"ကိုကို! မလုပ်ပါနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်"
ဆောင်းဟွန်း၏ အော်ဟစ်သံတွေဟာ ဟီဆွန်းနားထဲ ဘယ်လိုဝင်ပါ့မလဲတဲ့။ နှစ်တွေရှည်ကြာ တောင့်ခံလာရသမျှမှာ သူဘယ်လိုနာကျင်ခဲ့လဲ၊ သူဘယ်လို မုန်းတီးခဲ့လဲ။
ဟွန်းရာ...မင်း ကိုကို့ကို တကယ်နားမလည်ပါဘူး။
အော်ဟစ်သံတွေ မကြားရတော့သည်အထိ ဆောင်းဟွန်းကို ဆွဲခေါ်သွားကြတာကို ဟီဆွန်းစောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဝေးသွားတဲ့ မျက်နှာလေးဟာ သူ့အား အမုန်းတွေနဲ့ကြည့်နေမလား၊ တောင်းပန်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ကြည့်နေမလား။ သူမသိပါဘူး။
အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် သူမသိရဲဘူး။
"ဆိုတော့ ပြောနေတဲ့စကား ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ၊ ဆက်ပြောကြရအောင်လေ"
"မင်းက တကယ့်စောက်ရူးပဲ"
"အင်း"
ကိုယ့်မိဘတွေကို သတ်ခဲ့တဲ့ တရားခံရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ နှစ်ရှည်လများ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ အရူး။ အဲဒီလူရဲ့သားကိုပဲ ချစ်မိသွားတဲ့အရူး။ ကိုယ်ချစ်မိတဲ့လူရဲ့ မုန်းတာကို ခံရမလားမသိတဲ့ လုပ်ရပ်ကို လုပ်တော့ယ့်အရူး။
အီဟီဆွန်းက တကယ်ကို ရူးလွန်းလို့ သူ့မှာ အသိစိတ်လေးတစ်ခုတောင် ရှိမနေဘူးလို့ ခံစားရတယ်။
"ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီးကိုရော၊ သားကိုရော....အော သားကိုတော့ ခင်ဗျားက ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထားမှာမို့ တမလွန်ကို ဂရုစိုက်စိုက်သွားပေးပါ"
"အီဟီဆွန်း! အီဟီဆွန်း!"
ကျေနပ်စရာ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြီး ထွက်လာသည့် ဟီဆွန်းရဲ့ပါးပေါ် စီးကျလာသည့် မျက်ရည်အနည်းငယ်။ ဒါက ဘာအတွက်လဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင်တောင် နားမလည်ပါဘူး။
သေချာပေါက် လက်စားချေလိုက်ရလို့ ပျော်တဲ့ခံစားချက်လေးဖြစ်ရင်ကောင်းမယ်။
ခဏအကြာတွင် ဟီဆွန်း၏လူတွေအစပြုလိုက်သော မီးဟာ ဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ လောင်စာဆီ ကောင်းကောင်းပေးထားသည့်သဖွယ် တောက်လောင်နေသော ဂိုဒေါင်ကြီး။
