No Matter What (Liam Payne)

Chapter three

Dit was het dan, de dag dat de jongens weg zouden gaan op tour. Ze waren allemaal teleurgesteld dat ik niet mee mocht en ik zelf natuurlijk ook. Ik gaf iedereen een knuffel en ze stapte een voor een in zodat ik en Liam nog even een paar minuutjes voor ons zelf hadden. “Ogen dicht en haren omhoog.” Ik deed mijn ogen dicht en hield mijn haren omhoog. Ik voelde een kettinkje om mijn hals heen en toen het vast zat deed ik mijn ogen weer open en liet ik mijn bruine lokken weer over mijn schouders vallen. Ik pakte het kettinkje vast en keer ernaar, het was een hartje met 'I love you' erin gegraveerd. Ik glimlachte en gaf hem een dikke knuffel en een kus. “Dankje!! Ik heb ook nog iets voor jou, zodat je me niet vergeet.” Ik knipoogde, pakte het cadeautje uit mijn tas en gaf het aan hem. Het was een foto lijstje met een foto van ons tweeën en coco. Hij glimlachte en gaf me een dikke knuffel. “Hoe kan ik jou nou vergeten?” Ik haalde mijn schouders op. “Liam, we moeten nu echt gaan!” riep Paul vanuit het busje. Er liep een traan langs mijn wang en ik gaf hem nog een laatste dikke knuffel. “Ik hou van je.” “Ik ook van jou.” Ik glimlachte zwak en liet hem los. Hij liep langzaam naar het busje en stapte in. Ik stapte op mijn fiets en fietste zo snel mogelijk weer naar huis toe. Ik haat afscheid nemen. Toen ik thuis was stormde ik meteen naar boven en negeerde alle rare blikken die ik van mijn ‘familie’ kreeg. Of je het familie kon noemen wist ik niet, zo gedragen ze zich niet namelijk. Ik had besloten om boven te blijven tot het avondeten, of er moest iets anders ‘belangrijks’ gebeuren waar ze mij voor nodig hadden, maar daar rekende ik niet op. Het was pas half twaalf dus ging ik  weer in bed liggen en viel langzaam in slaap.

Nooit gedacht dat ik ook letterlijk tot het avondeten zou slapen, maar dat is dus gelukt. Woehh zes uur zonder verdriet en zonder aan Liam gedacht te hebben. Ik grinnikte door mezelf en liep naar beneden, ik groette iedereen vriendelijk en keek even bij mijn moeder in de keuken. “Ruikt lekker mam.” “Waar komt jouw goede humeur opeens vandaan?” Ik haalde mijn schouders op en ging op de bank zitten. En natuurlijk werd mijn goede humeur weer verpest door Jacco en mijn broertje; Fabrice. “Dus op de dag dat Liam voor twee maanden weg gaat heb je een goed humeur? Dan heb je deze vast ook niet nodig?” vroeg Jacco toen hij mijn kettinkje vast hield. Ik wilde mijn hoofd wegtrekken, maar het was al te laat: het kettinkje was al doormidden getrokken door Jacco. Snel pakte ik het kettinkje uit zijn handen en liep huilend naar boven. Waarom doet hij dit, waarom?

Ik toetste meteen Niall zijn nummer in en vertelde hem alles. Toen ik Louis zijn stem hoorde schrok ik. “Niall, sta ik op de speaker?” “Ja.” Ik zuchtte. “Dus iedereen weet het nu?” “Ja.” “I’m sorry Liam!” zei ik weer huilend. Dit was echt de ergste dag ever. “Maar Clio, waarom bel je Niall en niet mij?” Ik hoorde zijn warme stem. “Weet ik niet Li, weet ik niet.” Ik hing op, daar had ik dus ook niks aan, dus belde ik Paige maar. Mijn vakantie vriendin van een paar jaar geleden, we hebben nog lange tijd heel veel contact gehad, so why not? “Heei Clio!” Ik glimlach omdat ze altijd zo vrolijk is. “Hey, ik mis je!” “Ahh ik jou ook! Hé, vanavond komt Abigail, zin om ook te komen?” “Tuurlijk, ik heb je veel te vertellen, maar ik kan niet te laat thuis zijn en met de trein duurt de reis anderhalf uur.” “SLEEPOVER!” Ik grinnikte. “Ik kom zo snel als ik kan.” zei ik nog snel en hing toen op. Ik pakte mijn spullen like; pyjama, schone kleren, you know en keek even hoe laat de trein gaat. Ik liep naar beneden en ontweek Jacco. “Mam, ik blijf bij Paige slapen, Abigail komt ook.” Ik wachtte niet eens op antwoord en rende meteen naar het station toe. Ik kocht een kaartje en kon bijna meteen instappen.

Ik stond voor de deur en belde aan. Toen Paige open deed gaf ze me meteen een dikke knuffel. Ik grinnikte en was van plan deze avond niet aan thuis te denken. Toen we met zijn tweeën boven zaten vertelde ik haar alles, alles over thuis en over hoe het met Liam ging. Ze zat geschokt op haar bed, waarschijnlijk door beide punten. Ze vond het zielig voor me van Liam, hoe kon ik hem nou twee maanden missen? En hij is nog wel weg wanneer we één jaar hebben… “Jacco is gewoon een gemene man die je meteen als je hem voor de eerste keer ziet een kogel door zijn hoofd wilt schieten en dan fluitend weglopen.” We schoten in de lach en liepen naar beneden toen de bel ging. We hadden daar nare herinneringen aan, want de vorige keer dat we de deur open deden, toen haar ouders niet thuis waren, stonden er opeens twee enge mannen voor de deur en de rest van de avond werd er om het uur aangebeld maar we durfden niet meer te gaan. Uiteindelijk waren het twee irritante klasgenootjes van Paige die grappig probeerden te zijn, maar we hebben er toch een soort van trauma aan over gehouden. We zuchtten opgelucht toen we zagen dat het Abigail was. 

***

A/N. Please, fan & comment :) Ow en ik heb jullie mening nodig. Welke shipnaam vinden jullie leuker voor Liam en Clio? Liom, Ciam of Cliam? Ik weet het mijn vriendinnen en ik falen, dus als je zelf nog suggesties hebt wil ik het graag weten x