Visioen

- 16 -

5 jaar later werd Liv laat in de ochtend wakker. John lag naast haar, hij lag nog te slapen. Liv kuste hem op zijn voorhoofd. 'Wordt eens wakker' fluisterde ze in zijn oor.

John deed zijn ogen open. 'Goedemorgen' zei Liv vrolijk.

'Goedemorgen schat' zei hij 'goed geslapen?'

'Ja' zei Liv 'en jij?'

'Ja ook wel.' Liv glimlachte. 'Wat moeten we doen vandaag' vroeg John.

'Niks' zei Liv 'alleen moet jij onze zoon trainen in zwaardvechten.'

'Zullen we ze dan wakker gaan maken?'

Hij ging rechtop zitten. Er werd op de deur geklopt. 'Binnen' zei Liv.

Het dienstmeisje die de kinderen wakker maakte kwam binnen. Ze keek niet erg vrolijk. 'Koning, koningin de kinderen zijn... zijn... weg.'

'Heb je al in de tuin gekeken' vroeg John 'daar willen ze nog wel eens zitten.'

'Ik heb overal gezocht, maar ik kan ze nergens vinden. En het lijkt alsof er gevochten is bij Milou en Loena in de kamer. De dekens lagen allebei 4 meter van hun bedden af.'

'Ze zijn vast verstoppertje aan het spelen' zei Liv geruststellend.

Het meisje knikte maar ze vertrouwde het toch niet. Er kwam een bewaker binnen, hij bewaakte de cellen. 'Ik hoop niet dat ik stoor, maar één van de gevangene is ontsnapt.'

'Wie' vroeg Liv terwijl ze rechtop ging zitten. 'Het is... Lucius.'

'Wat' riep Liv 'dat meen je niet!'

'Helaas koningin dat meen ik wel.'

Liv sprong uit bed en rende naar de cellen. Ze rende naar de cel van Lucius. De deur was gewoon opengemaakt. Hij heeft hulp van binnenuit gehad zei ze tegen zichzelf. Ze rook een bepaald geurtje wat ze niet meteen kon thuisbrengen maar ze had het eerder geroken. Liv liep terug. John keek haar bezorgd aan, 'En?'

'Hij is geholpen door iemand. En ik rook een bepaald luchtje wat ik eerder heb geroken. Ik kleed me om en dan wil ik iedereen spreken in het kasteel.'

Hij knikte, 'ik ga me ook omkleden.'

Liv en John liepen terug naar hun kamer. Liv kleedde zich om net als John. Liv en John gingen daarna naar de troonzaal, Sebastiaan, Christina en Carlo waren daar al. Christina begon Liv te troosten. Liv huilde dikke tranen. Ze moest er niet eens aan denken dat Lucius haar kinderen had gekidnapt!

Ondertussen aan de andere kant van het land in een grote grot werden Milou, Brian en Loena wakker. Ze lagen in een kooi. Milou had een witte lange nachtjapon aan, net als Loena. Brian had een donkerblauwe wijde broek aan met een wit T-shirt. Milou ging naast Luna zitten en vroeg: 'Gaat het met jullie?'

'Ja' zei Brian, 'en Loena gaat het met jou?'

'Goed den ik' zei Loena, 'waar zijn we?'

'Weet ik niet' zei Milou.

Ze stond op en liep naar de tralies van de kooi. 'We zijn in een grot' zei ze.

Brian kwam naast haar staan, 'waarom zijn we hier?'

'Dat weet ik ook niet' zei Milou.

Ze keek rond maar zag niemand. 'Hallo' riep ze 'is daar iemand?!'

'Ja' zei iemand, er kwam iemand vanuit de schaduw aanlopen. De man had een zwarte cape om met een capuchon die zijn gezicht half bedekte. Hij keek een beetje naar beneden zodat je zijn gezicht helemaal niet kon zien. Milou deed een stap naar achter, ze trok Brian mee. 'Loena kom eens hier' fluisterde ze.