No, to teraz się zacznie!- Wzięłam głęboki oddech, i odstawiłam kieliszek na stół...
Harry
Patrzyłem na Evelyn. To ona, ma być moją narzeczoną? Dlaczego? Z jakiej racji?
dlaczego, ktoś chce układać mi życie?-mam zaszczyt, przedstawić wam, główne postacie tego wieczoru.— zaanonsował nas król.
Dlaczego król?
Spojrzałem, na dziewczynę. Dlaczego nie wstaje?
Niepewnie ruszyłem się, ze swojego miejsca. Nogi, były jak wrośnięte, w podłoże...Rozejrzałem się do okoła. Wszyscy zaczęli klaskać, oraz uśmiechać się. Tak bardzo cieszy ich, zniszczenie komuś życia?
Spojrzałem na Ev. Siedziała wciąż na swoim miejscu i biła brawo.
Nie wie, że ma wstać?Dlaczego, cały czas zadaje pytania?
No i znowu...Nagle gdzieś, na drugim końcu, podniosła się, jakaś postać.
Ludzie... Ymmm, to znaczy te istoty, zaczęli wręcz wariowac!
Wszyscy, wstali, gwizdali, klaskali i głośno wiwatowali.Sala była duża, a moje pole widzenia, było ograniczone, przez stojących ludzi.
- podejdzcie tu! — uśmiechnął się król. — a wszystkich, poproszę o zajęcie swoich miejsc.
Tak, jak kazał, tak zrobili. Mój wzrok, powędrował do tej... "podejrzewam", że dziewczyny.
W tym samym momencie, odwróciła się, a ja mogłem w pełni podziwiać, jej twarz.
Ale chwila! Nie! To, nie może być...
- Amelia? — szrpnąłem, do siebie, lecz chyba każdy wampir, mógł to usłyszeć.
A na tej sali, ich nie brakowało...
Dziewczyna, zmarszczyła brwi, i patrzyła na mnie skołowanym wzrokiem.
Zresztą... Ja, też nie wyglądałem inaczej...
Amelia
Patrzyłam w oczy... Kogo?
HARREGO!Co tu jest grane?
A... Henry?
Czy to możliwe, że "wpadli" na taki sam pomysł co ja i Ev?- Amelia? — usłyszałam, jak szepnął do siebie.
Nie odezwałam się, tylko ruszyłam w stronę ojca. Spojrzałam na jego twarz. Tak jak myślałam, lustrował wzrokiem Harrego.
Niby, to prosta sytuacja... Lecz w mojej głowie tysiące myśli, szalały. Nawet nie zauważyłam kiedy stanęłam.
- Kochanie? — usłyszałam, głos mojego taty. Patrzył na mnie, jak każdy teraz.
Koło niego, juz stał Harry. Jak?
Aż tyle czasu, myślałam?Postawiłam pierwszy krok, i wtedy stało się coś, niespodziewanego.
Huk, z okna po mojej prawej zagłuszył wszystko, a w szczególności moje rozmyślania.
Okno, rozbiło się z wielkim trzaskiem, przez przedmiot, który w nie uderzył. Do środka wpadło coś, na kształt sześciokąta, który zaczął się dziwnie kręcić. Z malutkich otworków, zaczął wylatywać, jakiś biało- szary dym. Nagle wszystkie wampiry zaczęły szaleć, złaknieni ludzkiej krwi...
To na pewno, to, wpłynęło na ich zachowanie...
Ja, jestem tylko w połowie wampirem, a i tak czuje skutki działania tego urządzenia. Nagle wszyscy spojrzeli na mnie. O boże! Ja jestem też, w połowie człowiekiem!
Spanikowana stałam w miejscu. Jeśli zacznę uciekać, oni na pewno mnie złapią. To mój koniec!
Zaczęłam szybciej oddychać. Złaknieni krwi, zaczęli się do mnie powoli zbliżać.-Nie!— pisnęłam tylko.
- to, potrwa tylko chwilę...— odezwał się jeden z gości.
- NIE!— powtórzyłam się, wyraźniej.
Zaczęłam, powoli się cofać...
Zaczęli iść szybciej.
Żegnaj świecie!Wypowiedziałam te słowa w mojej głowie. Wiedziałam, że to koniec.
Przymknęłam oczy, czekając na śmierć.
Nagle nademną, z okna z którego przybył ten "sześcian". Zaczęły wskakiwać jakieś postacie.
Wszystko działo się bardzo szybko.
Było to sześciu mężczyzn, i jedna dziewczyna.- może Ci pomóc?— zapytał się jakiś blondyn, spoglądając w moim kierunku.
- nie!— Uśmiechnęłam się sztucznie- panuje nad sytuacją!- rzuciłam sarkastycznie.
Zaczęli się śmiać!!!
- ooookej— mężczyzna oparł się o kolumnę, i w najlepsze rozmawiał sobie z towarzyszami.
Jedna pani, zrobiła krok w moja stronę.
- może teraz?— odezwał się ten sam, ktoś.
To są jakieś żarty?
- yyyyy... Nie!
dlaczego ja to powiedziałam? Popaprało mnie?
- tak się bawimy?- zapytał jakiś brunet.
Milczałam. Tylko patrzyłam, oczekując ruchu z ich strony.
- to cześć!— zaczęli zawracać. Po chwili zniknęli totalnie.
Brawo idiotko!
Stałam już pod samą ścianą.
Patrzyłam na każdą twarz, lecz to jedna przyciągnęła moją uwagę... Harry?W wampirzym tempie, znalazł się koło mnie.
Zaskoczona, pisnęłam głośno.Dotknął, palcem wskazującym mojego policzka, i powoli przemieszczał go, aż do mojej szyji. Jego oczy, zmieniły barwę na szkarłatny. Zauważyłam też białe jak płatki śniegu kły, gotowe do przebicia tętnicy.
Mój oddech przyspieszył... W TEJ sytuacji, nie oznaczało to nic dobrego...
- błagam... Pomocy!— szepnęłam do siebie.
W tym samym momencie, brunet wgryzł się w moją szyję, zachłannie pochłaniając ciecz.
Wcale nie delikatnie, przywarł mnie do ściany.
Był, jak w amoku.Słabłam z każdą sekundą, dopuki ktoś nie oderwał go odemnie.
To ci ludzie... No bo kto inny?
- jednak, jej potrzebujesz!— zaśmiali się groźnie.
Chwila!
Jedna rzecz jest pewna...- Wrzuciliście to coś! Co to w ogóle jest? Co z nimi zrobiło? Dlaczego? — wskazałam na wampiry.
- yyyy... Wybacz ale taki był plan— udawali, sztuczny smutny uśmiech.
- plan?— Słabłam z każdą chwilą.
Pokiwali głowami.
- czego chcecie?— powiedziałam ostatkiem sił.
- Czego? Chcemy Cie porwać!— to były ostatnie słowa, jakie usłyszałam.
Potem?
Ciemność...Koniec części 1
![](https://img.wattpad.com/cover/45133372-288-k347248.jpg)
CZYTASZ
Porwana przez Wampira
VampireMoja historia rozpoczyna się wyśmienicie. Nazywam się Amelia Collins. Jestem zwyczajną dziewczyną. Mam 19 lat i staram się czerpać z życia jak najwięcej. Wszystko się jednak zmienia pewnej nieszczęsnej nocy, podczas której znalazłam się w złym miej...