The Night We Met - Michael Clifford

Hoofdstuk 13

Natalie's kleine handje is in mijn grotere hand verborgen als we samen door de straten lopen. Het is raar dat deze straten zo bekend voor me zijn, terwijl ik hier een week geleden nog nooit was geweest. 

In stilte lopen we naar het huis van de jongens wat gelukkig niet heel ver weg is. Als we in de buurt komen komt Luke al naar buiten lopen en glimlacht naar me. Hij trekt me in een knuffel en ik glimlach in zijn schouder. 'Hoe gaat het?' vraagt hij zachtjes. 'Goed.' Antwoord ik simpel en bevrijd me uit de knuffel. Natalie kijkt met bange oogjes op naar Luke, die erg groot is. Ik til haar op en zet haar op mijn heup.

'Kijk Natalie, dat is Luke. Luke is een hele goede vriend van me.' Luke glimlacht liefjes naar Natalie en zwaait. 'Ik ben Luke.' Natalie kijkt al minder bang en knikt, waarna ze toch haar gezichtje in mijn nek begraaft. Ik grinnik kort en loop achter Luke aan het huis binnen. 

'De jongens zitten in de woonkamer. Ik ga de taart vast uit de koelkast halen, ga daar maar heen.' Ik knik en neem Natalie mee naar de woonkamer, waar Calum en Ashton onderuitgezakt naar de tv kijken.

'Hey jongens.' Beide jongens draaien zich om als ze mijn stem horen. 'Het is Josine!' roept Calum blij en springt op. Natalie kijkt meteen geschrokken.

'Jongens, dit is Natalie. Mijn oppaskindje. Natalie, dit is Calum.' Ik wijs naar Calum. 'En ik ben Ashton.' Ashton staat op en loopt met een glimlach naar ons toe. Ik zie de kuiltjes in zijn wangen verschijnen. Natalie kijkt de jongens omsteverbeurten aan. 

'Ze doen niks hoor.' zeg ik. Natalie glimlacht en knikt, waarna ze haar gezichtje naar mij draait.

'Mag ik nu met mijn popjes spelen?' vraagt ze. Ik lach en knik. Ik zet haar op de grond en doe mijn rugzak af en gooi hem naar Ashton.

'Wordt maar vriendjes.' zeg ik, waarna ik me op mijn tenen omdraai en naar de keuken loop. Luke staat over het aanrecht gebogen en is de taart aan het snijden. Hem laten schrikken lijkt me geen veilig plan, want hij heeft een mes in zijn hand die ik niet in mijn buurt hoef.

'Lukt het?' Luke kijkt geschrokken op en draait zich om. 'Oh, jij bent het. Ja hoor, het lukt wel.' Ik loop naar het aanrecht toe en kijk naar de bijna helemaal gesneden taart. 

'Ziet er goed uit.' Luke glimlacht kort naar me, waarna hij de laatste stukken snijdt. Ondertussen kijk ik al door wat kastjes op zoek naar bordjes. Luke kijkt op bij het geluid en volgt mijn bewegingen. 'Twee naar links.' zegt hij uiteindelijk. Ik knik en loop snel naar het kastje dat hij zei, waarna ik op mijn tenen ga staan en bij de bordjes probeer te komen. Ze staan net te hoog.

Luke grinnikt en komt achter me staan. Hij buigt zich over me heen en pakt de bordjes, die hij daarna in mijn handen legt. Ik rol mijn ogen. 'Moet je weer indruk maken met je lengte?' Luke grinnikt alleen nog kort en snijdt het laatste stuk doormidden. Hij gaat met zijn vinger langs het mes en likt de taart er vanaf. Snel ga ik naast hem staan en haal het stuk taart van de andere kant af. Ik lik het van mijn vinger af en geniet van de explosie van smaken in mijn mond, iets wat ik niet gewend ben.

Luke kijkt me verontwaardigd aan en ik lach alleen maar kort, waarna ik de bordjes van elkaar afhaal en ze naast elkaar neer zet. Luke zet op elk bordje een taartpunt en zet de rest van de taart in de koelkast.

'Ik moet iets bekennen.' Luke draait zich vragend om. 'Ik heb nog maar een keer eerder taart gegeten en dat was op mijn 4e.' zeg ik met knalrode wangen. 'Mijn ouders waren nooit echt van het taart halen en toen mijn broertje kwam hadden we er al helemaal het geld niet voor.' Ik kijk naar mijn handen. 

Luke gaat tegenover me staan en legt zijn handen op mijn schouders. 'Je bent hier in goede handen.' Ik kijk op in Luke's blauwe ogen en knik. Luke slaat zijn armen om me heen en ik wikkel de mijne om zijn middel. Het is raar dat ik er geen moeite mee heb dat iemand me aanraakt. Normaal kan ik al niet eens tegen een hand op mijn schouder. Bij de jongens heb ik er gewoon geen last van. Ik voel me even een normaal meisje zonder problemen. De jongens voelen als broers voor me die ik al mijn hele leven heb gehad, in plaats van een paar dagen.

Luke pakt een dienblad en zet de bordjes erop, waarna hij glazen pakt. 

'Heb jij zo'n afgesloten bekertje voor Natalie?' vraagt hij. Ik knik en loop naar de woonkamer, waar ik Ashton en Calum met Natalie zie spelen. Het is leuk om te zien dat ze het al snel zo goed met elkaar kunnen vinden. Ik loop naar mijn rugzak en haal Natalie's bekertje eruit, waarna ik snel de keuken weer in loop. 

Ik doe er een laagje ranja in uit de fles die Luke me aangeeft en vul hem voor de rest met water, waarna ik de dop er weer op draai. Ik zet hem bij de andere glazen en bordjes op het dienblad, die Luke mee neemt.

We lopen samen de woonkamer in en Luke zet het dienblad op het tafeltje. 'Zijn jullie lekker aan het spelen?' Ik kniel bij Natalie neer, die de haren van een pop aan het kammen is. Natalie kijkt met twinkelende oogjes naar me op en knikt. 'Ze zijn lief.' zegt ze dan met een grote glimlach en ik zie vanuit mijn ooghoeken Calum en Ashton ook breed glimlachen. 

'Heb je zin in een taartje met wat drinken?' Natalie knikt meteen en legt de pop neer. Ik til haar op en loop naar het dienblad. 'Weet je wat dat zijn?' Weer knikt Natalie. 'Taart.' zegt ze met een grote glimlach. Ik knik en ga met haar op schoot op de bank zitten. 

'Wil je ook wat drinken?' Natalie knikt voor de zoveelste keer en ik geef haar haar bekertje aan waar ze gulzig slokjes uit drinkt. Luke deelt de taartjes rond en geeft mij het taartje van Natalie. Die is een stuk kleiner dan de rest. 

'Wil je een hapje?' Natalie knikt en met het vorkje haal ik een stukje van het taartje af en breng hem naar haar mond. Ze eet hem er voorzichtig van af en kauwt op haar stukje.

'Is het lekker?' vraag ik als ze het heeft doorgeslikt. 'Ja!' zegt ze meteen. Ik glimlach en help haar ook met de rest van haar taartje. Daarna geef ik haar haar bekertje weer en zet ik haar op de grond. Ze loopt naar Ashton toe en kijkt met een glimlach omhoog. 'Wil je zo weer spelen?' vraagt ze. 'Ja natuurlijk! Vind je het goed als ik eerst even mijn taartje op eet?' Natalie knikt en ploft weer tussen haar poppen neer.

Ik pak mijn taartstukje op en neem langzaam hapjes, terwijl ik tussendoor wat slokjes neem uit mijn glas. Het is heerlijk kan ik je zeggen. Als je niet genoeg geld hebt om normaal avondeten te hebben of dagelijks 's ochtends te ontbijten is dit heerlijk. Een luxe die ik me niet kan veroorloven. 

Luke is als eerste klaar met zijn taartje en zet zijn schoteltje op het tafeltje, waarna hij opstaat en naar Natalie toe loopt. Met een glimlach kijk ik toe hoe hij met haar speelt en hoe Ashton en Calum al snel meedoen, terwijl ik de tijd neem om van mijn taartje te genieten.

Eeeeeeen we hebben scheikunde, WAT EEN PLEZIER -,-

Fun fact: vroeger (voor ik scheikunde had) wou ik docent scheikunde worden. Ik dacht toen dat het een beetje leuk proefjes doen was... Ik ben overgeschakelt naar docent Engels XD

HET HOOFDSTUK IS KORT, I'M SURRY!

TOEDELSSSSSSSSSSS

(sorry te lui om een foto toe te voegen)