No Matter What (Liam Payne)

Chapter eight

Zoals gewoonlijk was het weer een slechte ochtend. Jacco en mijn broertje waren weer uitermate irritant, maar voor de verandering was mijn moeder gelukkig al beneden, ze hield er namelijk van om lang in haar bed te blijven liggen. Ik kreeg weer allemaal scheldwoorden naar mijn hoofd gegooid, omdat ik kaas op mijn brood deed. En ik was like: WTF?! Toen ik mijn broodje op had liep ik zo snel mogelijk naar boven toe. Ik deed nog wat foundation op mijn pols en deed er toen een oude lap stof overheen. Zo van: ik wil sieraden aan, maar als ik ga schilderen kan dat niet, dus doe ik maar een oude zakdoek/sjaal/lap stof om mijn pols heen. “Clio, kom je?!” riep mijn moeder naar boven. “Ja!” Snel pakte ik al mijn spullen bij elkaar en liep toen naar beneden. Ik legde de verf, de kwasten, tekenspullen enzovoort in de kofferbak en ging toen naast mijn moeder voorin zitten. Ze startte de auto en zodra we de straat uitreden zette ze de radio aan. Snel maakte ik een hoge paardenstaart en keek even in de zijspiegel. ‘Prima’ dacht ik in mezelf. We zwegen de hele rit, en dat was misschien ook wel gewoon het beste. Aangekomen bij mijn kamer, stapten we uit en hielp mijn moeder nog even met de spullen boven zetten. Gelukkig hoefde ik maar een trap op voordat ik bij mijn kamer was. We hadden (ik en drie andere meiden) een gezamenlijke keuken en badkamer. Ik zelf had twee apartje kamertjes, een slaapkamer en een woonkamer wat ook mijn studeerkamer was. Ik had al een paar keer met mijn toekomstige huisgenootjes afgesproken, ik mag ze wel, maar niet zo erg als Abigail, Paige , Perrie en Eleanor.

Ik zat beneden aan de keukentafel te dagdromen en schrok op toen de bel ging. Ik liep sloffend naar de deur toe en zag toen de meiden staan. Ik glimlachte en liet ze binnen. We liepen meteen naar mijn kamer toe en ze kregen spontaan ideeën over hoe ik het moest inrichten. “Eerst aan de slag met verven.” Ik gaf iedereen een kwast en maakte de verfpotten open. Ik had op de muren al papieren geplakt met welke kleur het moest worden. In mijn slaapkamer moesten de muren donkerpaars en wit geverfd worden en in de woonkamer werden ze zilver, wit en een beetje licht roze. We gingen meteen aan de slag en een uur later waren er twee muren geverfd. We waren namelijk per muur verdeeld in groepen; Perrie en Eleanor samen en Abigail, Paige en ik. We hadden de grootste lol en zaten ook helemaal onder de verf. Na de eerste twee muren namen we even pauze en dronken wat. Ook lieten we een groepsfoto maken door Jessie (mijn huisgenoot). We zaten helemaal onder de verf en hadden onze kwasten nog vast.  Need some painting? Call us! Ik grinnikte en postte het toen op Instagram. Meteen kreeg ik veel likes, vaak van mensen die ik niet eens ken, maar fan zijn van One Direction. Ik bedankte Jessie nog een keer en toen liepen we weer naar boven toe. We gingen weer verder alleen dit keer waren de twee muren klaar na veertig minuten. We werden sneller, yeah! De huiskamer was al gedaan, nu de slaapkamer nog. De slaapkamer was na anderhalf uur al klaar omdat die muren niet zo groot waren. We liepen voorzichtig mijn kamer uit en gingen met de vellen papier, potloden en gummen aan tafel zitten. Iedereen begon te schetsen behalve ik, ik had echt totaal geen inspiratie meer. Uiteindelijk kozen we de beste schets en legde die op de grond in mijn kamer. Tevreden verlieten we het gebouw en gingen toen shoppen, shoppen voor mijn kamer. We kochten in een goedkoop winkeltje leuke uitspraken die je op je muur kan plakken en een paar vlinders die je ook op kan plakken. De uitspraken waren: Forever never ends, Follow your dreams, Sweet dreams en Live, Laugh, Love. Of ik ze allemaal zal gaan gebruiken weet ik nog niet. De vlinders in ieder geval wel. In de winkels hadden we ook weer de grootste lol door iedereen die ons raar keek, maar het kon ons helemaal niks schelen. Een paar mensen herkenden ons van de foto die ik op instagram had gezet, maar gelukkig zeiden ze niks. Ik wilde gewoon rustig shoppen met mijn beste vriendinnen en dat lukte gelukkig ook.

***

A/N. Sorry voor kort stukje, had in Egypte gewoon echt totaal geen inspiratie en lange verhalen typen op mijn mobiel is ook niet erg fijn. Vooral niet als je bijna niks kan zien door de zon. Mja, heb uiteindelijk wel twee hoofdstukken kunnen schrijven in Egypte, hoofdstuk negen ook nog. En nogmaals sorry dat ik jullie bezig hou met mijn gebrabbel, ik ga nu stoppen. Byee x

P.S. alvast veel plezier bij hoofdstuk negen! ;P (wordt morgen geüpload)