The Night We Met - Michael Clifford

Hoofdstuk 7

De volgende ochtend word ik wakker van mijn zus die op het plafond klopt.

'Josine, je weet dat het niet goed voor je is om op zolder te slapen, kom naar beneden. Je broertje moet zo naar school.' Ik gaap en rek me uit en klim dan half slapend de trap af, waar ik nog bijna vanaf val ook.

Ik open het gat en klim er snel uit, waarna ik de plank er weer voor zet.

'Goedemorgen.' Zegt mijn zus die op me wachtte. 'Goedemorgen.' Glimlach ik. Mijn zus gooit wat kleren naar me toe en gaat dan naar beneden. Mijn zus zoekt wel vaker kleren voor me uit, vooral als ik wat moet opschieten.

Ik stap snel in mijn spijkerbroek en trek mijn knalrode shirt er over aan. Ik grinnik bij de gedachte dat Michael ook knalrode haren heeft. Dan matchen we goed. Meteen verdwijnt mijn glimlach als ik bedenk dat ik hem over 3 dagen pas weer zie.

Ik zucht en slof de trap af en de keuken in. Ik heb mijn ouders gisteravond al verteld dat Michael en ik iets hebben en dat ik hem vrijdag pas weer zie. Ze waren erg blij voor me en keken ernaar uit om hem vrijdag ook wat beter te leren kennen.

Ik zak neer op een stoel in de keuken en pak een broodje en een plakje ham. Ik eet snel mijn boterham op en zie dat mijn zus al weg is. Mijn broertje drinkt zijn glas melk leeg en staat op.

'Let's go to school!' Zeg ik met een glimlach. 'Top.' Zegt mijn broertje alleen maar en pakt zijn tas. Soms kan hij toch zo puberaal zijn.

We lopen de deur uit en wandelen in stilte naar school. Waarom moet ik mijn broertje eigenlijk nog steeds brengen? Ik ga maar is met mijn ouders in overleg denk ik. Op school aangekomen loopt Tyler meteen naar zijn vrienden toe en rent dan weer terug naar mij.

'Jos, kan ik met Ron mee naar huis vanmiddag?' Ik knik, blij dat ik de middag voor mezelf heb en loop weer terug naar huis.

Daar aangekomen doe ik alle klusjes en merk dat ik om 1 uur al klaar ben met alles. Ik eet snel een banaan en besluit dan naar de stad te lopen. Ik kom er nauwelijks, maar ik heb toch weinig anders te doen.

Ik trek mijn jas en schoenen aan en begin naar de stad te sloffen. Eigenlijk wil ik hier helemaal niet komen, maar anders ga ik me toch maar vervelen.

Ik loop een boekenwinkel in en kijk naar de kranten en pak er een uit. Moorden, oorlogen, financiële problemen. Wat een gezeur.

De tijdschriften sla ik sowieso over, daar staat toch alleen maar gelul in over rijke mensen die alles hebben. Ik loop er snel langsheen als mijn oog valt op een jongen met bruine krullen. Ik sta stil en pak het tijdschrift uit het rek.

Harry Styles.

Ik bekijk hem nog eens goed en glimlach. Hij is veel veranderd. Ik had al een foto van hem gezien op Michael's mobiel, maar nu ik alle tijd heb kan ik hem eens beter bekijken.

Na een tijdje naar de foto gestaard te hebben zucht ik en loop de winkel weer uit. Ik strompel wat over straat en kijk naar wat straatartiesten. Ik heb hier weinig te doen, want ik ken hier toch niemand en heb geen geld om ook maar iets te kopen.

Uiteindelijk besluit ik maar wat rond te gaan lopen door de straten rondom de stad te wandelen. Stiekem hoop ik het huis van Michael en zijn vrienden te vinden, maar ik weet dat die kans klein is.

Na een hele tijd rondgelopen te hebben ga ik ergens bij een speeltuin op een bankje zitten. Het is hier een best wel dure straat en ik voel me hier niet erg op mijn gemak, maar ik heb te last van mijn voeten om nog verder rond te lopen.

Ik moet vaker rond gaan lopen door de stad en de wijken eromheen. Het brengt me tot rust en is leuk om te doen. Ik kijk wat rond naar de grote huizen en denk hoe het zou zijn om daar toch is binnen te komen.