TAKINTILI

Rüzgar'dan

Onun ailesinden farklı bir yere taşındığını öğrendiğimde sevinç çığlıkları atmamak için alt dudağımı ısırmıştım resmen.Onu benden kaçıran o lanet olası babası yüzünden onu göremiyordum.Bu durum beni çıldırtıyordu.Ama sonunda Güneş'i görebilicektim.Adresini falan öğrendim.Araştırdım ve karşı dairesi boştu.Başka bişey istesem olcakmış.Ona daha fazla uzak olmak istemiyordum.Hemen eşyalarımı falan taşıdım.Beni ilk gördüğü anda çok korkmuş.Tabi ki bu çok normaldi.Sonuçta kızı sapık gibi izliyordum kızı.Ama bu elimde değildi.Onu gerçekten çok özlemiştim.O çok zeki bir kızdı.O eve yeni taşındığımı anlamak üzeriydi.Ama ona ufak bi kaç yalan söylemiştim.Bu şehirde tanınırdım.Burada değil ama daha farklı yerlerde oturmuştum.Güneş hakkında neredeyse herşeyi biliyordum.En yakınını,en sevdiğini,en uzağını,en nefret ettiğini kısacası ona dair herşeyi.Ama onun bundan haberi yoktu.Onunla konuşurken alaycı konuşuyordum.Çünkü böyle tipler ona çok çekici geliyordu biliyordum.Başlarda gıcık olsada bunu beğendiğinin farkındaydım.O çok saf ve iyi bir kızdı.Ama herşeye rağmen kendine özgü bir asiliği vardı.Bu onu daha mükemmel yapıyordu.Onu üzmek benim isticeğim en son şeydi ama sinir olduğu zamanlardaki hallerine bayılıyordum.Napcağını bilmeyen,diklenmeye çalışan küçük bir kız çoçuğu gibiydi ve bu onu daha masum yapıyordu.Heran onun yanında olup ona herşeyi anlatmak istiyordum ama onun gitmesinden çok korkuyordum.Annemle, babamdan sonra onuda kaybedemezdim.Bana iyi davranmaya başlamaştı.Bu beni şaşırtıyordu.Ama bilmiyorum belkide korkuyordur.Ohh sanmiyorum o böyle birisi değil.Korksa bile bunu asla belli etmemeye çalışırdı.Onun en sevdiğim huylarındanda birisi buydu.Okulda onunla aynı sınıfta olabilmek için çok uğraşmıştım.Bu ona sürpriz gibi birşey olacaktı.Sınıf tam kişiydi ve büyük ihtimalle yan yana oturucaktık.Çünkü sınıfta bugüne kadar kimse yanıma oturmaya cesaret edemedi.Sürekli kavga edip oturmazdım kimseyi.Hep Güneş'in orda oturmasını hayal ettim ve sonunda olmuştu.Ona zaman vericektim.Bana alışması lazımdı.Bana alışınca ona herşeyi anlatıcaktım.Şimdi anlatamazdım çünkü anlatırsam beni bırakıp gider-ki bu konuda haklı olurdu-.Gözlerine bakıp onu yalanlarla avutmak istemiyordum ama buna mecburdum.O üzülmesin diye herşeyimden vazgeçebilirdim.Onun 3 ay önce kaybettiği sandığı defteri ben almıştım.Onunla ilgili bi çoğu şey yazıyordu.Ona ileride geri vericektim.Çünkü benim aldığımı öğrense bana küserdi.Ondan geçmişimi saklıyordum.Ne kadar güçlü olursa olsun bunu kaldıramıcağını biliyodum.Eminim beni yanlış anlıcaktı ki bu benim isticeğim en son şeydi.