Friends Or Lovers?

Chapter Twenty-Five

Jillian's POV

Ang bigat sa pakiramdam. Nalulungkot ako dahil pansamantalang mababawasan kami ng isa. Hindi ko hinangad ang araw na ito. Hindi ko akalain na mangyayari ang araw na 'to.

tok.tok.tok

Bumukas ang pintuan at pumasok sa loob ang doktor at nurse.

"Iha, where is your mom?" Tanong sa akin nung doktor.

"Ahm, Dok. Nasa office pa po siya eh. Mamaya pa pong 3:00 siya pupunta dito." Paliwanag ko sa doktor.

"Ahh sige. Babalik na lang kami dito ng 3:00 kasi may sasabihin akong importante sa mom mo." Said the doctor.

"Sige po." I said.

"Sige Jill. Alis muna kami ahh we'll go shopping. Ibibili ka na din namin ng favorite wattpad books mo. Hahahaha!" Paalam sa akin ni Claire .

"Sige sige! Byeee! Ingat loveyou!"

Lumabas na sila ng pintuan ngunit hindi pa nasasara ng todo ang pintuan ay may kumatok agad. Baka sila Claire iyon.

tok.tok.tok

"Bakit kay-----" hindi ko naituloy ang sasabihin ko dahil nabigla ako sa taong pumasok ng pintuan.

"Princess." Nalulungkot niyang sabi. Namiss ko si Prince. Namiss ko si Drake.

"Drake, umalis ka na dito. Sundin mo na lang ang iniutos ni Mom para sa atin. Baka mas ok pa na cool off muna tayo."

"But, Jillian please talk to me. I miss you so much. Please let me take this chance to talk to you while Tita is not around."

"Ok. Fine, you'll talk there and i will going to listen ONLY. Ok?" Inemphasize ko talaga yung word na 'only' para makikinig lang talaga ang tangi kong gagawin habang nagkwekwento siya.

"Sorry." Drake said. Yun pa lang ang sinasabi niya ay alam ko na ang patutunguhan ng usapang ito.

"It's hard. Drake, sana maintindihan mo ako at si Mommy." I sighed.

"Naiintindihan ko naman eh. Gusto ko lang namang kausapin ka." He answered. 

"We're talking bruh. Ano nga ba ang sasabihin mo?" I asked him.

"Sorry kasi hindi ako nakapunta nung gabing iyon. Kaya ko namang magpaliwanag kay Tita but hindi niya ako pinapatapos sa mga sasabihin ko. She's always rejecting me." He answered.

"Bakit kasi hindi ka nakapunta? I went at the restaurant at the exact time but you're not there. Hinintay kita ng ilang hours pero hindi ka talaga pumunta." I explained.

"Pumunta ako Jillian. Hindi lang ako nakalapit sayo kasi biglang tumawag si Mom at sinabing nasa hospital si Daddy." sabi niya. Sa tingin ko ay tama siya. Sa tingin ko karapat dapat ko na siyang patawarin kasi sa tingin ko ako ang mali.

Nalungkot ako bigla. Hindi ko alam kung bakit. Pero nakaramdam naman ako ang paghanga kasi talagang mas inuna niya pa ang parents niya kaysa sa akin, kasi may ibang mga magkarelasyon na mas inuuna pa ang mga girlfriend/boyfriend kaysa sa sariling pamilya.

"Sorry." Binasag ko ang matinding katahimikan na namamagitan sa aming dalawa. Nagulat ako ng biglang lumabas ang salitang iyon sa bibig ko.

"Why?" He asked me with a confused reaction on his face.

"Mali ako. Dapat hindi ako nagalit sayo kaagad. Dapat inaalam ko muna ang dahilan ng hindi mo pagsipot ng gabing iyon. Pasensya talaga kasi pati nanay ko ay nagalit sayo na hindi niya alam ang totoong dahilan." i answered him in a sad tone.

Hindi siya umimik. Anong ibig sabihin ng pagkatahimik niya? Hindi niya ba ako papatawarin? Huwag naman sana.

"Drake, kapag hindi mo ako papatawarin, ok lang. You may now go." I said. Hindi pa din talaga siya umiimik. Baka naman nagpapakipot muna 'to. Hahahahaha.

Bumangon ako at bumaba sa kama at niyakap siya. Binaon niya ang mukha niya sa balikat ko at umiyak. Siya pa talaga unang umiyak ha? But, i felt comfortable when i'm hugged by him. I don't know why. Sa tingin ko, mas minahal ko siya ng todo. I Love Him So Damn Much.

"I Love You Jillian, my princess." He said between sobs.

"I Love You Too Drake, my prince." I said also between sobs.

Nasira ang sweet moment namin ng may kumatok sa pintuan.

tok.tok.tok

"Mom?"

"Tita?"

At sabay pa talaga kaming nagsalita ni Drake ahh. Wth. Nakita ata kami ni Mommy na nasa ganoong posisyon. Lagot.

~~~~

End of Chapter 25! hoped you like it ❤ mwa mwa thanksss ❤