LEYÂL

13 - ❁

⋆

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀

ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

"Alpay!" Sert bir erkek sesi kulaklarıma ulaştı oradan beynimde yankılandı. Beynimin zonkladığını hissettim.

"Çık şu odadan."

"Öyle bakındım sadece.." Algılayamadığım sesler tek tek ardından birleşerek algılarımı açmaya çalışıyor başıma vuruyordu. Başım zonkluyor kaslarım ağrıyordu. Hissediyordum. Hissettiğim ağrı ve sızıydı. Kemiklerim uyuşmuş gibiydi ve ben kendi adımı bile hatırlamıyordum şu an.

"Aynen kardeşim, bakıyordun falan. Çık şuradan yoksa Erkin abimi çağıracağım." Sert ses kulaklarımı tırmalayıp duruyor yüzümü buruşturma isteği oluşturuyordu.

"Abart amına koyayım."

"Siktirtme belanı bak, asabımı bozma."

Sesler birbirine girdi zihnimde. Ardından yok oldular ve sessizlik ele geçirdi algılarımı. Kulaklarım az da olsa uğulduyor başım zonkluyordu.

Kalkmam gerektiğinin bilincindeydim. Uyan diyordu içimdeki bir ses, kalk diyip duruyor içimi kemiriyordu sanki. Zar zor gözlerimi açmaya çalıştım ama gözlerim bile ağrıyordu. Algılarım kapalıydı bunun hayli farkındaydım.

Gözlerimi açtığımda uzun süredir kapalı olduğundan bulanık gördüm. Görüşüm netleştiğinde gördüğüm ilk şey karşımdaki beyaz tavanı. Açıp kapattım gözlerimi bir süre. Daha sonra başımı kaldırmak için gücümü toplamadan önce etrafıma bakındım. Kocaman beyaz bir yatakta uzanıyordum. Büyüktü çünkü tam ortasındaydım ve üzerimde ince beyaz bir pike vardı. Sağ da kapı ve karşımda bir kapı bulunuyordu. Krem rengi duvarlar ve beyaz kapılar, oda kadar büyük camdan yansıyan güneş ışığı ve buradan görünen ağaçlar tamamen ferahlık katıyordu. Aydınlık, geniş ve modern bir odadaydım. Tek sorun neredeydim tam olarak?

Kaşlarım çatıldı hızla. Bedenimi uzandığım yataktan hışımla kaldırdığımda bana ne olduğunu düşündüm. Başım döndü bir an ama önceliğim ne başımdı ne halsizliğim. Asıl önemli olan nerede olduğumdu.

O piç herifin omuzunda bayılmış olamazdım. Bu kadar güçsüz olamazdım. Siktir bunu yapmış olamazdın Leyal!

Bayılmamam gerekiyordu. Onun bana neler yapabileceğini düşünmem, tetikte olmam, karşı çıkmam gerekiyordu ama ben ezikçe bayılmıştım öyle mi? Bana bir şey yapmış mıydı bilmiyordum. Bu düşünce gözlerimi doldurduğunda sinirle ayaklandım. Korkuyordum ve sinirliydim. Neredeydim bilmiyordum. Pikeyi üzerimden hışımla ittiğimde üzerime bakındım. Hâlâ aynı mavi elbisemle duruyordum, yer yer göze çamur lekeleri çarpıyordu ve hiçbir şekilde vücudumda çizik veya çürük görmüyordum. Sadece o herifin koluma yaptığı baskı ve çekiştirmeden dolayı oluşan morarmayı saymazsak. Bu bir nebze de olsa rahatlamama yol açsa da şu saatlerde başıma neler gelebileceğini kestirememenin belirsizliği içimde hâlâ büyüyordu. Sıkıntıyla derin bir nefes aldım ve cama doğru ilerledim.

Asıl hedef kaçmaktı. Odadaki iki kapıyı açmak tamamen aptallık olurdu. O kapıların nereye çıktığını bilmiyordum çünkü. Hızlı adımlarım cama ulaştığında camın sürgüsünü çekerek açtım ve ilk dikkatimi çeken şey manzara olmuştu. Uçsuz bucaksız dağlar ve bulutlar o kadar güzel görünüyordu ki bir an duraksadım. Şehirden bir hayli uzak olduğumuzu, karşıda, çok uzaklarda tek tük ev ve dolu dolu çam ağaçları dışında hiçbir şey görememe bağladım. Şimdi ürkütücü bir hâl almaya başlamıştı.