The wolf next to me

Hoofdstuk 13

"Ik heb het bloed onderzocht." zegt Celine. " En daaruit blijkt dat... Je een weerwolf bent.

Alec keek mij geschrokken aan. Ik zuchtte even diep om alles op de informatie even goed in me op te nemen.

"Hoe kan dat?!" vraag ik, misschien iets te hard.

Kalmerend kijkt Alec mij in de ogen en legt zijn handen op mijn schouders. "

"Meestal is weerwolf zijn erfelijk." zei Celine.

"Ja, maar mijn ouders zijn geen weerwolven, ze waren allebei erg geschokt toen Alec het hun vertelde." zei ik terug.

ze keek even bedenkelijk, zoekend naar een andere reden. "Ik denk dat je nog eens met je ouders moet gaan praten." zegt ze uiteindelijk. Ik knik.

"Kom dan gaan we naar je ouders" zegt Alec. Ik knik. "Ja, ze hebben me heel wat uit te leggen."

.

.

.

.

.
We stonden weer voor de deur van mijn ouders, ik belde aan en ik hoorde al iemand naar de deur lopen. De deur ging open en daar stond mijn vader. Hij wierp weer een blik op Alec, ik heb zo het gevoel dat die twee elkaar nooit zullen mogen.

"Wat is er?" vraagt mijn vader.

"We moeten praten." antwoordde ik. Ik liep langs mijn vader met Alec naar binnen en we gingen weer aan de keukentafel zitten. Mijn moeder was er ook bij komen zitten. Ik keek ze kwaad aan en ze keken verbaast terug.

"Waarom hebben jullie nooit verteld dat ik een weerwolf ben?!" barstte ik los.

Mijn vader keek mij verbijsterd aan."Wat?" bracht hij uit. Mijn moeder in tegenstelling keek naar de grond met haar kaken op elkaar geplakt. En ze zat zenuwachtig met haar voet te tikken op de grond. Ik keek haar aan. "Mam, wat moet je me vertellen?"

Ze keek mij aan, met haar vochtige groene ogen. Ze haalde haar neus op en ze begon met vertellen. "Toen jij nog maar 3 jaar was toen.. *snik* was ik in het park met jou in de kinderwagen. Het begon met schemeren en er was niemand meer in het park. Ik wilde net naar huis gaan maar toen... *snik* *snik*.. Er kwam een doorgeslagen bruine wolf aan en.. *slik* Ik pakte jou uit de kinderwagen maar hij had zijn tanden al deel in je voet gezet. Ik begon met rennen met jou in mijn handen. Je voetje was erg aan het bloeden.." Mijn vader legde zijn hand bij mijn moeder op haar schouder. Mijn moeder was aan het hyperventileren. Mijn vader suste haar en ze ging weer door met haar verhaal. "En ik keek over mijn schouder terwijl ik aan het rennen was, Ik zag de bruine wolf op ons afkomen. Totdat ik een wolf zo zwart als de nacht van rechts kwam. Hij sprong op de bruine wolf en hij zette zijn tanden in zijn nek. Ik draaide mijn hoofd weer om en ik durfde niet meer om te kijken ik rende totdat ik eindelijk thuis was *snik*. Ik heb jou wijs gemaakt dat het gewoon een nachtmerrie was, dus waarschijnlijk weet je er niks van."

Ik keek mijn moeder geschrokken aan.

Ik zag Alec zijn ogen weer zwart kleuren, "Rogues" gromde hij.

"Maar hoe maak ik dan contact met mijn wolf?" vroeg ik aan Alec.

"Dat kunnen we beter doen als we terug zijn bij het packhouse, want je wolf is zolang weg gepropt, hij zal niet makkelijk zijn om haar onder controle te krijgen. Ik knikte en ik slikte, dit word een hele opgave. We zeiden gedag tegen mijn ouders en we gingen naar het packhouse.

.

.

.

.

.

We zaten in de training ruimte van het packhouse. "Probeer contact te maken met je wolf, concentreer je goed maar ben wel voorzichtig." zei Alec. Ik knikte en nam even diep adem.
Here we go..

Ik probeerde me te concentreren en ik sloot mijn ogen.
"Hallo? " zei ik in mijn hoofd. Niks.

"Het werkt niet!" zei ik gefrustreerd. "Rustig blijven." zei Alec.

"Dat probeer ik!" zei ik. Alec keek mij geschokt aan. "Wat is er?" vraag ik.

"Je ogen zijn zwart." antwoordde hij.

"Hallo Lexi..." Hoorde ik iemand zeggen in mijn hoofd. ik slikte. Ben jij mijn wolf?

Ja, Breeze, aangenaam kennis te maken.

"Waarom heb je mij zolang weggestopt?" vroeg Breeze met woede in zijn stem.

Oh nee, hij word kwaad..

Een grom verliet mijn mond, nou ja.. Breeze haar mond.

Alec keek mij geschokt aan. Mijn lichaam begon te sprinten naar Alec. Ik ben de controle verloren. Wat gaat Breeze doen?