The Night We Met - Michael Clifford

Hoofdstuk 18

Ik druk op de bel van het grote huis en wacht geduldig af tot de deur wordt open gedaan, wat gelukkig niet zo lang duurt. 

Theo opent de deur en laat me met een vriendelijke glimlach binnen. Hij neemt mijn jas van me aan en hangt hem netjes op. 

'Ze zitten in de woonkamer, ga daar maar heen.' Ik knik dankbaar en loop naar de grote woonkamer waar Natalie op de bank tv aan het kijken. Chantal zit op de bank ernaast met een boek op schoot. Als ze mijn voetstappen hoort kijkt ze op.

'Hey, je bent er op tijd,' zegt ze vriendelijk. Natalie kijkt op en als ze mij ziet staan springt ze van de bank af en rent naar me toe. Ik hurk neer en til Natalie op die in mijn armen komt rennen. 

'Hé kleine meid, hoe gaat het ermee?' Ik zwaai haar rond en zet haar weer neer. Ze lacht luid en kijkt met twinkelende ogen naar me op. 

'Goed! Kunnen we het poppenhuis vandaag mooier maken?' Vraagt ze met haar hoge stemmetje. Ik kijk naar het poppenhuis aan de andere kant van de kamer, waar de poppen stijfjes zitten en kijk weer naar Natalie. 

'Natuurlijk kunnen we dat doen! Ga maar snel je programma weer kijken, anders mis je het nog.' Ik knipoog naar haar en ze knikt, waarna ze weer op de bank klimt. 

Chantal heeft haar boek naast zich op een tafeltje neergelegd en ik ga naast haar zitten. 

'Hoe gaat het met je? Ik heb je al een tijdje niet gesproken.' Ik haal mijn schouders op. 

'Problemen in de liefde, maar gelukkig heb ik goeie vrienden die me helpen.' Chantal kijkt me medelevend aan, maar vraagt er niet naar. 

'Het komt allemaal wel goed.' Is het enige wat ze zegt. Ik kijk naar mijn handen die in mijn schoot liggen en knik. 

Het komt vast wel goed uiteindelijk. Eerst moet ik maar is proberen om met Michael te praten, wat al moeilijk gaat worden. Zeker na de scène bij de jongens thuis, in zijn eigen huis. Ik ben nog steeds blij dat de jongens het voor me op namen. Voor mij, een meisje dat ze nog maar een paar dagen kennen, tegen hun beste vriend. 

'Heb je nog plannen voor vandaag?' Ik knipper verbaasd met mijn ogen en kijk op naar Chantal.

'Oh uhm, ja ik vroeg me af of er misschien wat vrienden mochten langskomen? Natalie kent ze wel en kan het volgens mij wel goed met ze vinden.' Chantal kijkt kort naar Natalie, die liefjes naar de tv zit te kijken, en kijkt mij dan weer aan.

'Ik vind het goed, als je het huis maar niet afbreekt.' Ik lach en houd mijn handen op. 

'Ik ga mijn best doen.' Chantal lacht ook en staat dan op. Ze rekt zich uit en draait zich naar me toe. 

'Ik ga zo denk ik maar is, anders kom ik nog te laat op mijn afspraak. Ik denk dat ik rond 5 uur wel weer terug ben.' Ik knik en Chantal draait zich naar Natalie, waar ze neerknielt voor de bank. Natalie draait haar gezichtje naar haar moeder toe en glimlacht. 

'Mama gaat weg, maar Josine blijft hier. Volgens mij komen er ook nog wat andere vrienden.' Chantal prikt een giechelende Natalie in haar buikje en geeft haar een kus op haar voorhoofd.

'Doei mama!' 

'Dag dag, jij ook Josine!' Chantal verlaat de kamer en het duurt niet lang voor ik de voordeur dicht hoor gaan.

~

'Luke, Calum en Ashton kunnen hier elk moment zijn, heb je zin om ze te zien?' Ik zit naast Natalie voor haar poppenhuis en zet een stoeltje in een andere kamer. Ik schuif het kleine tafeltje een stukje opzij, zodat het er net iets beter uit ziet en kijk naar Natalie, die een slaapkamer aan het inrichten is.