The Gentle Truth

CHAPTER 20

CHAPTER 20 | Leave

Papa:

Anak, nasa Manila ako ngayon, tumanggap ako ng trabaho sa pinapagawang bahay ng kaibigan ko.

Bisitahin kita sa café mo ah.

Hindi rin ako magtatagal kasi walang kasama si mama mo sa bahay.

Ilang minuto ko nang tinititigan ang screen ng cellphone ko simula ng mag-pop up ang message galing kay papa. Nasa café nga ako ngayon at nagaayos ng listahan ng mga bagay na kailangan naming i-restock. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Matagal na noong huli akong umuwi ng Cavite-sa dating bahay namin. Hindi ko parin kinikibo masyado ang papa dahil lang sa mga nalaman namin noon. Hanggang ngayon kasi ay masakit parin. Hindi sila naghiwalay ni mama pero nagkaroon na ng lamat ang pagsasama nila.

Umalis ang Tita Andra at isinama niya si Anya. Wala rin naman silang magagawang maganda kung mananatili sila sa iisang bahay kasama ang mama. Magkakasakitan lamang sila. Ngayong nasa Metro ako, paminsan minsang dumadalaw si mama para dalahan ako ng kung ano anong pagkain kahit na kaya ko naman na ang sarili ko.

Nalaman ni mama na dito ako tumutuloy at may sariling apartment na kasama si Tere, dahil nang minsang tinanong niya ang bruha, nadulas siya at nasabing hindi na nga ako umuuwi sa bahay namin ni Joaquin sa Cavite. Alalang-alala ang mama ng malamang nakipaghiwalay ako kay Waki. Hindi niya raw akalain na ganoon ang magiging resulta ng lahat. Ang akala nila ay maayos kami at naghihilom pa sa mga sakit na natamo namin, pero hindi pala ganoon.

Naalala ko pang sinabi niya saakin na hindi raw dapat paghigiwalaya ng solusyun ng problema. Nagalit ako sakanya at nasabi kong ayokong maging katulad niya. Ayokong maging martry na asawa at manatili lang dahil sa pagmamahal kahit niloko na. Nakatikim ako ng sampal noon, pero naiintindihan ko siya. Mali rin ako. Tinanggap namin ang kahinaan ng isa't isa at naging maayos din.

"Girl, nandiyan si tito sa labas..." Pagiimporma ni Tere kaya agad na lumipad sakanya ang atensiyon ko. I sighed deeply. She hugged me suddenly.

"Kaya mo ba? Ayos lang naman kung hindi mo pa siya kayang harapin. Kakausapin ko. Sasabihin kong busy ka." Napangiti ako dahil sa narinig pero umiling na lamang ako.

"Huwag na. Kaya ko 'to." Niyakap ko siya pabalik.

Busy ang crew ng café sa paghahanda ng orders, medyo malawak na rin ang lugar dahil nabili na namin ang kabilang lote at nagexpand for renovation na. May second floor at garden area na rin. Unti-unti na ring nakikilala ang negosyo. Minsan pa nga ay mga bigatin na ang kumukuha ng orders saamin. Marahan kong iginala ang mga mata sa kumpol ng tao hanggang sa maagas ng pansin ko ang may katandaang lalaki na kumaway saakin mula sa sulok.

Naglakad ako papalapit at agad niya akong sinalubong ng yakap na hindi ko natugunan agad dahil sa gulat, pero ng kumawala siya at ngumuti ng may pag-aalangan, doon ko aiya ginantihan ng masayang ngiti. Naupo kami sa sulok ng café bago ako nagtawag ng isang staff at nag-utos na dalhan si papa ng makakain. Tumanggi pa ang papa dahil aalis din naman daw siya agad pero pinilit ko na. Minsan nalang din naman kami magkita ulit.

"Happy birthday, anak..." May pagiingat niyang itinulak sa ibabaw ng lamesa ang maliit na kahon, papunta saakin.

"Pa..." Umiling ako at akmang ibabalik sakanya iyon ng itulak niya ulit papalapit saakin.

"Tanggapin mo na, Lai. Hindi man iyan kamahalan pero siniguro kong maganda ang kalidad. Naalala ko kasing mahilig ka sa ganyan mula pa noon." Kagat labi kong binuksan ang kahon at nakita ang kumikinang na hair clips. Bulaklak na diyamante ang disenyo noon at kumikinang kapag natatapat sa liwanag.