Sebep

2. Pretty Hurts

Multi : Akın

Beyonce - Pretty Hurts

Gözyaşlarımı silip serin havayı içime çektim. Şimdi yapmazsam, bir daha yapamayacaktım.

"Anne, yanınıza geliyorum" diyip boşluğa doğru bir adım attım.

.....

"Bıraksana ya beni!"

"Bırakayım da at kendini öyle mi?!" Gözlerinin rengi içime işlerken omuzlarımı dikleştirip onu önemsememeye çalıştım.

"Sen kimsin gerizekalı! Ne yaptığını sanıyorsun Tanrı aşkına?!"

"Hayatını kurtarıyorum aptal!

"Öyle mi? Çünkü bana daha çok zehir ediyormuşsun gibi geldi!"

Bir kaç adım ondan - hayatımı son anda ölümden kurtaran adamdan uzaklaştım. Tanrım demin ne olmuştu öyle?

Elimi sinirle saçlarımdan geçirip yüzüme gelmesini engellemek amaçlı onları arkaya attım.

Tam olarak üç dakika önce kendimi boşluğa bırakmak için bir adım atmıştım.

Ailemle aramda sadece bir tek adım kalmıştı fakat yapamamıştım. Bir gerizekalı yüzünden.

Beni son anda kolumdan tutup arkaya çekmişti ve ben anın şokuyla, öldüm mü ölmedim mi ayırt edemezken onun kollarında beklemiştim.

"Derdin neyse bunu intihar etmeden de çözebilirsin!"

"Anlamıyorsun.. kendimde o cesareti zar zor toplamıştım.. ben.. şimdi ne yapacağım.."

Dikleştirdiğim omuzlarım güçsüz bir şekilde düşerken başımı öne eğdim.

"Psikolojik yardım alabilirsin, arkadaşlarına anlatabilirsin, ya da anne-"

"Benim annem yok!"

Bağırışımın bir kilometre öteden duyulacağına emindim. Fakat umrumda değildi.

Hayatımı kurtarmamıştı. Karartmıştı.

"Benim annem yok.. yok"

Acıyla arabama yaslanıp yere çöktüğümde endişelendiğini belli eder şekilde bana doğru eğildi.

"Şş bak tamam. Tamam özür dilerim tamam mı? Ağlama kendine gel "

Dizlerimi kendime çekip onlara sarıldım. Sarsılarak ve hıçkırarak ağlıyordum. Ve kahretsin kendime gelemiyordum.

Zaten kimsesizdim, bir de bana böyle sevgi gösterisinde bulunup canımı acıtmamalıydı.

"Ben -"

"Şş tamam geçti geçti kendine gel bak ölüm çare değil anlıyor musun? Annen yok ama ailenin diğer kalanı da ölmedi ya!"

Aptal. Gerizekalı. Gerizekalının verdiği teselliye bak!

Ağlamam daha da şiddetlenirken kolumdan tutup ayağa kalkmamı sağladı. "Kahretsin yine yanlış birşey söyledim değil mi?"

Sesinden endişesi ve siniri farkediliyordu.

Kendime gelemiyordum. Ne zamandan beri aptal bir çocuk karşısında ağlayacak kadar düşmüştüm?

"Bak sakinleşme tamam ağla. Kendine gelirsin. Dök içindekileri ya da ağlama. Ağlama. Ah kahretsin böyle durumda ne yapılır ki!"

Böyle manzarayla daha önce karşılaşmadığını daha açık dille anlatırken çenemden boynuma doğru yol izleyen yaşları elimin tersiyle silip kendime gelmeye çalıştım fakat yapamadım.