ඩෙන් තේ ටිකත් ඉහිරෙනවා.." චන්දිමා ඇන්ටි කිව්වෙ මගෙ අතේ තිබුණ tray එක ආයෙ අතට ගන්න ගමන්.
"ඇන්ටි මේ අහන්න,ඔයා නව්යා ළඟට යන්න.නව්යා කතා කරා.."
"ඇයි??????" මාව ගාණකටවත් ගන්නෙ නැතුව ඉස්සරහට ඇවිදගෙන යන අතරේ චන්දිමා ඇන්ටි ඇහුවා.
"එයා වැටුණා.ඔළුව පොඩ්ඩක් සැරට වැදුනා,මට හිතෙන විදියට." මං කිව්වෙ ටිකක් අමුත්තෙන්.
"හා ඉතින් පොඩි ළමයෙක් නෙමේනෙ,අයිස් එහෙම ඔන නම් fridge එකේ ඇති.ඔයා එයාට ගිහින් දෙන්න.මොන මල කෝලමක්ද මේක..?" ඇඟට නොදැනි කියාගෙන චන්දිමා ඇන්ටි ගියා සෙනග අතරට.
