The Night We Met - Michael Clifford

Hoofdstuk 12

Ik word wakker van een deurbel die door het huis klinkt. Ik houd mijn ogen gesloten en draai een beetje. Dan merk ik dat ik niet in mijn bed lig. Ik knipper met mijn ogen en kijk verbaasd rond in de woonkamer waar ik in lig.

Langzaam komen de herinneringen van gisteren terug en de tranen beginnen weer in mijn ogen te branden. 

Michael heeft me bedrogen.

Ik hoor wat stemmen en voetstappen waarna de deur open gaat. Ik ga weer op mijn rug liggen en sluit mijn ogen. Ik zucht diep en probeer te horen wie er voor de deur staat.

De stemmen zijn zacht en ik hoor niet veel. Een stem begint harder te praten en ik frons/ mijn wenkbrauwen.

'Ik heb toch gezegd dat we je hier niet willen zien!' Volgens mij is het Luke. De andere stem reageert nog aardig rustig. 'We willen je hier niet hebben, ik vraag je nog een keer om gewoon weg te gaan.' 'Het is verdomme mijn huis, laat me erin!' Ik hap geschrokken naar adem. Ik herken die stem uit duizenden.

Michael.

Ik houd mijn arm voor mijn gezicht en begin zachtjes te huilen, terwijl ik blijf luisteren. 

'Michael, alsjeblieft ga weg.' 'Nee, ik ga niet weg. Heb je iets te verbergen ofzo?' 'Niks te verbergen. We hebben alleen een gebroken meisje hier op onze bank liggen en laat dat nou net jouw schuld zijn.' 'Jullie hebben Josine hier?' 'Ja, wij zorgen voor haar. Precies zoals jij niet deed.' Ik begin harder te snikken en hoor voetstappen mijn kant op komen, terwijl Luke en Michael doorpraten. 

'Laat me bij Josine!' 'Maak je nu een grapje?' Ik hoor voetstappen en daarna begint Luke te schreeuwen. 'MICHAEL FUCK OFF!' Er wordt een hand op mijn schouder gelegd en ik kijk met waarschijnlijk helemaal rode ogen geschrokken op. Voor me staat Ashton en ik haal opgelucht adem. Ik ga rechtop zitten en Ashton komt naast me zitten. Ik hoor een luide bonk vanuit de hal komen en duik in elkaar. Ashton slaat een arm om me heen en ik kruip tegen hem aan. 

'Ash, waarom is Michael hier?' Mijn stem klinkt als een klein kind, bang en aangevallen. Ashton wrijft over mijn arm en ik leg mijn hoofd tegen zijn schouder aan, terwijl ik zachtjes snik en luister naar de geluiden die uit de hal komen.

'Verdomme Luke, laat me erlangs.' 'Nee, rot op Michael.' Ik hoor weer voetstappen, snel gevolgd door een harde bonk waardoor ik in elkaar krimp. 'Calum, ga Luke helpen!' roept Ashton. Ik voel zijn stem vibreren en zijn arm wikkelt zich strakker om mijn arm heen, terwijl ik met mijn ogen gesloten de geluiden buiten probeer te sluiten. Ik hoor iets in de keuken en snel daarna voetstappen, waarna nog meer geschreeuw volgt. 'Fuck, Calum pak hem.' 

Ik hoor een bonk waarna iemand mijn naam zegt. 'Josine!' Ik kijk op vanuit mijn plek op Ashton's schouder. Op de grond, net buiten de deur, ligt Michael op de grond met Calum op hem. Op elk moment zou dit hilarisch zijn geweest, maar op dit moment is het dat totaal niet. Ik voel de tranen over mijn wangen lopen en kijk Michael recht in zijn ogen aan. 

Hij kijkt me vol pijn aan, zijn prachtige groene ogen lijken alle kleur verloren te hebben. Ik kan niks anders doen dan hem aanstaren. 'Josine.' Ik zie zijn lippen mijn naam voren, maar hij praat te zacht om het te kunnen horen. Hij probeert onder Calum vandaan te komen maar het lukt niet. 

'Josine, alsjeblieft.' Michael praat nu harder. Ik schud mijn hoofd, maar blijf hem aanstaren. Calum pakt zijn armen stevig vast en tilt hem omhoog, nu met de hulp van Luke. 'Blijf verdomme bij ons vandaan. Bij haar.' klinkt Ashton's stem van naast me. Ik ga wat dichter tegen hem aan zitten, plotseling bang voor Michael.

Hij kijkt Ashton met zoveel haat aan, maar toch blijft de pijn in zijn ogen zichtbaar. Ik voel de tranen over mijn wangen blijven lopen. Calum en Luke trekken Michael weg. Alsof hij een soort misdaad heeft gepleegd. Voor mijn gevoel heeft hij dat ook. Hij heeft mijn hart gestolen en het daarna gebroken, alsof het een simpel twijgje is.