The Night We Met - Michael Clifford

Hoofdstuk 19

'Weet je het honderd procent zeker? Je kunt nu nog terug.' Een geïrriteerd geluid verlaat mijn mond en ik kijk Calum vanuit mijn ooghoeken dodelijk aan. We lopen nu al 5 minuten en in deze tijd hebben de jongens nog geen een keer hun mond hierover gehouden. Blijkbaar vertrouwen ze het feit dat ik en Michael alleen zijn niet. God, waarschijnlijk laten ze ons niet alleen in een kamer. Het liefst zitten ze waarschijnlijk in de hoek van een kamer op een stoel toe te kijken, afwachtend tot de hel los breekt en ze gelijk hadden en ons uit elkaar kunnen halen.

'Voor de zoveelste keer, ik ben oud genoeg om beslissingen te maken. Ik wil dit, ik wil hem spreken. Ik wil dat dit is afgelopen, en dat gebeurt niet als ik hem blijf negeren. En we kunnen ook niet altijd rond Michael heen blijven afspreken. Jullie hebben hier ook nog last van. Laat me dit gewoon doen.' De jongens zijn stil, en ik kijk ze allemaal omsteverbeurten indringend aan. Ze moeten gewoon begrijpen dat ze dit met rust moeten laten en ze me gewoon moet laten.

'Maar-,' begint Luke, maar ik kap hem al af voor hij zijn zin heeft kunnen beginnen, geen zin in nog meer gezeur.

'Nee Luke, ik luister er niet meer naar. Laat me verdomme gewoon met hem praten. Voor mijn part gaan jullie aan de andere kant van de deur staan, nee wacht dat zou raar zijn en zeer onfatsoenlijk, maar alsjeblieft laat hem met hem praten.' Mijn toon begint smekend te worden. Ik wil gewoon in stilte kunnen lopen, om in deze korte tijd mijn gedachten nog een beetje op een rijtje te kunnen krijgen.

Er spookt teveel rond in mijn hoofd en ik weet mijn god nog niet wat ik wil gaan zeggen als ik werkelijk voor Michael sta. Ik kan nu wel een hele speech verzinnen, maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat zogauw ik voor me sta ik al mijn woorden toch kwijt ben. Om niks voorbereid te hebben maakt me alleen maar minder zenuwachtig, omdat ik niet telkens het gevoel heb dat ik de woorden die ik wou zeggen moet herinneren. Die woorden zijn er namelijk niet.

De jongens lijken mijn boodschap eindelijk begrepen te hebben en blijken stil te blijven. Ik zie ze elkaar soms wel aankijken, maar besteedt er geen aandacht aan. Zolang ze mij maar niet storen. Ook als ze onderling beginnen te praten laat ik ze. Ik kan ze niet bevelen om helemaal niet meer te praten.

Hoe dichterbij we bij het huis komen, hoe langzamer ik begin te lopen. Mijn voeten slepen over de grond en ik voel mijn hart door mijn gehele lichaam bonken. Ik lijk zo zeker van mijn zaak, dat ik graag wil praten met Michael, wat ik ook wil, maar als ik eerlijk moet zijn ben ik ook ongelooflijk zenuwachtig.

Wat als hij me in mijn gezicht gaat uitlachen, alleen omdat ik zo geraakt ben door het feit dat hij met een meisje zat. Wat als hij me al die tijd wel gebruikte en het een grote grap was, wat als de andere jongens ook in het complot zaten? Ik kijk vanuit mijn ooghoeken opzij naar de jongens, die me soms bezorgd aankijken. Nee, daar geloof ik niet in, als het een grap was weten de jongens er ook niet van. Maar wat als hij me echt gebruikt heeft, ik zou het niet weten. Nou ja, waarschijnlijk binnen een half uur wel, omdat hij me dan uit zou staan te lachen. Dat domme arme meisje is in zijn val gesprongen.

'Hey, kalmeer.' Ik voel handen op mijn schouders en draai me om naar Ashton, die me stil heeft laten staan. Hij is wazig en dan merk ik pas dat ik aan het huilen ben. Voor ik het weet laat ik me naar voren vallen tegen Ashton aan en stromen meer tranen over mijn gezicht. Ashton's armen glijden beschermend om mijn schouders en ik klamp me vast aan zijn middel.

'Wat als het een grote grap was en Michael me uitlacht omdat ik erin ben getrapt?' Voor ik het weet heb ik al mijn gedachten vertelt en knijp ik mijn ogen dicht. Waarom ben ik zo ongelooflijk gevoelig en dom? Ik steun elke keer weer op de jongens, kan niet gewoon voor mezelf zorgen. Het is verschrikkelijk.

'Als dat zo is, zou hij een rotzak zijn. Ik ken Michael al jaren en daar zou ik hem nooit voor aanzien. Ik vind wat hij gedaan heeft al ongelooflijk raar, maar iedereen doet dingen die niemand verwacht. Ik hoop voor Michael dat hij een goeie reden voor zijn daden heeft, want anders heeft hij niet alleen jou tegen zich.' Ik kijk omhoog naar Ashton en staar hem vol ongeloof aan. Zouden ze serieus hun beste vriend en bandlid laten vallen voor mij? Ashton brengt zijn hand omhoog en wrijft met zijn handpalm de tranen onder mijn ogen vandaan, me al die tijd glimlachend aan blijven kijkend.