Dancing with the Devil

Chapter 47

Do you know that feeling—the desperate wish that everything was just a dream? A cruel, damn wishful thinking. But it isn't. It's real. And you're trapped in this nightmare.

Paulit-ulit kong pinaniwala ang sarili kong hindi totoo ang lahat ng ito. At sa huli ay ako lang rin ang nasaktan.

Sa oras na nagmulat sa aking mata mula sa pagkakahimbing ay malibis pa sa kamay ng orasan na nagbalik-tanaw ang lahat sa akin. Ang sakit na muling nabuhay at mas lumaki ang ukit ng bitak na iniwan nito sa aking puso.

Hindi ko maiwasang matulala sa kawalan, sunod-sunod ang pagpasok ng mga katanungan sa aking isipan.

I stared blankly at the ceiling, painted with off-white. My nostrils caught the sharp tang of antiseptic and medicinal alcohol, a scent that clung to every corner of the hospital. The whole room was in utmost solitude, nothing like the tears I shed at the veterinary hospital.

The lights were dim and aside from my heavy breathing, the sound coming from the air-conditioning can only be heard inside these four walls.

Itinaas ko ang kamay sa gitna ng dilim at nakita ang karayom sa likuran ng aking kamay, siyang kumpirmasyon na nasa hospital nga ako. Napangiwi sa kirot na naramdaman sa kamay mismo kung saan nakaturok ang catheter.

Tulala ako sa malayo habang patuloy na tumatakbo ang oras. I spaced out, only for me to gain my sense of reality when I felt the severe itchiness in my hand and the urge to pull it out instead of enduring the excruciating pain.

Umupo ako sa hinihigaan, at inabot ang pulang button malapit sa aking uluhan. I cleared my throat, waiting for the nurse to come in. hindi ko maiwasang mauhaw nang umapo ang aking tingin sa tubig may kalayuan sa aking kama.

Hindi rin nagtagal ay dumating ang nurse. I looked at her, weary and desperate for help. Sinubukan kong ibuka ang bibig, pero walang lumabas na salita. I ended up pointing to the pitcher full of water, signaling her that I wanted to drink.

Nang mapagbigyan ang kagustuhan ay walang atubiling kinalahati ko ito. I ran my tongue over my lower lip, finally easing the dryness in my throat.

Nilingon ko siya matapos ibaba ang hawak na baso sa side table. Yumuko ako sa aking kamay at walang pasubaling hinila ito paalis sa kanyang harapan.

Nanlalaki ang kanyang mata, mabilis na hinawakan ang aking kamay upang pigilan, "Ma'am, wag!"

But she's too late. I grunted lowly, showing her the back of my hand with blood coming from the evident bruise and redness. Nanghihinang inabot ko sa kaniya ang catheter.

"I—I don't know what to do about it." I said softly. "There's this burning sensation right in my vein, I felt the need to pull it out."

"Sana po ay sinabi niyo. I'll remove it for you, there's no need to pull it on your own. You'll only damage your veins by abruptly pulling it."

Humingi ako ng pasensya at hindi na muling nagsalita. Mabilis itong kumilos, nilinis ang aking kamay at binalutan ng bandage. Tahimik ko itong pinanood na lumabas, ilang sandali lang ang lumipas ay bumalik rin ito.

"Ma'am, I will be changing your IV needle to a small gauge needle." she told me gently, holding my other hand lightly. "Hindi po kaya ng ugat niyo ang size ng needle na ginamit sa inyo kanina, kaya po kayo nakaramdaman ng burning sensation at itchiness."

Dumapo sa aking balat ang malamig na alcohol wipes, habang hawak sa isa pa niyang kamay ang mas maliit na karayom kaysa sa nauna.

"If this still hurts you, don't pull it yourself to avoid damaging your vein like what happened to your other hand. Tell me immediately if you ever feel discomfort."