Lanet Lise!

Aman Tanrım!

Bölüm 3

       Scott bana bunu dedikten sonra gözlerine baktım ve içimden haykırarak 'EVET' dememe rağmen ona sadece "Sen de mi hissediyorsun?" dedim. Soruya soruyla karşılık bir cevap ne kadar aptalca kaçarsa kaçsın o anda onu düşünemedim. Bana öyle bir baktı ki bayılacağımı sandım. Tam ağzını açıp konuşacaktı ki biri " Venediiiiik" diye haykırdı bir de dönüp baktım ki James.

    Ahhh olamaz, şimdiki zamanı mı buldun be? Ha size James'i tanıştırıyım kendisi eski sevgilim olur. Eskiden ben bununla nasıl çıkmışım dediğim bir tip. Şimdi hakkını yemiyim. Çocuk meteor bildiğin. Kumral tenli, kumral saçlı yeşil gözlü, uzuuun boylu bir çocuk -evet bana kızıyorsunuz, hatta kafamı duvarlara falan sürtmek istiyorsunuz.- Neyse. İşte James gayet taş gibi bir çocuk.Ama artık aramızdaki herşey bitti. Yani artık beni sevgilisiymişim gibi korumasına gerek yok. Ama o hala beni deliler gibi seviyor. Neyse işte öyle bir çocuk. James' in seslenmesiyle Scott ve ben ellerimizi bıraktık. James ilk önce ellerimize baktı ve yanımıza gelerek bana 'Daha ilk günden mi Venedik?' bakışı attı. Scott da ona bakarak yüzünü tamamen James'e döndü. Bana bir açıklama yapmam için baktı. Ben daha olayın boyutunu ve nasıl anlatmam gerektiğini düşünmeden Scott;

          " Merhaba ben Scott." diyerek elini uzattı. "Tanıştığımıza memnun oldum Scott, ben James." diye karşılık verdi James. Aralarındaki testesteron yüklü bakışmadan sonra. O değil ikiside bu yaşta vücut çalışmış , ben ikisinin arasında bildiğin kamyonun altındaki karınca gibi ezilirim.. Sonunda ben Scott'a elimle James'i gösterirken " James,benim arkadaşım. 4-5 senedir tanışıyoruz." dedim. Evet ben Jamesi 4-5 senedir tanıyorum.İlk okula geldiğimden beri beni seviyor,EVET! Çok çılgınca ama bu yakışıklılığına ve etrefındaki onca kıza rağmen hala beni seviyor. Aslında bana hala da kendimi iyi hissetiriyor. Ama o anlamda değil. Yani iyi insan. Aman kafamı karıştırmayın.

  Bu sessizliği bozan James oldu. " Venedik sen, evde beklerler şimdi, biz de Scott'la tanışalım" derken benden tarafa bakmıyordu bile. AMAN TANRIM! "Ama Jam-  "  diyecek oldum ama uzaklaşmaya başladılar. Scott bana güven verici bir bakış attıktan sonra James'le yürümeye başladı. Ben de koşarak eve gittim.

  Aman Tanrım! Biraz önce neler olmuştu öyle? Düşünmek bile korkutucu ve bundan daha korkutucu olan onlar şimdi ne yapıyor? Eve girerken bu düşüncelerle meşguldüm. Kafam davul gibi ağrıyordu. Eve girdiğimde kardeşimin salona tiyatro dekoru yaptığını gördüm. Kardeşim Charlie. Tam bir tiyatro aşığı ve okulun tiyatro öğrenci başkanı. Benden 1 yaş küçük olmasına rağmen benden 1 yaş büyük gösterdiği gerçeği var. Bu erkekler çok çabuk büyüyor Tanrım! Kardeşim dışardan bir kız gözüyle gayet yakışıklı,temiz yüzlü, uzun boylu, kumral şaçlı ve kumral tenli bir çocuk. Gözleri kahverengi. İkimizin kardeş olduğunu ancak kimliğe bakarak anlayabilirsiniz.Çünkü ikimiz birbirimizle hiç benzemeyiz. Bizi sevgili sananlar bile oluyor. Heyneyse Charlie "Abla biraz yardıma asla hayır demem!" diyerek bana yardım et diye haykırıyordu adeta. "Üzgünüm tatlım başım çok ağrıyor" deyip koşarsayılabilecek bir yürümeyle odama gittim kendimi yatağa attığım anda uykuya dalmıştım.

     Uyandığımda kardeşimin yüksek sesle "Abla yemeğe bekliyoruz" diye seslendiğini duydum. Üstüme bakınca sabahtan beri aynı kıyafetler içinde durduğumu farkettim. Üzerime bir sweatshirt ve bir eşofman geçirdim. Telefonuma mesaj gelmiş mi diye baktım. Ah,lanet olsun Scott'a numaramı vermeyi unutmuştum.Bunu bi ara halletmem gerekiyordu. Ne de olsa birbirimize birşeyler hissetmeye başlamıştık ve bunun devamı olabilirdi. Tabi James aradan bir çekilse. Neyse telefona baktığımda bir mesaj gördüm.

     "Venedik seninle konuşmam gerek" diyordu . Mesaj James'tendi. Tanrım ağlıycam. Neyse telefonumu yatağa fırlatıp aşağı indim. Babam bana bugün okulda neler yaptığımı sordu. Scott ve James hariç çoğu şeyi anlattım. Anlatmam bittiğinde yemeğimde bitmişti ve yukarı gidip biraz dinlenmem gerekiyordu Anneme ağrı kesici olup olmadığını sordum. Bana bir ilaç verdi ve ben tam masadan kalkacaktım ki kapı çaldı:

         Gelen James'ti.