No Matter What (Liam Payne)

Chapter two

“Ik ben bang Niall, bang voor de komende twee maanden.” Ik keek hem met rode ogen aan. Hij knuffelde me. “Je moet het nu echt aan Liam vertellen.” Ik knikte en stond op om naar boven te lopen waar Liam was. “Li, ik moet je iets vertellen. Ik ben niet helemaal eerlijk geweest.” begon ik en vertelde hem toen huilend het hele verhaal. Hij sloot me in zijn armen en probeerde me te kalmeren maar het lukte niet. Huilend liep ik naar beneden en ging naar buiten voor Coco. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis maar Niall had mijn sleutels gepakt. “Ho ho, wacht eens even. Waar ga jij naar toe? Waar is Liam? En wat is er gebeurd?” Toen de rest van de jongens ook bij ons stonden moest ik nog harder huilen. “I-ik weet het niet. Liam is nog boven. Ik vertelde hem alles, maar hij geloofde me niet. Please help me.” Ik liet Coco zijn riem los en voelde toen acht armen om me heen. “I love you guys.” Ik glimlachte en veegde mijn tranen weg. Niall liep naar boven en schreeuwde tegen Liam, vast over mij. Ik liep naar buiten en ging samen met Louis met Coco spelen. We hadden de grootste lol door Coco die het balletje niet kon vinden omdat Louis die achter zijn rug had. Opeens zag ik Liam naast me staan met tranen in zijn ogen. “S-sorry dat ik je niet geloofde, maar Jacco ziet er zo aardig uit.” Jacco is dus mijn gemene stiefvader. Blegh ik moest al bijna overgeven bij de gedachte dat hij er zogenaamd ‘aardig’ uit zou zien. “Dus je gelooft me na één jaar nog niet? Wauw..” zei ik met een sarcastische toon. “Ik zei toch sorry?! Wat wil je nog meer van me?!” Ik schrok en stond meteen op. “Dat je eerst kalmeert en dan pas met me praat Liam. Je bent echt niet voor rede vatbaar als je zo doet.” Ik deed Coco weer aan haar riem en liep toen naar Niall toe. “Ik ga even een rondje lopen met Coco, ga je mee?” Hij knikte en deed meteen zijn schoenen aan. Liam stond nog steeds verslagen in de achtertuin. Samen liepen we de deur uit en liepen naar het parkje. We gingen op het bankje zitten, lieten Coco los en praatten wat.

Liams POV
Ik stond verslagen in de achtertuin. Ik wou iets tegen Louis zeggen maar hij was ook al weg. Ik liep weer naar binnen en keek naar de jongens, maar ze keken niet terug. Is dit een droom? Of haat iedereen me nu echt? Eerst Niall omdat ik Clio niet geloofde, wat ik trouwens nog steeds raar vind. Hij wist het eerder dan ik? Ik wist wel dat ze een soort broer en zus waren, maar niet dat Clio alles aan hem vertelde zonder dat ik er iets van wist. Ik voelde me down, geloofde ik Clio nou maar meteen. Waarom was ik ook zo stom om tegen een meisje die aan het huilen is te zeggen dat ik haar niet geloof?  Ik kon mezelf wel slaan, maar dat deed ik maar niet.

Clio’s POV
Toen we weer aangekomen waren bij het huis bleef ik buiten wachten en vroeg Niall aan Liam of hij even buiten wilde komen. Ik wilde graag dat Niall er ook bij was, dus die kwam samen met Liam weer naar buiten lopen. “Het spijt me echt heel erg. Ik had je gewoon meteen moeten geloven.” Ik knikte en gaf Liam toen een dikke knuffel. Ik kreeg het namelijk niet over mijn hart om lang boos te blijven als hij me aankeek met van die lieve puppy ogen. Dat is misschien ook wel de reden waarom Coco zo dik is.. Ze keken elkaar grijnzend aan. “Jij gaat mee op tour.” zeiden ze toen in koor. Mijn gezicht klaarde op. “Maar dat mag toch niet van mijn moeder.” “Ik regel het wel, ze mag me.” zei Liam met een knipoog en we liepen naar binnen. Liam liep naar boven om mijn moeder te bellen en Niall en ik vertelde het nieuws aan de boys. “Leuk! Dan heeft Eleanor een shop maatje!” Ik begon te lachen en gaf Louis een high five. Al sinds ik met Liam heb kon ik het goed vinden met Eleanor en Perrie, maar het is wel jammer dat Perrie niet altijd mee kan op tour of gewoon mee kan als we iets gaan doen. Ik wachtte in spanning af op Liam en toen hij beneden kwam keek ik hem verwachtingsvol aan. Hij keek niet blij en ik voelde de bui al hangen. “Ik mag niet me he?” Hij schudde zijn hoofd, gaf me een troostende knuffel en een kus op mijn hoofd. Ik voelde me alles behalve blij, vrolijk, of wat voor positiefs je ook maar kan bedenken. Ik haalde mijn schouders op en riep Coco. “Ik moet maar weer eens gaan.” Ik deed hem aan het riempje en wilde weg lopen, maar Liam hield me tegen. “Besteed dan op zijn minst vandaag en morgen nog bij ons.” Ik haalde mijn schouders weer op. “Maar Coco moet ook eten en drinken.” Louis sprong op. “Maar daar hebben we dus al aan gedacht.” Hij kwam met twee hondenbakjes aanlopen met Coco erop en met een zak honden voer. Ik glimlachte en pakte het aan. “Ow, en we hebben ook nog een hondenmand met zijn naam erop in de kast staan.” Ik liep naar de keuken om er eten en water in te doen. Ik zette de twee bakjes neer en Coco begon meteen te eten. Ik grinnikte even, liep weer naar de jongens toe en ging naast Louis op de bank zitten. “Thanks boys.” Ik glimlachte en keek op mijn mobiel, pfff het is pas half één. Dit werd een hele lange dag. 

***

A/N. What ya think? Verder? Let me know.