Stone Hearted Empress

Chapter 24: she's back

His POV

I felt my heart stop when I heard what he expressed. Para akong binuhusan ng sandamakmak na pinakuluang tubig dahil sa sobrang init na nararamdaman ko. Anger. I'm being swallowed by anger.

"D-do you remember the faces of these people?" I ask him, even stuttering because of the strong emotions I'm having. Umiling siya dahilan ng pag-igting ng panga ko. I gritted my teeth and look away from my son. "Hindi ko na maalala. Siguro dahil hindi ko naman talaga nakita ang mga mukha nila dahil nakatago ako sa bisig ni mama no'ng nangyari 'yon." Sagot niya sa akin na mas lalong ikinalakas ng emosyong ito.

"You can leave now. Thank you for expressing your feelings to me Chaos." I dismissed him, narinig ko pa ang mahina niyang buga ng hangin bago tuluyang tumayo. "Papa, ligtas na kami dito diba? Hindi na namin 'yon mararanasan ulit?" His questions stabbed my heart. Hindi ko alam na naranasan ito ng mag-ina ko, and the worst part is, Chaos was only little and Amelianna doesn't remember anything about us.

Umiling ako bilang sagot. Nakita ko naman sa gilid ng mata ko na tumango siya at tuluyan na ngang naglakad palabas ng kuwartong ito. Ngayon, mag-isa nalang ulit ako habang nilalamon ng sariling galit dahil sa kapabayaan na nagawa ko noon. Napatingin lang ako sa kamay ko ng maramdaman na may likidong pumatak mula doon. Blood.

I look at the blood in my hand with a blank face as I noticed that my nails have dug a bruise on my palm, making it bleed. Mukhang sobrang higlit nang pagkakakuyom ko ng kamay at masiyado akong wala sa sarili to the point that I didn't even noticed that I'm actually hurting myself.

I let out a sigh and stood up. Pumunta ako sa pinto at pinihit ito pabukas at naglakad patungo sa kuwartong kinalalagyan ng asawa ko. I badly need her to comfort me again.

I opened the door and saw Amelianna sitting by the bed and reading a book. Napalingon siya sa direksyon ko nang marinig ang pagbukas ng pinto. "What makes you come back here?" Nagtataka niyang tanong dahil madalas ay nasa opisina parin ako sa mga oras na ito at nilulunod ang sarili ko sa pag-iisip at trabaho.

"I...." Tanging nasambit ko dahil hindi ko din naman alam kung bakit napunta ako dito at paano sisimulan ang pag-tatanong ko sa kaniya nang hindi siya masasaktan dahil sa pagbabalik ng memorya niya. I cleared my throat again and walk towards her. Umupo ako sa dulo ng kama at tinitigan siya.

Amelianna really didn't changed much, except the fact that she gotten a lot prettier and a bit tanned. "Can you tell me something that involves the accident that happened when Chaos was three?" I asked her which made her turn her head to me. Nanlalaki ang mata niya na para bang tinatanong ako kung paano ko nalaman iyon. I sigh and gently held her right hand.

"Chaos confessed to me. Sabi niya na ayan daw ang dahilan niya kung bakit gusto niyang matuto ng archery." Sagot ko sa nagtatanong niyang tingin. I look directly at her eyes and I can see some hesitation in it before she took a sigh and opened her mouth.

"Chaos..... Sobrang liit pa ni Chaos nung araw na iyon. Tatlong taong gulang palang siya pero naranasan na niya ang ganoong klaseng trauma." She pursed her lips before she continue, "umaga no'n. Naglalaro si Chaos sa sala ng bahay habang nagluluto naman ako ng makakakain namin. Then, arrows started darting towards Chaos' direction. Dahil sa taranta ay hindi ako nakagalaw at napatunganga muna. Kung hindi pa umiyak si Chaos ay hindi ako makakagalaw." Her lips trembled as if she's seeing that sight again infront of her. I hugged her and protectively wrapped my arms around her frail body.