The Night We Met - Michael Clifford

Hoofdstuk 14

De jongens zeggen dat ik Michael met rust moet laten, maar ik weet niet of ik dat nog langer kan. Ik wil antwoorden. Ik ben boos op Michael, dat gaat ook niet veranderen, maar ik ben ook nieuwsgierig. Waarom heeft hij dit gedaan? Er moet lijkt me een reden achter zitten. 

De jongens verbieden me alleen erheen te gaan. Ze weten waar Michael is op dit moment, maar willen geen adres geven. Dat is waarom ik nu chagrijnig onderuitgezakt op de bank zit, naar de tv starend. Ik ben de laatste dagen 's ochtends bezig met schoonmaken en ben de hele middag en soms avond bij de jongens. Zo gaat het de laatste 3 dagen. Over een paar dagen zou Michael ook weer thuis mogen komen, maar of dat gaat gebeuren betwijfel ik. 

'Ga je nog een keer gezellig doen?' Calum laat zich naast me op de bank vallen en ik verplaats mijn blik van de televisie naar hem. Een diepe zucht verlaat mijn lippen en ik kijk beschaamd naar mijn handen. 'Ik ben alleen maar bij jullie thuis chagrijnig aan het doen. Het spijt me daarvoor.' Calum slaat zijn arm om me heen en trekt me tegen hem aan. 

'We geven om je Joos, ook al kennen we je niet zo lang. Beter hier chagrijnig, dan thuis waar we niet zien wat je doet.' Ik kijk verbaasd en gekwetst op. 'Ben je bang dat ik mezelf pijn ga doen?' Calum kijkt ongemakkelijk rond. 'Nou in zo'n situatie weet je natuurlijk nooit wat er kan gebeuren.' Calum kucht ongemakkelijk en ik rol mijn ogen. 'Ik kan heus nog wel voor mezelf zorgen hoor.' 

Het is weer stil in de kamer en ik kijk weer naar de televisie waar het nieuws op is. 'Bedankt dat jullie zoveel voor me zorgen.' zeg ik uiteindelijk. Calum knijpt zachtjes in mijn schouder. 'Geen probleem, het is fijn je te kunnen helpen.'

~

'Dit is zo lekker!' Ik prop een volgend frietje in mijn mond en zak onderuit in de McDonalds bank. 'Ik heb zoveel gemist in mijn leven.' De jongens lachen en pakken ook wat frietjes. We zitten in een aparte ruimte aangezien we het moment dat we de McDonalds binnenkwamen al een fan voor ons hadden staan. De jongens hebben om een aparte ruimte gevraagd, blijkbaar te bezorgd om mij. 

'Dus hier komen jullie vaker?' De jongens knikken. 'Meestal omdat Mike er graag heen wil, maar we komen er zelf ook graag.' Bij het horen van Michael's naam voel ik de boosheid en verdriet weer, maar ook iets van blijdschap. Ik kijk naar de tafel en dip mijn frietje in de saus. 

'Sorry, ik had het niet over Michael moeten hebben.' Luke kijkt naar de muur naast me en ik schud mijn hoofd. 'Nee, maakt niet uit. Hij is een groot deel van jullie leven, dat kun je niet zomaar vergeten. Gedraag je alsjeblieft niet anders omdat ik erbij ben.' Luke zucht en kijkt me met een pijnlijke uitdrukking aan. 

'OMG JONGENS LUISTER.' roept Ashton opeens. Iedereen is stil en luistert naar de muziek die speelt, aangezien dat het enige geluid in de ruimte is. Er speelt een liedje die ik niet herken, wat niet heel gek is aangezien ik nooit muziek luister, maar de jongens lijken het liedje precies te kennen. Meteen verschijnt er een grote glimlach op hun gezichten en ze springen op en begin mee te dansen. Ik moet eerlijk zeggen dat het goeie muziek is, maar om dan zo blij te worden?

'Uhm jongens, wat is er zo speciaal aan deze muziek?' Dan herken ik opeens heel duidelijk een stem in het liedje en ik sper mijn ogen wijd open.

'Cause I've got a jet black heart

'M-Michael? Zijn jullie dit?' De jongens staan meteen stil en kijken me met een pijnlijke uitdrukking aan. 'Uhm dit is van ons nieuwe album.' Luke wrijft ongemakkelijk in zijn nek en komt weer naast me zitten. Ik luister naar Michael's stem en kan zijn pijn bijna horen. Een traan loopt over mijn wang en ik leun verdrietig tegen Luke aan.

Een ding heb ik nu wel besloten, ik moet en zal antwoorden krijgen.

HA RANDOM HOOFDSTUK OKAY BYE

TE LUI VOOR EEN GIF

TOEDELSSSSS