İstediğimiz hayatın uzaklarındayız şimdi.
Çocukken kurduğumuz düşlerin, sıralarda hedeflediğimiz geleceğin, yakın geçmişimizin ideallerinden yoksunuz şimdi.
Bizi biz yapacak gelecekten farklı bir çizgide ilerliyoruz.
Kalem tutmak isteyen ellerin, zift kokan sokaklarda sallanması gibi
Uzaktayız, çok uzaklarda.
Kendi benliğimizin ötesine geçemiyoruz çoğu zaman,
aynı döngüde takılı kalmak gibi.
Hayatlarımızı bir nostaljinin içinde düşlerken, teknolojinin içine hapsolup yaşıyoruz.
Kelimelerde kısıtlı, seçenekler gibi.
Bir gün farklı bir bedende uyanıp farklı bir hayatı yaşamanın umuduyla geçiyor saniyeler.
Ama yarın aynı beden, aynı keder
