The Night We Met - Michael Clifford

Hoofdstuk 5

Ik schrik in eerste instantie en zit verstijfd. Ik voel alleen Michael's koude, waterige lippen tegen de mijne.

Langzaam begin ik te beseffen wat er gebeurd. Michael zoent me. Mij, een arm meisje dat niks waard is, ook al vind Michael dat blijkbaar anders.

Ik heb nog nooit gezoend en zou ook totaal niet weten hoe het moet, maar het lijkt automatisch te gaan.

Ik begin Michael langzaam terug te zoenen. Het is alsof iets in mij precies weet wat ik moet doen.Onze lippen bewegen perfect tegen elkaar aan, alsof ze voor elkaar gemaakt zijn.

Michael slaat zijn armen om mijn middel en trekt me bij hem op schoot. Ik sla mijn armen om zijn nek en nestel me diep in zijn schoot.

Na een tijdje raken we allebei buiten adem en verbreken met tegenzin de zoen. Ik zucht en leg mijn hoofd op Michael's borst.

'Ik weet nu wel zeker dat ik meer ben dan een arm meisje.' Zeg ik zacht. Michael legt zijn hoofd op de mijne en zo zitten we in stilte, luisterend naar de regendruppels die op het dak van de oude boomhut vallen.

Het is een comfortabele stilte. Ik sluit mijn ogen en denk glimlachend terug aan wat er zojuist is gebeurd. Misschien heb ik deze gevoelens al sinds het begin gehad, maar wist het niet, omdat een jongen nog nooit eerder zoiets bij me heeft gedaan.

Na een tijdje houd het tikken op. Ik open mijn ogen en kijk naar buiten, waar de zon weer een beetje door de wolken schijnt en het park verlicht. Ik sta op en ga voor het raam staan.

Het ziet er prachtig uit. Alle natte druppeltjes weerkaatsen de zon wat een prachtig effect geeft en ik hoor al wat vogeltjes fluiten.

Ik hoor Michael achter me opstaan en hij slaat zijn armen om mijn middel heen. Ik leg mijn hoofd naar achteren op zijn borst en kijk omhoog in zijn groene ogen.

Hij geeft me een kusje op mijn neus en ik glimlach. Zo'n klein gebaar kan me al zo blij maken. Het is gewoon fijn om te weten dat iemand om me geeft.

'Ik vind het echt super gezellig hier, maar ik denk dat ik zo maar eens naar huis moet, de jongens vragen zich vast af waar ik blijf.' Fluistert Michael in mijn oor.

Ik draai me om en kijk hem aan. 'Als je moet gaan, moet je gaan. Ik ga je niet tegenhouden.'

Michael kijkt me verdrietig aan.

'Niet verdrietig zijn Mikey, we zien elkaar vast snel weer.'

'Maar dat gaat zo moelijk, omdat je geen mobiel hebt.' Ik zucht en kijk naar de grond.

'Ik heb een idee!' Zegt Michael opeens. Ik kijk verbaasd op.

'Als jij me zo laat zien waar je woont, kom ik morgen om 1 uur bij je huis en dan ga ik je laten zien wat ik heb bedacht, deal?'

'Deal!'

Ik heb er alles voor over om Michael vaker te zien.

We klimmen samen de boomhut uit en lopen door het natte gras het parkje uit.

Samen lopen we naar mijn huis waar ik me nog een keer omdraai naar Michael.

'Tot morgen.'

Michael trekt me naar hem toe en drukt zijn lippen voor een seconde op de mijne.

'Tot morgen.' Grijnst hij. Hij draait zich om en loopt dan fluitend weg.

Weirdo.

~

De bel rinkelt en ik huppel vrolijk naar de deur toe. Ik ben net klaar met de wc schoonmaken. Ik open de deur met een glimlach en zie Michael staan. Hij glimlacht naar me en trekt me in een knuffel, die ik maar al te graag beantwoord.