HATE THAT I LOVE YOU

(4) OUR JOB

Shaira's POV

I woke up without him beside me. Nasa'n na 'yon? I roamed my sight. Wait. My brows pulled together as I scanned the whole place. I stood up. Akala ko kagabi nasa bahay kami pero nasa resthouse pala kami. Ang layo nito sa Manila.

Bago ako lumabas sa terrace sinuot ko yung white polo na longsleeves na nakakalat sa sahig. Nakita ko siya na nakaupo habang malayo ang tingin. The view was breathtakingly beautiful. The sun was just rising.

"Nickko?" Tawag ko. Humarap siya at ngumiti sa akin. "Here." Tinap pa niya ang lap niya. Lumapit naman ako. Ikinandong niya ako. "Wife." Inaamoy-amoy niya ang nakalugay kong buhok. "Hmm?" Sagot ko. "Do you still remember when and how did we meet?" He asked while sniffing my nape. "Of course." I said biting my lower lip. He planted small kisses on my shoulders. Tinitrace ng ilong niya ang balikat ko papuntang leeg hanggang sa tenga ko. He bit my earlobe. I supressed my moan. "Nickko, tama na muna." I pouted.

Hindi naman sa ayaw ko pero wala na kasi akong lakas. Nakailang rounds din kami kagabi 'no.

"Haha. Sorry, Wife." He wrapped his arms on my belly. "I just really can't get enough of you." Napangiti naman ako ro'n. He rested his chin on my shoulder. "Matanong ko lang. Bakit ka nga pala nakatingin sa malayo? Anong iniisip mo?" Tanong ko as I wrapped my arms on his arms. "You? Hmm. Naked?" Nasapok ko nga. "I'm serious here." Sabi ko. Bumbanat pa kasi! Ang bilis magbago ng usapan namin. Landi kasi.

"Okay, okay. I was just thinking of me being lucky to have you in my life." Pinalo ko yung kamay niya. "Isa! Seryoso sabi eh." Naiinis kong sabi pero sa loob ko parang sasabog ang puso ko dahil sa sobrang kilig. "I'm serious already." He tightened his embrace. "Thank you for not giving me up, for forgiving me to all of my mistakes and for staying beside me despite of being an asshole. Thank you. Thank you my love." He kissed my hair. Naiiyak ako. Ewan ko ba, hindi na ako nasanay sa mabulaklak niyang mga salita.

I held his hand and intertwined with mine. "You're always welcome because I love you. I don't know what I will do if one day I wake up without you in my life." Sabi ko. Hinarap niya ako. "That will never happen. I will die first." He said then gave me a peck on my lips.

**

"Mall? Why here? I thought we're going home?" Tanong ko ng magpark na siya. "You just thought, okay?" He held my hand then walked. "Where do you want to go first?" Tanong niya. Saan nga ba? "I don't know." Sagot ko. "Wife." Tawag niya. Tiningala ko siya. "Are you not feeling well? Is there something wrong? What's bothering you?" Hinawakan pa niya ako sa noo. "No. Nothing. I'm just. Hmm. Hungry maybe?" His face lighted up. "Oh. You haven't eaten anything yet since you wake up. Let's go."

Dinala niya ako sa SBARRO. Gusto ko sana sa Jollibee kaso nakalimutan kong rich man pala itong kasama ko.

We ordered baked ziti pasta and pizza.

"May trabaho kang iniwan. When will we go home?" Tanong ko. Kung makapaghappy-happy naman kasi siya parang honeymoon lang namin. Hindi naman kami basta-bastang makakalakwatsa lalo na't ang laki ng responsibilidad niya sa kumpanya. "As far as I remember I did not left my--OUR job I should say." Ngumisi pa siya. Napakunot ang noo ko. "What do you mean?" Tanong ko. "Our job. Our job. Our job. Our jo--" I cutted him. "Our job our job ka dyan. Ano nga 'yon?" Inis kong tanong. Uminom ako ng ice tea. "Make a successor." Maikli niyang tugon. *cough*cough Kaagad niya akong dinaluhan at binigyan ng tissue. He patted my back. "You shocked about that?" Hindi makapaniwala niyang sabi. Kung wala lang talagang tao baka nasapok ko na siya.

**

"Yah!" Kasunod ay lagapak ang narinig. "Bwisit ka! Bakit mo ba ako sinama rito ha?! Kapag ako nabaog sa kakaslide, makikita mo." Inis kong banta na tinawanan lang niya. Grr! Nasa ice skating rink kami. Kainis. Bugbog na pwet ko. "Sa labas ng kulambo ka mamaya! Makita mo! Naku!" Bulong ko. Makakatayo na sana ako ng maslide ulit ako. "Peste! Pesteng yelo ka!" Pinagsusuntok ko 'yung yelo. Maiiyak na talaga ako. Nasaan na ba yung magaling ko'ng asawa? Tatayo na sana ako ng biglang may sumulpot na kamay sa harapan ko.

"At tutulungan mo ako ngayo-ay sorry. Hehe." Ibang lalaki pala. "Need some help?" Tanong niya. "Ahh. Ano kasi." Bigla niyang kinuha ang kamay ko at itatayo na sana ng may nagsalita. "Only her husband is allowed to touch her." Nilingon ko siya. Aba! May gana pa talaga siyang magselos? Tinutulungan na nga lang ako. "I was just being a gentle--" biglang lumapit si Nickko at kinuha ang kamay ko sa lalaki. "Then thanks. You may now leave US alone." Yung tono niya ay nagtitimpi ng galit. Tumango 'yung lalaki at nagskate na palayo. Hindi ko man lang napasalamatan.

"What's wrong with you?" Galit kong tanong. "Kaninang nagpapatulong ako sayo iniwan mo ako tapos--" I was stopped when he hugged me. "Sorry, okay." Humiwalay siya sa akin. "Hold my hand tight. Don't you ever take my hand away, okay?" Hindi ko siya sinagot. "If you fall don't be afraid because I will do everything just to catch you or I'll fall with you." Then he started to skate. I sighed. Nawala na kaagad ang galit ko. Mga salita lang talaga niya iba na ang epekto sa akin. His words could make another person within me.

Sa huli ay natuto rin akong magskate. Hindi ko lang alam kung kaya kong mag-isa dahil gaya nga ng sabi niya na hindi ko bibitawan ang kamay niya pero in the end He was the one who was holding tighter than ever as if afraid to lose me.

Marami pa kaming ginawa. Manood ng movie, Magshopping, Bumili ng food at kung anu-ano pa.

Pagkauwi namin. We both dropped off to sleep. Ni-hindi na namin nagawang alisin sa plastics ang mga pinamili namin. Hindi na rin namin nagawa ang trabaho namin since nagovertime naman kami kagabi. We slept in a spoon position.

-------

Anoter ud for 2014. Pagtyagaan ang wrong grammars kahit maling paggamit ng mga salita.