Seonghwa - Giyineceğim!
San - Giyin.
Seonghwa - Odadan çıkacak mısın?
San aniden çocuğa doğru yaklaştı.
San - Benden mi utanıyorsun?
Elleri çocuğun altındaki havluyu buldu.
San - O gece birlikteyken utanmıyordun ama.
Sırıttı.
Seonghwa'nın yanakları utançtan kızardı, ama öfkesi hala dolmuştu. Neden sürekli geçmişi gündeme getiriyordu?
Seonghwa - S...saçma sapan konuşmayı kes artık.
San - Saçmalık mı? Gerçekler ne zamandan beri saçmalık oldu?
Seonghwa - Geçmiş geçmişte kaldı, ayrıca....
İtmeye çalışacakken San, çocuğun kolunu yakaladı ve öfkeyle kendine doğru çekti.
San - HER SEFERİNDE GEÇMİŞ DIYEMEZSIN, HİÇBİR ŞEY GEÇMİŞTE KALMADI
Öfkeyle bağırdı.
Seonghwa şaşırmıştı.
Seonghwa - Bunu mu söylüyorsun? Beni kullandıktan ve evinden kovduktan sonra bile mi?
San - O gün...
Derin bir nefes aldı.
San - O gün sadece öfkeliydim, hepsi bu. Daha sonra özür dilemek için geldim ama sen o zaman bile kavga çıkardın. Her şeyi mahvettin.
Seonghwa - Ben mi kavga çıkardım?
Hızla San'ı kollarından ve göğsünden uzaklaştırdı.
Seonghwa - Sen yaptın, ben değil. Sadece bana yaptığın o iğrenç şeyleri hatırlatmak için geldin.
San - Yaşadıklarımızı iğrenç diye nitelendiremezsin.
Seonghwa - Senin için ne fark eder ki?
San- Eğer fark etmeseydi, şimdi burada, benimle olmazdın.
Seonghwa - Her neyse gidecek misin? Yoksa ben mi gitmeliyim?
Elbiselerini alıp çıkmak üzereyken...
San - Hiçbir yere gitmiyorsun. Her şeyi burada halledeceğiz.
Seonghwa - Hayır!!!
İç çekti.
Seonghwa - Bunu neden yapıyorsun?
Seonghwa - Sanki her şey benim suçummuş gibi davranıyorsun.
San- Bunu yapan sensin, ben değil.
Seonghwa - Lütfen, artık birşeyleri kabullen.
San- Tamam o zaman.
Hızla yaklaşarak dudaklarını çocuğun dudaklarına bastırdı, Seonghwa için o an zaman durmuş gibiydi; sadece şaşkınlıkla gözleri büyürken karşısındakinin öpüşü hız almaya başlamıstı bile.
Seonghwa'nın elleri yanlarına kaydı.
San yavaşça dudaklarını araladı, derin bir nefes aldı; sonra ellerini çocuğun yüzüne koyarak ikisinin de duyabileceği bir sesle fısıldadı...
San - Seni seviyorum, Seonghwa...... Hemde çok fazla...
Ellerini çocuğun yüzünden indirdi
Hızla kapıya doğru ilerlerken....
San - İnanıp inanmamak sana kalmış.
Yüzünü yana doğru çevirerek konuştu. Ardından odadan çıkıp kapıyı sertçe kapattı.
Ardındaki şok ve üzüntü dolu bakışları es geçerek...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Ben geldim💚
Bölüm atacağım diye aklım çıktı.🫨
