Bugün biraz Jehan Barbur dinledim. Biraz Cem Adrian. Sonra arabeske geçtim, jilet demledim demlikte. Dilimdeki kana imrendim, morfin ektim damarlarıma. Ağır çekimde izledim gidişini.
Adımların benden uzaklaştıkça; asfalta özendim, bastığın topraklara.
Aldığın havayı kıskandım. Ciğerlerine dolan oksijeni. İçindeki hücreleri özledim.
Şimdi saçma sapan bir manyetik alanda dönüyoruz yirmi dört saat.
Bir ışık doğuyor ve batıyor.
Yağmur yerine meteorlar bekledim. Dinamit yükledim mideme, gidişinin verdiği yıkımı daha iyi hissedebilmek için.
Şimdi paramparça olmuş bedenin bir noktasındayım. Yerine gelmeyecek geçmişim artık.
Bir Yapboz gibi koltuğun arasına sıkışmış bir parçayım bir bütünden kalan, sen görmedin.
