The Night We Met - Michael Clifford

Epiloog

~Iets meer dan 4 jaar later~

Het is vier jaar geleden dat ik de jongens voor het laatst zag.

Het is vier jaar geleden dat ik de jongens voor het laatst een knuffel heb gegeven.

Het is vier jaar geleden dat ik liefde heb gevoeld. 

Het is vier jaar geleden dat ik Michael, Luke, Calum en Ashton sprak.

Ik lig op mijn rug op bed en kijk omhoog naar het plafond van mijn kamer. Mijn kamer. Niet die van mijn zus, nee, alleen die van mij. Er is zoveel veranderd sinds ik het goed heb gemaakt met Michael. Ik ben hem dan ook nooit vergeten. Natuurlijk heb ik wat vriendjes gehad in de tussentijd, maar het was niet veel. Ik heb nooit voor ze gevoeld wat ik voor Michael voelde.

Na veel aandringen hebben de jongens voor een opleiding voor me betaald, die ik een jaar geleden heb afgerond. Nu werk ik als verzorger bij gehandicapten. Ze hebben ons ook heel veel geld toegelegd. We hebben veel geprotesteerd, we wouden hun geld niet aannemen. Maar de jongens hadden gelijk, we hadden het geld nodig. 

Ze hebben ook met mensen in de muziek industrie gepraat en het voor elkaar gekregen mijn ouders een baan daar te krijgen. Mijn moeder heeft een korte opleiding tot secretaresse gehad, natuurlijk ook betaalt door de jongens. Het was niet moeilijk voor haar. Mijn vader is uiteindelijk bodyguard geworden, en ze zijn allebei erg blij met hun baan. Aangezien ze met best grote beroemdheden werken, krijgen ze ook goed betaalt. 

Daarom zijn we ook snel verhuisd naar een ander stad, Perth. We hebben nog steeds niet een supergroot huis, ook omdat we het gewoon niet willen. We hebben een simpel huis, precies groot genoeg voor ons vieren. Inderdaad, vier. Mijn zus is in Sydney gebleven, ze vond een jongen, Carl, en besloot te gaan studeren. Ze is net een paar maanden klaar met haar studie en komt eens in de maand een weekend langs. Ze woont samen met Carl en heeft een goeie baan.

Ik blijf nog een tijdje bij mijn ouders. Ik heb het hier goed en ik betaal mee in het huishouden. We zijn nog steeds niet heel veel met elektrische apparaten bezig. Natuurlijk hebben we een goeie tv, een radio en ieders een goed werkend mobieltje, maar na al die jaren zijn we er gewoon niet meer zo afhankelijk van.

Ik hoor mijn mobiel trillen en draai me op mijn zij en kijk op mijn mobiel. Ik zie een tweet van 5 Seconds of Summer en open hem nieuwsgierig. Nadat ik stopte met ze te praten heb ik een tijdje afstand van ze gehouden. Ik heb me geconcentreerd op mijn studie en op het beginnen van een nieuw leven. Natuurlijk miste ik de jongens, maar ik wist dat het beter voor me was. 

Sinds een jaar volg ik ze weer, en dan bedoel ik ook echt goed volgen. Ik probeer alles mee te krijgen met wat er gebeurt. Ze zijn nog groter geworden dan ze al waren en nadat One Direction twee jaar geleden zeiden dat ze er officieel mee zouden stoppen zijn ze de grootste boyband op de wereld geworden. 

@5SOS: BIG NEWS IN ABOUT AN HOUR, BE READY!!!!

Ik glimlach en leg mijn mobiel weer neer. Na hun nieuwe album dat een maand geleden is uitgekomen is de kans groot dat het een nieuwe tour is. Ik duw mezelf van bed af en loop naar mijn geluidsinstallatie om We don't care erin te stoppen. Ik moet zeggen, de namen van de albums zijn als maar origineler geworden. Note the sarcasm.

Ik zet hem op shuffle en als eerste begint Don't Leave Me te spelen. Een van mijn favorieten. Ik laat me weer op mijn bed vallen en pak mijn laptop. Het is heel anders nu ik dit allemaal tot mijn beschikking heb, zeker na al die jaren waarin ik het niet heb gehad.

'I'll be here when you need me, so girl please don't leave me. We can work it out, it's us that it's about.'

Ik zing zachtjes mee met de lyrics, die ik ondertussen al helemaal uit mijn hoofd ken. Uiteindelijk open ik Tumblr maar op mijn laptop en begin er gedachteloos doorheen te scrollen, afwachtend op het grote nieuws.