Değişik Domuz!

2.1K 116 1
                                        

 Merhaba arkadaşlar! Nasılsınız? Bu bölüm'ü biraz Venedik- James üzerine kurmak istedim.Daha çok bağlarını,aşklarının nasıl başladığıyla falan ilgili bu bölüm diğre bölümler için bir sözlük niteliğiyle. Çünkü her olay birbiriyle bağıntılı ve bu olarlar gelecekte önümüze çıkabilir.

         İlginizden dolayı hepinize çok teşekkür ederim!

    Öpüldünüüz xx

   -MsPotter1

  Bölüm şarkısı: 3 Doors Down- Here Without You

       Bölüm 9

     Okula girdiğim andan itibaren gözüm James'i arıyordu. Birkaç kere aramıştım ve açmamıştı. 

          Alexander'da ortalarda görünmüyoru..

         Gerçekten meraklanmaya ve sinirlenmeye başlamıştım.

          "Hey,Venedik!" 

          Arkamdan gelen sesle irkildim ve arkamı dönünce derin bir nefes aldım. Bu Peydie'ydi.

             Peydie ; Resim kulübündeki sıra arkadaşımdı. Gerçekten çok kafa kızdı ve bu aralar onunla rahatca konuşabiliyordum.

            "Ah, Peydie.. Sen miydin? Nasılsın?"

            " İyiyim Venedik. Birini mi arıyorsun?"

           " Evet."

            "Kim? Belki görmüşümdür?"

            " James'i arıyord-.."  derken arkamdan gelen bir sesle durdum;

            "Ha Ha James'i arıyormuş.. Duydunuz mu kızlar? Ahahahah.."  Bu Angela'ydı.

           " Bunun neresi komik Angela? dedim.

           " Seni ezik. James senden çok farklı biri bunu göremiyor musun?"

            " Ben onu senelerdir tanıyor-.." derken belimde hissettiğim bir elle irkildim. Kafamı çevirdiğimde James'i gördüm ve rahatça nefes aldım. Bu arada da Angela'nın James'in belimdeki eline bakıp gözlerini kıstığını gördüm. 

             "Hah.." diye bir ses çıkardı ve sarı saçlarını savurarak kıvıra kıvıra yürümeye başladı. Arkasındaki klonları da onu takip ettiler.

              James'e hiç bakmadan elinden kurtuldum ve Peydie'ye ;

             " Hadi derse geç kalıyoruz.."

             "Ta-Tamam."

       Arkama dönmeden yürümeye başladım. James'in arkamdan geldiğini hissediyordum ama ona biraz trip atmalıydım. Bilirsiniz işte..

              "Venedik.. Bir dakika durur musun lütfen?" 

              Tanrım bu çocuk ses tonunu kullanmayı çok iyi biliyordu. Döndüm ve bana sarılmasıyla ağlamaya başladım.

                    Beni saran kollarını sıktı ve güvende hissetmemi sağladı. Kafamı göğsüne gömüp daha çok ağlamaya başladım. Kafama bıraktığı küçük öpücükleri daha çok ağlamama neden oluyordu. Bana;

               " Daha sakin bir köşeye gitmeliyiz.." dedi.

               Sadece kafamı sallayabilmiştim.

               *****

                Okulun içindeama oldukça kuytu bir yere gelmiştik. Bir tane sıra ve sandalyeleri vardı. James birine beni oturturken diğerine kendi oturdu. Ardından ben onun lafını keserek;

Lanet Lise!Hikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin