KARA DUVAK (Yeniden)

47. Bölüm

"Umarım bölümü beğenirsiniz. Keyifli okumalar."

****

Güneşin en tepeden vurduğu saatlerde gözleri kamaşan genç kız başını geriye doğru yaslayarak gözlerini kapattı. Asaf karısının kendisine iyice yaslanmasıyla uyumaya çalıştığını düşünerek kulağına eğilip "Uyudun mu?" diye sordu. Genç kızın kulağına kuş cıvıltısı gibi gelen genç adamın sesi gülümsemesine neden oldu.

"Hayır, sadece huzuru dinliyordum." Asaf atın dizginlerini bir eline alırken diğer eli ile genç kızın belini sarmıştı.

"Nereye gidiyoruz, daha çok yolumuz var mı?" Melek başını sallarken Asaf derin bir iç çekti.

"Sence kalabalık dağıldı mı?" Melek'in meraklı sorusu Asaf'ın gülmesine neden olmuştu.

"Madem bu kadar merak edecektin, neden kaçtık?" Melek omzunu silkerken atın dizginlerini kendi eline almıştı.

"Birazdan gelmiş oluruz. Şu karşıda ki evi görüyor musun?" Asaf kendisine gösterilen ev karşısında şaşırmıştı. Küçük bir ev beklerken uzaktan bile oldukça büyük olduğu görünen bir ev beklemiyordu. Bakışlarını evden ayıramazken Melek sessizleşen kocasına dönüp baktı.

"Neden sustun?"

"Oraya mı gidiyoruz? Peki evin sahibi bir şey söylemeyecek mi?" Melek atı biraz hızlandırırken ona cevap vermedi. Birkaç dakika sonra evin bahçesine giriş yaptıklarında etrafını saran çitlerin bakımlı oluşu genç adama evin kullanıldığı hissini vermişti. Asaf attan inerek genç kızın da inmesine yardım etmişti. Gelinliğin eteklerini toparlarken Melek özenli davranıyordu. Asaf onun ağır hareketlerini izlerken sabırsızdı.

"Kapının üstündeki olukta yedek anahtar var, onu alır mısın?" Asaf önce kıza sonra da gösterdiği yere bakarak şüpheyle duraksamıştı.

"Hadi ama komşular toplanmadan eve girelim. İnan buranın meraklıları eve bir girdi mi bir daha gitmez." Asaf acele ile anahtarı alırken hızla kapıyı açmıştı. Melek onun endişeli bir şekilde etrafa bakınmasına karşılık tek kaşını kaldırarak kollarını birleştirdi.

"E hadi, kimse görmeden girelim eve."

"Olmaz!" Melek'in yüzünü asarak olduğu yerden kıpırdamaması genç adamı şaşırtmıştı.

"Neden bekliyorsun, gelsene?"

"Senin beni almanı bekliyorum." Asaf karısına şaşkınlıkla bakarken Melek onun yüz ifadesinin anbean değişini keyifle izledi. Birkaç saniye sonra Asaf kaşlarını çatarak Melek'e baktı.

"Saçmalama Melek, bir gören olursa ne derler hiç düşündün mü?"

"Ama filmlerde hep öyle oluyor." Asaf sıkıntıyla nefes alırken Melek onun haliyle eğlenemeye başladı. O da biliyordu istediği şeyin uygun olmadığını ama Asaf'ın tepkisini merak ettiği için ona diretiyordu. Genç adam kızın dibine kadar girerek gözlerine odaklandı.

"Sen ciddi misin Melek?" dediğinde genç kız yutkunmuştu. Başını sallarken Asaf'ın gözlerinde ki parıltıdan hoşlanmadı. Şakanın tozunu kaçırmaya başladığını hissettiğinde Asaf kulağına eğilerek fısıldadı.

"Aslında fena fikir değil karıcım, direk odamıza çekiliriz!" dediğinde Melek'in gözleri kocaman olarak hızla eve doğru koşmuştu. Asaf karısının acele bir şekilde eve kaçışını izlerken keyifle kahkaha atmıştı. Başını iki yana sallarken karısının peşinden eve girerek kapıyı kapattı.

"Melek, karıcım nereye saklandın. Acıktım ama ben!" Asaf etrafı incelerken evin temiz olması dikkatinden kaçmamıştı. Eski olmasına rağmen bakım yapıldığı belli olan evin büyük bir salonu vardı. Eşyaların üzerine beyaz örtüler örtülmüştü. Ahşap kenarlı yüksek koltuklardan birinin üzerini açarak oturdu. Geriye doğru yaslanarak evi incelemeye devam etti. Hava serin olduğu için sobayı yakmaları gerekecekti. Yerinden doğrulurken kapı ağzından kendisini izleyen karısı ile göz göze geldi.