The Night We Met - Michael Clifford

Hoofdstuk 4

'Oké, jouw beurt. Truth or Dare?'

'Truth.'

'Hoeveel vriendjes heb je gehad?'

Mijn gezicht betrekt meteen. We spelen al iets van een half uur Truth or Dare en het is best grappig tot nu. Ik heb me altijd onzeker gevoeld als het om vriendje gaat. Ik heb er nooit een gehad en dat is nou niet bepaald goed voor je zelfverzekerdheid. 

'Geen.' Fluister ik.

'Oh.'

Het is een tijdje stil.

'Ik... ik voel me er soms best onzeker door.' Verbreek ik de stilte. Ik kijk op naar Michael.

'Ik heb het gevoel dat ik misschien niet goed genoeg ben, doordat ik zo arm ben of dat ik niet knap genoeg ben.' Ik zucht. 

Michael kijkt me aan en pakt mijn handen vast.

'Je moet niet zo denken. Je bent een superleuk meisje. Aardig, grappig en prachtig. Je bent dan misschien niet zo rijk, maar dat maakt toch niks uit. Doordat je niet zo rijk bent ben je sterker geworden. Dat kan ik aan je zien en ik denk dat ik heus niet de enigste ben. Je verdient het beste.' Ik glimlach en geef hem een knuffel.

'Bedankt Mikey.'

Nog nooit heeft iemand zoiets tegen me gezegd, behalve mijn ouders dan heel soms, maar daar zijn het ouders voor, toch? Ik zucht. Ik wil Michael nog niet loslaten, het voelt zo goed. Blijkbaar denkt Michael precies hetzelfde, want ik voel dat hij zijn hoofd in mijn nek legt en ook zucht.

Ik glimlach bij mezelf. Hoe had ik ooit kunnen denken dat ik door een keer uit te gaan meteen een vriend zou ontmoeten en dat ik het ook nog zo goed met hem zou kunnen vinden.

Na een tijdje hoor ik zachte tikjes. Ik kijk omhoog, tussen de bladeren door en zie donkergrijze wolken. De bladeren zijn niet heel dicht en ik voel een druppeltje op mijn neus vallen. Ik kijk naar Michael die ook naar boven kijk. 

'Misschien moeten we gaan.' Michael kijkt me aan en trekt een pruillip. 'Waarom? De regen is zo leuk. Misschien zien we nog wel een regenboog.' Meteen klaart zijn gezicht op. 'En dan loopt er misschien wel een eenhoorn op en dan worden we goede vriendjes en-' 

'Er schijnt geen zon, dus ook geen regenboog.' Kap ik hem af. Hij kijkt me treurig aan. 

Ik sta op, zover dat mogelijk is, en kruip over de nu nog redelijk droge grond de bosjes uit. Michael volgt al snel. Het begint harder te regenen en je ziet mensen het park uit rennen en hun huizen in. Binnen nog geen minuut is het park totaal leeg.

'Gezellig.' Zegt Michael. 'Wat je gezellig vind.' Ik haal mijn schouders op en draai me om. Opeens voel ik iets kouds tegen mijn rug. Ik draai me om en zie Michael met een grijns staan. Ik voel aan mijn rug en haal er een hand vol met modder af.

'Dat deed je niet.' Zeg ik dreigend. 

'Dat deed ik wel.'

'Dit is oorlog.' 

Ik ren met een oerkreet op hem af en spring op zijn rug en voordat hij doorheeft wat er gebeurt smeer ik mijn hand vol modder in zijn haren.

'NEEEEE, NIET MIJN HAAR.' Michael gooit me van hem af en ik val op mijn knieën op de grond. Ik lach en sta snel op. Ik ren weg en ga achter een boom staan. Michael kijkt zoekend om zich heen en ik grinnik zachtjes. 

Hij bekijkt het gras alsof hij een detective is en als hij mijn voetstappen ontdekt rent hij mijn richting op. Ik hoor hem dichterbij komen en als ik denk dat hij bij de boom is steek ik mijn been uit. 

Ik voel zijn been tegen de mijne en hij struikelt en valt met een luide plons in een plas. Ik sla lachend een mond voor mijn hand en draai me om. Ik bedenk me opeens de gezamenlijke boomhut. We hebben met de kinderen hier een boomhut gebouwd.