The Night We Met - Michael Clifford

Hoofdstuk 11

Ik zak een paar straten verderop huilend tegen een muur aan. Ik leg mijn gezicht in mijn handen en laat de tranen tussen mijn vingers doorsijpelen. Hoe kon hij dat nou doen? Tegen me liegen? Eerst gaat hij vreemd met een ander meisje, maar ook gebruikt hij me. Hij gebruikt mijn geldproblemen om iets achter te houden.

Hij is in een wereldberoemde band en wist dat ik daar niet achter kon komen, dus verborg hij het maar. Waarschijnlijk komt hij straks aan met allemaal bullshit over dat hij het deed om mij te beschermen, maar waar wil je me voor beschermen? Hordes fans? Ik ben geen klein kind meer.

Ik hoor voetstappen mijn kant op komen en iemand mijn naam roepen. Het is niet Michael, dat hoor ik meteen. Wie is het dan? De voetstappen komen dichterbij en staan voor me stil. Ik zie door mijn vingers heen een stel sneakers en een zwarte skinny jeans. Ik neem de moeite niet om op te kijken.

'Josine...' De persoon hurkt voor me neer. 'Wil je me aankijken?' Ik schud mijn hoofd en de jongen, wat ik aan de stem kan horen, zucht. Hij pakt voorzichtig mijn polsen vast, maar ik schud hem af. 'Ik hoef geen medelijden. Ik ben toch maar een arm meisje. Handig om gebruik van te maken.' De jongen komt naast me zitten en raakt me niet aan.

'Wat Michael gedaan heeft ging te ver.' Bij zijn naam knapt er iets diep in me. Een verschrikkelijk gevoel overstroomt me als ik terugdenk aan de paar dagen die we elkaar kenden. Het was kort, maar ik dacht dat ik eindelijk liefde had gevonden. Het was ook dom van me om zomaar een onbekend iemand te vertrouwen.

De tranen beginnen weer over mijn wangen te stromen en mijn schouders schokken. De jongen legt voorzichtig een arm op mijn schouder. 'Laat me je alsjeblieft helpen.' smeekt hij. Ik laat hem toe en langzaam slaat hij zijn armen om me heen. Ik kruip tegen hem aan en leg mijn hoofd op zijn schouder. Ik laat mijn armen langzaam zakken en leg ze in mijn schoot, waarna ik vanuit mijn ooghoeken opkijk wie er naast me zit.

'Luke...' Luke kijkt met een kleine glimlach omlaag. Ik sla mijn armen om zijn middel heen en hij slaat de zijne stevig om mijn schouders heen. 'Michael is een bitch.' mompel ik. Luke knikt en begint langzaam rondjes op mijn armen te maken met zijn wijsvinger, wat me op een of andere manier rustiger maakt. 'We hebben hem het huis uit gestuurd. Hij hoeft de komende week niet meer terug te komen.' Ik kijk op. 'Waarom? Jullie kennen me niet eens. Waarom helpen jullie me?' Luke stopt met het maken van rondjes en kijkt me aan.

'Omdat Michael dat bij niemand kan maken. We waren het nooit met hem eens dat hij onze band geheim hield, laat staan je bedriegen. Ik weet niet wat hij zich in zijn hoofd haalde, maar-' 'Luke, alsjeblieft. Kunnen we het daar nu niet over hebben?' Luke kijkt me medelevend aan en knikt.

'Hey, als je wil kun je wel bij ons blijven slapen. Als je je veiliger voelt?' Ik kijk met rode ogen naar hem op. 'Mag dat?' Luke knikt en ik glimlach. 'Dankje. Ik verdien niet zoveel liefde...' Luke kijkt met gefronste wenkbrauwen naar beneden. 'Waarom niet? Je bent net zo speciaal als elk ander mens hier op de wereld.' Ik zucht en knik, geen zin om een discussie te starten. Ik verlies hem toch.

Luke staat op en helpt mij ook op. 'Kom, dan gaan we naar ons huis.' Ik knik en loop stilletjes naast Luke naar het grote huis. Meteen denk ik weer aan Michael en ik sla mijn ogen neer. Luke heeft het door en staat stil. Hij gaat voor me staan en legt zijn vingers onder mijn kin, waarna hij mijn hoofd voorzichtig optilt, zodat ik gedwongen ben in zijn diepe blauwe ogen te kijken.

'Michael is weg okay? Hij is hier niet, je bent hier veilig. Ik beloof het je! De jongens en ik gaan je Michael even helemaal laten vergeten en we gaan plezier hebben! Goed?' Ik zucht en knik. Luke legt een hand op mijn schouder en geeft er een klein kneepje in, waarna hij me meeneemt naar binnen.

We lopen de warme hal in en dan merk ik pas hoe koud ik had. Ik sta als een gek te trillen. Ik liep rond in alleen mijn sweater, want mijn jas hangt hier nog aan de kapstok. Ik laat de warmte me overspoelen en geniet ervan. Ik zie Luke naast me staan. Hij heeft alleen een T-Shirt aan.