The Night We Met - Michael Clifford

Hoofdstuk 20

Calum komt de kamer in lopen met een glas met water en komt naar me toe lopen. Ik zit op de bank, dicht tegen Luke aan, die zijn armen om me heen heeft en met zijn duim geruststellend over mijn bovenarm wrijft. Ik pak dankbaar het glas van Calum aan, mijn handen trillend en de tranen nog steeds stilletjes over mijn wangen lopend. Als Calum ziet hoeveel ik tril pakt hij met een zucht mijn glas weer aan en zet hem op het tafeltje naast me, me een laatste medelijdende blik toewerpend, waarna hij de kamer verlaat. Ik hoor niet te huilen omdat ik medelijden heb met de jongen die me juist zoveel pijn heeft gedaan. Ik hoor niet te huilen om de jongen die tegenover me zit.

Michael zit in de grote stoel, zijn benen opgetrokken en hoofd op zijn knieën, terwijl hij me met een schuldige blik aan blijft kijken. Ik kijk alleen niet terug, ik kan het niet. Het liefst kijk ik in zijn ogen, de ogen waar ik zoveel van hield, maar ik kan het niet. Ik durf het niet.

'Weet je zeker dat je dit nu wilt doen?' Hoor ik Luke's stem in mijn oor fluisteren. Ik sluit mijn ogen en knik. Ik heb hier al zoveel tegenop gekeken en ik kan niet van mijn problemen blijven wegrennen. Nu ik hieraan begonnen ben, moet ik het ook maar afmaken.

'Ja, maar kun je erbij blijven?' Ik draai mijn hoofd zodat ik mijn gezicht in Luke's schouder kan verbergen, waardoor mijn stem maar half te horen is. Alleen al door het vooruitzicht naar het gesprek dat straks gaat plaatsvinden lopen er wat tranen over mijn wang. Luke slaat zijn armen nu volledig over me heen en trekt me dicht tegen hem aan, rustig over mijn rug aaiend om me gerust te stellen.

'Natuurlijk blijf ik erbij, neem de tijd, okay?' Ik knik en haal trillerig adem, waarna ik me naar achter buig en Luke me de ruimte geeft om mijn glas van het tafeltje te pakken. Ik neem een paar slokken en zet het glas weer terug, mijn ogen op de grond gericht. Ik voel dat er een hand over mijn hand, die ik op de bank heb liggen, wordt gelegd. Ik kijk op om de vertrouwde blauwe ogen van Luke te zien. Hij geeft me een kort knikje en na een keer diep adem te hebben gehaald kijk ik op naar Michael.

Ik zie hem met gefronste wenkbrauwen naar onze handen kijken, maar besteed er geen aandacht aan. Hij heeft zijn kans om mijn hand vast te houden te verpest, en met Luke is het vriendschappelijk.

'Michael.' Mijn stem is schor en onvast, maar ik moet het er maar mee doen. Geschrokken flitsen zijn ogen op, om die van mij te ontmoeten. Zijn ogen zijn groot en bang.

'Josine, alsjeblieft, het was niet mij-'

'Stop,' Onderbrak ik hem. 'Alsjeblieft, stop. Ik wil het niet horen. Ik wil niet horen of het wel of niet de bedoeling was, ik wil het verhaal gewoon weten. We hadden verdomme een relatie Michael.' Verdrietig, maar ook boos, frons ik mijn wenkbrauwen. Michael slaat zijn ogen neer.

'Ik weet het.' Is het enige wat hij zegt, waarna het stil is. Ik bal mijn handen in vuisten en Luke pakt mijn hand steviger vast, terwijl hij me probeert te kalmeren en gerust te stellen.

'Dat is alles? Ik weet het?' Ik kijk boos naar Michael, die nog steeds naar beneden kijkt. Hij heeft zijn ellebogen op zijn knieën gezet en zijn handen zijn met elkaar verstrengeld, zijn knokkels wit door de druk die hij erop zet. Plotseling zie ik iets glinsteren en zie ik een traan van zijn wang naar beneden vallen op zijn hand. Plotseling kijkt hij op, en ogen gevuld met tranen kijken me aan.

'Ik werd gedwongen. Ze had informatie over me, informatie die ik haar in een dronken staat had verteld. Ik wist niet wat ik zei. Ze bedroog me. Ze zei dat ze er persoonlijk voor zou zorgen dat het de wereld rond zou gaan. De wereld mag het niet weten, ze dwong me om... dingen met haar te doen. Het spijt me zo Josine!' De tranen stromen nu vrij over Michael's wangen.

'Wat voor informatie zou ze in vredesnaam kunnen hebben die je onze relatie op het spel laat zetten!' Mijn stem is zwak, gebroken. Michael bijt onzeker op zijn onderlip en kijkt kort naar Luke, de tranen nog steeds over zijn wangen lopend. Ik kijk met gefronste wenkbrauwen op naar Luke, die aan zijn blik te zien weet waar Michael het over heeft.