Seni
Öperken seni Kadıköy'ün orta yerinde
Okşarken saçlarının telini
Gözlerinin parıltısında kaybolurken
Ve veda ederken acımasızca
Düşlediklerimizi gerçeğe dökemezken
Geçen her anın yokluğunda boğulurken
Seni sana anlatırken
Tükendim
Bazı tesadüflere şahit oldum bugün
Kıskançlığımın kaynağı elbette kendim
Seninle olamayışımız geldi aklıma
Ve duruldum
Sahi kaçıncı denemeydi senden sonra
Kaçıncı yalnız kalışım
Bu;
sorunu sende aramak değildi elbette
Aslında ben kendime kızıyorum düşlerken
Düşündükçe seni hatırlıyorum gittiğimiz o evden bozma barda
Şiirler kadar manalı sözlerinde buluyorum kendimi
Bir sahipsiz yürek gibi
dolanıyorum başıboş
