TENZIN

19

Ang sikat ng araw ay unti-unting gumagapang sa sahig ng aming sala, tila mga daliring naghahanap ng anino. Nagising ako nang maaga, ang katawan ko ay tila binibigatan ng mga alaala ng nagdaang gabi. Ang hapdi sa aking braso ay hindi na kasing tindi ng kahapon, ngunit ang bawat galaw ay paalala pa rin ng balisong na muntik nang tumapos sa aking buhay.

Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan, pilit na hindi gumagawa ng ingay. Inaasahan kong madadatnan ko pa si Kinley na mahimbing na natutulog sa sofa, balot ng kumot na ibinigay ko. Ngunit pagdating ko sa huling baitang, ang tanging sumalubong sa akin ay ang malamig na simoy ng umaga at ang amoy ng kape mula sa kusina.

Wala na si Kinley.

Ang sofa ay maayos na nakatupi ang kumot sa isang gilid. Ang unan ay tila hindi man lang nagusot. Sa ibabaw ng maliit na mesa sa gitna ng sala, nakita ko ang mangkok at kutsarang ginamit niya kagabi. Malinis na ang mga ito, tuyo, at maayos na nakapatong sa isang tray. Sa tabi nito ay isang piraso ng papel mula sa aking lumang notebook.

Nilapitan ko ang papel at kinuha ito. Ang sulat-kamay niya ay hindi perpekto—may pagka-brusko ngunit nababasa.

"Salamat sa pag-aalaga, Lham. Hindi ko na kayo ginising dahil mukhang kailangan niyo ng pahinga. Huwag kang mag-alala, kaya ko na ang sarili ko. Mag-ingat ka lagi. Good morning.

— Kin"

Hindi ko maiwasang mapangiti nang bahagya habang binabasa ang huling bahagi. Isang simpleng mensahe, pero tila may kung anong init itong dinala sa aking dibdib. Sa mundong kinalakihan ko, ang pag-alis ay laging madugo o puno ng tensyon. Bihira ang pag-alis na nag-iiwan ng pasasalamat.

Gayunpaman, pumasok din sa isip ko ang pangamba. Paano kung may naghihintay sa kanya sa labas? Paano kung bumuka ang kanyang tahi habang naglalakad? Kinutkot ko ang aking kuko, isang gawi na ginagawa ko kapag hindi ako mapakali. Tiningnan ko ang paligid ng sala, naghahanap ng anumang senyales na baka napilitan lang siyang umalis, pero ang lahat ay maayos. Masyadong maayos.

Itinapon ko ang papel sa basurahan, pero bago ko binitawan ang maliit na pirasong iyon, muli kong tiningnan ang pangalan niya. Kin. Sino ka ba talaga?

Ang unang araw ng klase matapos ang insidenteng iyon ay tila isang mabigat na pagsubok. Nakarating kami sa paaralan sakay ng itim na SUV ni Prince. Kasama namin ang kanyang mga bodyguard na tila mas naging alerto ngayon. Ang punong bodyguard na si Marcus ay panay ang tingin sa salamin, sinusuri ang bawat sasakyang sumusunod sa amin.

"Ma'am Lham, ano po ang nangyari sa braso niyo?" tanong ni Marcus habang binabaybay namin ang kalsada patungong campus.

"Naaksidente lang. Nadulas sa kusina," tipid kong sagot, hindi tumitingin sa kanya. Pinaglaruan ko ang laylayan ng aking uniform upang itago ang bandage.

Si Prince, na nakaupo sa tabi ko, ay nanatiling tahimik. Nakatingin lang siya sa labas ng bintana, ang kanyang mga headphone ay nakasuot pero alam kong wala itong pinapatutugtog. Nararamdaman ko ang tensyon sa pagitan namin. Alam niya na may hindi ako sinasabi sa kanya, at alam ko rin na hindi niya nagugustuhan ang pagiging malihim ko.

Nang makarating kami sa gate ng school, mabilis kaming pumasok. Ang paligid ay puno ng mga estudyanteng abala sa kani-kanilang buhay—tawanan, daldalan, mga librong yakap-yakap. Isang normal na mundo na pilit kong kinabibilangan.

Pagpasok namin sa classroom, ang unang bumungad sa akin ay ang pamilyar na amoy ng chalk at floor wax. At doon, sa gitna ng ingay, nakita ko sila.

Naroon na si Kinley at Sadiya.

Napatigil ako sa pintuan. Nakaupo si Sadiya sa katabing upuan ni Prince. Ang kanilang mga mesa ay magkadikit, at si Sadiya ay masayang nagkukuwento habang si Prince ay dahan-dahang napapangiti. Kusa ba itong pagtabi o sadyang pinlano?

"Kinley!" Tawag ni Sadiya nang mapansin niya kami. Ngunit ang tingin niya ay agad lumipat sa akin, at pagkatapos ay sa aking braso. "Ay, grabe ka Lham! Anong nangyari sa iyo? Bakit may bandage ka?"

Lumapit siya sa akin, ang kanyang mukha ay puno ng pag-aalala na tila sobra-sobra para sa isang kakilala lang. Sinuri niya ang braso ko, at napansin ko ang bahagyang panginginig ng kanyang mga daliri.

"Ayos lang ako, Sadiya. Gasgas lang ito," malamig kong sabi, pilit na iniilag ang aking braso.

Napatingin ako kay Kinley. Nakaupo lang siya sa kanyang upuan, nakasandal ang likod at ang isang paa ay nakapatong sa tuhod. Ngumiti siya sa akin—ang parehong ngiti kagabi. Pero may iba sa mga mata niya ngayon. Tila may sinasabi siya na kaming dalawa lang ang nakakaalam.

"At ikaw, Kin?" Tanong ko sa kanya, nilalakasan ang loob. "Kumusta ang pakiramdam mo?"

"Medyo masakit lang, pero gaya ng sabi mo... kaya naman," sagot niya. Pinanood ko ang kanyang bawat galaw. Hindi siya mukhang hirap, tila ang sugat niya sa tagiliran ay hindi nakakaapekto sa kanyang pagkilos. Masyado siyang matatag para sa isang ordinaryong tao.

Napabuntong-hininga ako at lumampas na sa kanila para umupo sa aking lugar sa likuran ni Prince. Sa buong oras ng lektura, wala akong naintindihan sa sinasabi ng propesor tungkol sa World History. Ang atensyon ko ay nakatuon sa dalawang tao sa harap ko: si Prince at Sadiya.

Si Sadiya ay tila isang magnet. Sa bawat tawa niya, napapalingon si Prince. Sa bawat bulong niya, tumatango si Prince. Nakakapanibago na makita ang aking "alaga" na ganito kagaan ang loob sa isang estranghero. Si Prince ay pinalaking mapagduda, tinuruan siyang huwag magtiwala agad. Pero kay Sadiya, tila lahat ng depensa niya ay gumuho sa loob lamang ng ilang araw.

"Bakit ka nakangiti diyan?"

Halos mapatalon ako nang marinig ko ang boses ni Kinley. Hindi ko napansin na lumapit pala siya sa mesa ko habang abala ang lahat sa pagsusulat. Ang kanyang mukha ay ilang pulgada lang ang layo sa akin.

"W-Wala! At kailan ka pa naging stalker?" ganti ko, pilit na ibinabalik ang aking seryosong mukha.

Tumawa siya nang bahagya, isang tunog na tila musika sa gitna ng boring na lektura. "Nakita kita kanina. Nakatitig ka kay Sadiya at Prince. Bakit? Nagseselos ka ba?"

"Huwag kang mag-isip ng kung ano-ano," inirapan ko siya. "Hindi ako nakikialam sa business ng iba. Trabaho ko lang ang maging maingat."

"Talaga? Eh bakit ang baba ng kilay mo kanina habang tinitingnan mo sila? Parang gusto mong kainin nang buhay si Sadiya," biro pa niya.

"Dahil tungkulin kong kilalanin ang bawat taong lumalapit kay Prince. Hindi mo alam ang mundong pinasok niya, Kin. At mas lalong hindi mo alam kung sino ang mga taong nakapaligid sa atin," seryoso kong paliwanag.

Napailing lang siya at ngumiti muli. "Lham, minsan kailangan mo ring huminga. Hindi lahat ng tao ay may masamang balak. Minsan, ang tao ay gusto lang talagang makipagkaibigan."

Gusto ko siyang paniwalaan. Gusto kong isipin na si Sadiya ay isang ordinaryong babae lang na gustong mapalapi kay Prince. Pero ang aking pagsasanay sa Bhutan—ang mga gabing puyat sa pagbabantay, ang mga latay sa aking likod mula sa aking mga guro—ay sumisigaw ng kabaligtaran.

Napalingon muli ako kay Prince at Sadiya. Ngayon ay may binabasa silang libro nang sabay, at ang kanilang mga balikat ay halos magkadikit na. Alam ko ang trabaho ko. Kailangan kong bantayan ang prinsipe. Hindi ko siya dapat hayaang maging malapit sa mga taong hindi ko lubos na kilala.

Ngunit habang tinititigan ko si Kinley, na ngayon ay abala na rin sa pagguhit sa likod ng kanyang notebook, nadama ko ang isang bagay na hindi ko maunawaan. Isang kakaibang pintig sa aking dibdib. Isang pakiramdam na hindi itinuro sa anumang manual ng pakikipaglaban.